25-04-09

Muziekjes 111 - BOB DYLAN - High Water (For Charley Patton) (live A'dam 2009)

Bob Dylan - 22/04/09 Vorst Nationaal, Brussel
 
Het tiende concert van Dylan in Vorst, en voor mij het negende (in Brussel althans).  Na het concert in 1987 met Tom Petty & The Heartbreakers én Robert McGuinn (wat een affiche trouwens !) heb ik slechts de editie van 1991 gemist.  Maar naar verluid heb ik eigenlijk helemaal niets gemist, want Dylan klonk toen als een zeer slechte coverband van de songs van... Bob Dylan !  De meeste concerten in Vorst de laatste 2 decennia vond ik gelukkig heel erg goed, en sommigen waren zelfs onvergetelijk mooi.
 
En in 2009 ?  Bobs tiende passage in Vorst was heel mooi, maar behoort toch niet tot zijn beste Brussel-concerten ooit.  Wel heeft hij nog eens 'Blind Willie McTell' (misschien wel zijn allerbeste song ?) gespeeld, in een donkere, een beetje bluesy versie, op een bijna geheel verduisterd podium, dus dat zat wel goed qua sfeer.  Met dit nummer op de setlist is een Dylan concert eigenlijk al voor de helft geslaagd voor mij.  Andere hoogtepunten waren een machtig 'Desolation Row' (maar dat is geen verrassing) en ook het zeer jazzy 'Spirit On The Water', en dat is wel degelijk een verrassing, wat tot nu toe vond ik dit zeker geen opvallend nummer.  Maar die versie van gisteren in de bisreeks, jongens toch...

Ook zeer sterk waren 'Thunder On The Mountain', 'Man In The Long Black Coat' en 'Like A Rolling Stone'.  Alleen kan je je de vraag stellen wie er nog zit te wachten op een zoveelste live versie van dit laatste nummer.  Opener was een rockende doch ook een beetje rommelige versie van 'The Wicked Messenger', en daarna volgde 'It's All Over Now Baby Blue', waarin Dylan nog duidelijk op zoek was naar de juiste frasering en melodie.  In de bisnummers werden we weeral maar eens getrakteerd op 'All Along The Watchtower en Blowin' In The Wind', maar dus ook op het reeds genoemde en erg aardige 'Spirit On The Water'.

Uiteraard zingt Dylan gruizig en grommend, en haalt hij steeds meer noten niet meer met ouder worden, maar hij tracht tenminste dit te compenseren door een doorleefde vertolking van zijn nummers te brengen.  Zijn band speelde best heel goed en erg strak, en er zat wel degelijk veel variatie en subtiliteit in het geluid.  Dylan speelde jammer genoeg slechts in één nummer gitaar, voor de rest bleeft hij staan (en af en toe een beetje wiegen) achter zijn electrische piano.  Gelukkig blies hij af en toe nog een mooi stukje op zijn mondharmonica, en zo horen we hem graag.  En zoals zo dikwijls het geval is, communiceerde hij niet met het publiek, wat ik nog altijd een beetje vreemd vind, maar soit.

Net zoals ik na het concert volop mensen tegenkwam die erg enthousiast waren over het optreden dat ze zojuist hadden gezien, waren er ook wel wat mensen die het ronduit ontgoochelend vonden.  Ik heb nog twee mensen gesproken die Dylan voor het eerst zagen, en bepaald niet onder de indruk waren.  Groot struikelblok is altijd weer die stem blijkbaar.   Dylan klinkt al heel lang niet meer zoals op zijn klassieke platen uit de sixties en de seventies,  maar zouden er nog mensen zijn die dit verwachten ?  En zo zie je maar, so many men so many meanings.  Bawb blijft voor controverse zorgen, en zo hoort het !

 
Setlist (met persoonlijke sterrenquotering en mijn youtube filmpjes waarvan de kwaliteit schabouwelijk is, maar ja...)
The Wicked Messenger
It's All Over Now, Baby Blue
Man In The Long Black Coat **
Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
Blind Willie Mc Tell  ***   http://www.youtube.com/watch?v=XZ-FIXlG2os&feature=ch...
Desolation Row ¨***
Honest With Me
Sugar Baby
Highway 61 Revisited
Ballad Of A Thin Man
I Don't Believe You **
Ain't Talking
Thunder On The Mountain **
Like A Rolling Stone **
  (encores)
All Along The Watchtower
Spirit On The Water ***  http://www.youtube.com/watch?v=mu5l_uGi7mA&feature=ch...
Blowin' In The Wind   http://www.youtube.com/watch?v=duOXg9y-lUU&feature=ch...
 

 

Muziekjes 111 : Bob Dylan - High Water

 

Getuige van de prachtige Amsterdam opnames, is Muziekjes 111, 'High Water' van Dylan's cd 'Love & Theft' uit 2001.  Het nummer is opgedragen aan de (oer)deltabluesblues-zanger Charley Patton, die in 1930 reeds een song 'Highwater Everywhere' maakte, een liedje over de grote overstromingen in Louisiana in 1927.  Dylan speelt het hier in een zeer mooie bluesversie, waarin de dramatiek van het nummer goed tot uiting komt.

Afin, ik stond daar in Vorst dus links vooraan in de 'bootleggerszone', met een deel mensen voor wie de kick erin zit een zo goed mogelijke opname te maken.  Zelf wil ik gewoon een zo goed mogelijk concert meemaken, maar het was best wel eens interessant om te vertoeven in dit internationale gezelschap van bootleggers, die elkaar proberen