05-11-09

Muziekjes 132 - ROLAND - Last Letter Home

 

 Roland - 29/10/09 - Marconi sessie VRT

 
Voor een keertje waren we ook eens bij de gelukkigen die tickets hadden gewonnen voor de exclusieve Marconi sessie van Roland Van Campenhout.  Met dank aan Radio 1 en de al te gemakkelijke prijsvraag ("Van waar is Roland afkomstig ?"  Het antwoord zat natuurlijk verborgen in John Lee Hookers Boom Boom, dat is algemeen geweten).  Naar aanleiding van zijn nieuwe dubbel cd Parcours (een overzicht van zijn muzikaal... eh... parcours tot nu toe met ook outtakes en live sessies, dus ook heel interessant voor de echte fans), gaf Roland gisteren een heel mooi concert in de Marconi studio's op de 4e verdieping van het VRT gebouw.  Hij werd begeleid door Steven De bruyn op mondharmonica (en nog wel wat andere mondmuziekjes) en Tony Gyselinck op drums.   Steven De bruyn  (de Sonny Boy Williamson van België !) was tijdens het hele concert nogal prominent aanwezig en zijn energieke mondharmonica-spel zorgde samen met Roland's gitaarwerk voor muzikaal vuurwerk.
 
Het concert was niet echt een best of Roland of een dwarsdoorsnee van Roland's carriere doorheen de jaren, zoals je met de release van Parcours misschien wel kon verwachten, maar de setlist zat weer vol verrassingen (zoals zo dikwijls bij concerten van Roland, en dat houdt het natuurlijk altijd spannend).  Voor het concert vertelde Roland trouwens aan de radio-interviewer dat hij nooit een setlist opstelt voor een optreden.  Lijkt me mooi, zo te kunnen musiceren, en je te laten leiden door de sfeer en de invallen van het moment.  Zo waren er tijdens deze Marconi sessie toch een aantal langere nummers, bijna jams, te horen, die soms bijna een gevoel van trance opriepen, en dat was ook wel de bedoeling van dit trio, denk ik zo.  Ergens in het begin van de set speelden ze een nummer uit de jaren dertig van vorige eeuw, van een zekere Barbecue Bob, en deze oud folksong werd hier vakkundig door de synthesizer-mangel gehaald  en in een soort van technoversie gespeeld, niet echt mijn ding, dit was echt wel heel anders dan ik verwachte van een oude folkzanger van bijna een eeuw geleden.  Ook werden twee straffe covers van Leadbelly gespeeld ("de a en de b-kant van de single", aldus Roland), waaronder Keep Your Hands Off Her.  Twee fijne songs dus van een hele grote meneer uit de Amerikaanse folk- en blues traditie.
 
Ook heel goed was Hissing 'O The Heat, een broeierige en dreigende song, half parlando, waarin Roland een soort van verhaal annex improvisatie vertelt over mojito's ("is 'n that a gay drink ?"), New York City, over John Coltrane, en nog wat anders dingen... Straffe kost !  Staat ook op zijn voorlaatste cd Never Enough uit 2008, zonder meer de beste plaat die hij ooit gemaakt heeft.  Maar het mooist werd bewaard tot op het laatst en het beste moment uit de hele sessie vond ik dus het nummer Last Letter Homevan de gelijknamige plaat uit 1992 (... And I dreamed about a rose in Spanish gardens / And I kissed you and I placed it in your hair / If I'm ever on my feet again I will / And I would run all the way just to see you there...).  Roland bracht het als eerste bisnummer, enkel met begeleiding van zijn acoustische gitaar.  Dit was puur kippevel, zo mooi.  Daarna volgde als afsluiter nog een duet van mondharmonica tussen Roland en Steven De bruyn, "duelling mouth-harps" als het ware, en dan was het finito.
 
Een stomende sessie, met 3 muzikanten die zich helemaal gaven, wat op zijn mooist resulteerde in fantastische en intense muziek met een Belgische bluesfeel.   En vorige zondag hoorden we in het programma Moshi dat er volgend jaar een cd en een plaat van dit trio in de steigers staat.  Hallelujah !
 
Enkele filmpjes die ik gemaakt heb van dit concert :

 

 

Muziekjes 132 - ROLAND - Last Letter Home

 

Hoe mooi ik dit nummer wel vind, is hierboven al te lezen.  Last Letter Home staat op de gelijknamige cd uit 1992, waarop ook nog heel fijne nummers staan als Looking For A Friend (van de zo goed als vergeten zeer en zeer getalenteerde songschrijver David Blue), alsook een paar mooie covers van Tony Joe White (Taking The Midnight Train en As The Crow Flies).  Een cd die zeker de moeite is om nog eens op te diepen of te ontdekken.

 

 

 



 
En nog even uw aandacht voor een fijn festival in Genk, nog net op de valreep van 2009 :

 

HEXENKESSEL ROCK FEST - zaterdag 19 december 2009

JC Rondpunt 26/JH Ginsert, 3600 Genk

 

Voor de vijfde maal op rij, en voor de tweede keer als indoor festival in de winterperiode, eist het zeer eigenzinnige en kwalitatief hoogstaande festival HexenKessel Rock Fest de aandacht op van de geïnteresseerde rockliefhebber. 

Dit Genkse festival kiest heel bewust voor een eigen herkenbaar profiel, dat  best te omschrijven is  als een gitaargericht festival, met de focus op het hardere rockgenre, en met veel kansen voor Genkse bands (wat uiteraard alleen maar toe te juichen valt !). 

HexenKessel heeft zo dan ook zeker een plaatsje in het uitgebreide festivalaanbod verworven en de liefhebbers van het hardere genre weten alvast waarheen op zaterdag 19 december.  

Dit jaar hebben de mensen van HexenKessel vzw namelijk werkelijk weer een fijne affiche in elkaar weten te boksen.  Op de Main Stage ( zaal Rondpunt 26 ) treedt THE HICKEY UNDERWORLD ( Pukkelpop 2009 + Werchter 2009 )op als headliner, voorafgegaan door de Limbolink Band Van De Maand, Between Worlds, Starfucker en Hulkk. Op de Open Stage ( Genkse bands ) spelen Desperate Solutions, Victimized, Voltage Revolution, Heathen Desire, La Strada en Black 'n Bones.  Samengevat voor elk wat wils dus : hardrock, blues, stonerrock, hardcore en trashmetal komen aan bod . Er is veel afwisseling en er valt veel te ontdekken voor wie zijn oren wijd open houdt.

 

Even een kleine historiek.  In 2005 werd er met een erg sterke ,eerste editie gestart en kregen we oa. The Killbots, Belgian Asociality en een overweldigend goed concert van de legendarische rockgroep The Kids voorgeschoteld, toen nog in een tent op het festivalterrein op de Melberg, net als de 2 volgende jaren.  Aflevering twee was even sterk als de eerste, met als headliner, een van energie kolkend Red Zebra.  Deel drie bracht ons een gedenkwaardig optreden van het jammer genoeg ,veel te vroeg, ter ziele gegane El Guapo Stuntteam.   En vanaf vorig jaar vond HexenKessel een nieuwe stek in Jeugdhuis Ginsert en Jc Rondpunt 26 in het centrum van Genk.  Ook werd er vorig jaar met veel succes een Open Stage aan het programma toegevoegd, waar plaatselijke bands de kans kregen om zich op een klein podium (in het café van het jeudhuis Ginsert) van hun beste kant te laten zien en horen.  Als headliners zagen we toen het Limburgse Mint en de jonge wolven van Freaky Age, die er de zaal zowat plat speelden.  De sterke organisatie zorgde ook voor een vlotte opeenvolging van de bands en een prima catering (een geslaagde samenwerking met het centrum Bethanië). 

Tevens zijn de scherpe prijzen , zowel inkom als consumptie, een pluspunt. In vvk kost een ticket slechts 6 euro, aan de kassa 9 euro. Voor een frisse pint(of andere ,uiteraard ) betaal je amper 1.50 euro. Geen deuk in je beurs dus.

De nieuwe formule was een succes, en is dit jaar, getuige de ruim 650 bezoekers die er vorig jaar kwamen opdagen, alvast voor herhaling vatbaar. 

 

Voor alle info : http://www.hexenkesselrockfest.be/

 

Ondertussen is ook de vvk van start gegaan. Tickets  kosten amper 6 euro in vvk. 9 euro aan de kassa. Verschil van 3 euro of in onze termen: 2 pinten.

Tickets verkrijgbaar :
jeugdcentrum Rondpunt 26 ( jeugddienst ) , Europalaan 26, 3600 Genk
cafe Camargue : Stationstraat 6, 3600 Genk
Peach Pit : Weg naar As 222, 3600 Genk
Gigaswing : Kapelstraat 28,3500 Hasselt.
Online bestellen kan ook. Dit doe je via onze website  www.hexenkesselrockfest.be

18-04-09

Muziekjes 110 - FERRE GRIGNARD - On The Bowery

 

Ferre Grignard

Om nog even terug te komen op Roland (Muziekjes 109), een van de redenen waarom hij begonnen is met muziek te maken is, meen ik toch wel eens in een interview gelezen te hebben, de legendarische Ferre Gignard.  Roland heeft trouwens op zijn coverplaat 'Waltz' uit 1998 nog een versie opgenomen van Ferre Grignards 'Hash Bamboo Shuffle'.

Ferre Grignard is een hele grote, en ik vind het uiterst jammer dat ik hem nooit aan het werk heb kunnen zien, wegens helemaal voor mijn tijd.  Gelukkig is er zijn muziek nog, alhoewel die ook slechts uiterst spaarzaam is uitgebracht op cd.  De releasepolitiek van de platenmaatschappijen laat soms te wensen over, en als je dan ziet wat voor brol er wel allemaal uitgebracht wordt met veel toeters en bellen, doet het pijn om vast te stellen dat een oorspronkelijk talent als Ferre Grignard maar heel mondjesmaat meer in de cd-bakken te bespeuren valt.

* * *

Eind 2001, begin 2002 vond er een Ferre Grignard tribute plaats, en onder de naam Yellow You, Yellow Me brachten een aantal Belgische muzikanten (oa. Wibert Van Lierde, Bruno Deneckere) tesamen met Ferre's violist Gregor Kartaï een mooi eerbetoon aan de liedjes van Ferre Grignard.   Orkestmeester was Wigbert Van Lierde, en het moet gezegd, hij deed hard zijn best om zich van deze niet al te gemakkelijke taak te kwijten en wat van de sfeer van Ferre Grignard op het podium te krijgen.  En dat lukte dus aardig, en zo konden we toch nog een avondje genieten van de mooie liedjes van Ferre Grignard.

* * *

Ferre Grignard is natuurlijk ook onlosmakelijk verbonden met het legendarische en nog steeds bestaande café De Muze in Antwerpen, waar hij gedurende bepaalde periodes in zijn leven zowat woonde.  De Muze is nog steeds een leuk café, al ziet het er nu heel wat frisser en uit dan toen, vermoed ik.  En wordt er jazz gedraaid, dus het is er toch nog wel best toeven, en je kan er ook lekker buiten op het terras zitten en naar de voorbijgangers kijken.  Maar de sfeer van toen in de sixties, die vind je er niet meer.

Ferre Grignard

 

Muziekjes 110 is het bluesy, intrigerende 'On The Bowery' van Ferre Grignard.  Ik heb dit gekozen omdat ik denk dat dit mischien niet zo bekend is als 'Drunken Sailor' of 'Ring, ring, I've got to sing', maar absoluut zeker zo mooi !

Een twintigtal jaren geleden was ik in New York, en natuurlijk wou ik ook de fameuze straat 'The Bowery' eens afwandelen.  En ja hoor, desolaat en armtierig, net zoals ik erover gelezen had.  Ondertussen zou dit al lang niet meer het geval zijn en is de straat "opgewaardeerd" zoals dat tegenwoordig in New York en in vele andere steden gebeurd.  En ik weet niet of dat altijd een goede zaak is.  Soit, ik ben al twee decennia niet meer in New York City geweest, en naar verluidt is het  nu een compleet andere stad dan toen.  Oja, en we hebben nog op de Twin Towers gestaan, en dat is nu ook een illusie geworden.  In ieder geval wou ik destijds zeker eens op The Bowery geweest zijn, vooral voor de legendarische rockclub CBGB's, en die bestaat tegenwoordig ook al niet meer.

 


05-04-09

Muziekjes 109 - ROLAND & BLUESWORKSHOP - Low Down Santa Fe

Roland - 28/03/09 - Casino Genk

Roland Van Campenhout is al een tijdje op tour met zijn wondermooie plaat 'Never Enough' van vorig jaar, zonder twijfel het beste en meest voldragen werkstuk van zijn zeer lange muzikale loopbaan.  Deze plaat klinkt geweldig, mede dankzij de hulp van Admiraal Tom Van Laere, en bevat een handvol songs die zich kunnen meten met de allergrootste onder de singer-songwriters.  En dan denken we met deze plaat vooral aan Bob Dylan en Nick Drake, omdat de muziek van dezen toch af en toe een echo vindt in de liedjes op 'Never Enough'.  In Genk kondigde Roland trouwens aan dat er binnenkort een dubbelcd van hem verschijnt,die een overzicht van zijn carriere zal bevatten, met als werktitel Parcours.  Vandaar dat wij in het Casino in Genk dan ook getuigen mochten zijn van de wereldpremiere (!) van het instrumentale, gelijknamige nummer Parcours.  Een mooi stukje muziek !

Op drums had hij Cesar Janssen meegebracht en ook zijn dochter Emma kwam af en toe wat meezingen. Een verrassing voor mij, ik heb Roland nog nooit met zijn dochter op het podium gezien, tijdens de toch al talrijke concerten die ik van hem heb bijgewoond.  Niet op het appel waren Tom Van Laere en Gene Taylor, jammer misschien, maar dit kon de pret toch niet drukken.

Roland speelde een fijne show, met dus uiteraard veel nummers uit 'Never Enough', oa. het onwaarschijnlijk prachtige Fire In The Morning en ook het titelnummer Never Enough . Ook een oudere classic als Mailbox Blues kwam aan bod, en het was absoluut een fijn wederhoren !   Verder ook het parlando blues nummerIt All Has To Do With It, en alhoewel ik deze song in het begin dat ik naar 'Never Enough luisterde, iets minder kon waarderen, ben ik nu helemaal overtuigd van de klasse van dat nummer.  Ik hoor nu nog Roland de John Coltrane mantra "a love supreme… a love supreme…" voordragen.  Gewoonweg ijzersterk ! Maar het mooiste moment van de avond was zijn solospot van 3 nummers, met onder meer Secret Love (door Doris Day de eeuwigheid in gezongen).  Op dat moment klopte alles, Roland alleen met zijn gitaar, de oude bluesman, de godfather van de Belgische blues, in zeer grote doen.  Dit is wereldniveau, beste mensen, ik kan alleen maar zeggen, ga naar Roland kijken en geniet van al die pracht.  Roland sloot af met Lonely Avenue van Ray Charles en even was ik verbouwereerd dat het zo snel gedaan was, zo zat ik in het concert en had ik me laten meeslepen door de mooie muziek.  Toen ik op mijn horloge keek echter , zag ik dat Roland bijna twee uur gespeeld had !  Time flies when you are having fun...

Roland in het Casino in Genk op YouTube :

 

Vergeeft U het even dat ik mijzelf citeer.  Ik heb ook nog even wat oude stukjes uit mijn Muziekjes van vorig jaar opgediept, die gaan over Never Enough van Roland :

Muziekjes 24 dd 25.02.08
ROLAND - NEVER ENOUGH (2008)
    Vers van de pers en te koop voor een verlaagde prijs (een nieuwe wanhoopspoging van de platenfirma om de volledig in het slop verzeild geraakt cd verkoop nieuw leven in te blazen ; een tevergeefse poging, wat mij betreft). In ieder geval de eerste cd die mij dit jaar van mijn stoel heeft geblazen, 10 songs en alle tien goed, sommigen zelfs geweldig.
    De plaat begint met 'Hissing o' the heath', een spoken word song met een pulserende beat, en die een heel dreigende sfeer oproept...Daarna het eerste hoogtepunt 'Midnight Star' ; de vergelijking met Nick Drake dringt zich op, niet toevallig denk ik, want Roland heeft ooit nog een zeer mooie cover van een Nick Drake nummer opgenomen, 'Northern Sky' op zijn cd 'Waltz', een van de allerbeste nummers van Nick Drake ; welnu 'Midnight star' is bijna zo goed, en dat is echt een geweldig compliment !  Volgt : de titelsong 'Never enough' met Roland op slide en Tom van Laere op banjo.  Daarna 'Male prostitute' en de kale muziek doet me een beetje aan de muziek van de film 'Paris Texas' van Wim Wenders denken met Ry Cooder op zeer eenzame slidegitaar, waarbij het erg moeilijk is om niet aan desolate wegen en uigestrekte woestijnvlaktes te denken.
    Een nummer dat mij uitermate intrigeert is 'It all has to do with it', een soort muzikale funkblues jam, waarin Roland niet zingt, maar zijn teksten dreigend als een voodooman uitspuwt en dikwijls dezelfde bezweringen herhaalt... a love supreme... a love supreme... waarschijnlijk met John Coltrane in gedachten.  Vlak daarna 'Fire in the morning', een mooie ballade, zeer breekbaar gezongen.  En het niveau blijft zeer hoog met 'Never too soon' en het laatste nummer 'Almost home', eveneens twee bloeidmooie trage nummers.  Rootsmziek uit België, ontroerend goed.
    Deze plaat werd geproduced door de admiraal Tom Van Laere, die ook meeschreef aan de nummers en eveneens van de partij was als muzikant en backing vocalist.  Een gouden combinatie, de door de wol geverfde bluesman geflankeerd door de zeer talentrijke jonge wolf, en niet voor niets wordt de vergelijking gemaakt met Johnny Cash en Rick Rubin.
    Een van de platen van het jaar en waarschijnlijk Roland's allerbeste ; niet te missen dus.
 
 
Muziekjes 26 dd 01.03.08
Roland Van Campenhout met "Fire" in the morning", een prachtige ballade uit zijn meer dan voortreffelijke cd "Never enough" die zopas uigebracht werd.  Prachtig liedje, met muzikale begeleiding van oa. Tom van Laere (Admiral Freebee), mooi en breekbaar gezongen.  Doet mij vaagweg denken ook aan een nummer van The Rolling Stones, maar het schiet mij nu niet te binnen welk nummer.  Deze cd is te koop aan een verlaagde prijs (zo'n 10 à 12 euro), een nieuwe actie van de platenfirma om de het gezonken schip (platenverkoop) terug zeewaardig te krijgen.  Als u dit jaar maar enkele cd's koopt, laat deze er misschien bij zijn.  Zo mooi !
 


 
Met Muziekjes 109 gaan we even back in time met Roland.  In 1989 maakte Roland samen met zijn Bluesworkshop de uitstekende bluesgetinte cd Good As Bad Can Be, waarvan dit schitterende nummer Low Down Santa Fe afkomstig is.  Dit is blues pur sang, en kan zich meten met de allergrootsten uit de blues.  Op deze plaat staat het dan ook broederlijk naast de klassieker  7th Son van de blueslegende Willie Dixon (zie hier een versie van Willie Dixon zelf : http://www.youtube.com/watch?v=e6afWI1FZTU).
De pllaat bevat ook nog een mooie cover van Bacharach's Boats & Trains & Plains en verder nog wat uitstekende nummers van Roland zelf, zoals het titelnummer Good As Bad Can Be en Louisiana Woman.  En ook nog een nummer over zijn dochter met de grappige titel Wild Emma's Dance.
Jammer genoeg denk ik dat deze cd nog maar moeilijk te verkrijgen is in de winkels, dus misschien wordt het wel eens tijd voor een heruitgave, twintig jaar na de originele release ?
 
 
 
 
Wixel - 26/03/09 De Zotte Morgen Genk    (http://absolutelyfree.be/pages/kissmythursday.php)
 
Nog net op tijd in de Zotte Morgen aangekomen om het concertje van Wixel kunnen meepikken.  Ik kende deze band van haar nog pluim, maar de lovende driesterrenrecensie in Humo eind voirg jaar van de cd 'Somewhere Between The Sun And The Moon' had mijn nieuwsgierigheid toch aangescherpt.  De instrumentale muziek van Wixel is een genre op zich en is moeilijk te vergelijken met andere muziek.  Opmerkelijk is dat de bandleden voortdurend verwisselen van instrument, zonder dat daardoor de cohesie van de muziek verloren gaat.  Het haalt natuurlijk wel wat de vaart uit het optreden, maar dit is geen bezwaar voor deze band, die toch vooral geïnteresseerd is in het scheppen van een bepaalde sfeer met hun muziek.  Het geluid van Wixel is dromerig, kabbelend, soms wat experimenteel, en borduurt hoofdzakelijk verder op vloeiende gitaarpatronen, die aangevuld worden met geluidscollages maar ook met conventionele instrumenten als bas, drums, synths en soms een eenzame viool.  Fijne band dus met mooie atmosferische muziek.  Soms een beetje Tom Verlaine, soms wat Sonic Youth of Sigur Ros, maar vooral veel Wixel.  Cineasten die nog nog op zoek zijn naar wat mooie muziek voor een sfeervolle soundtrack,  zoek niet verder.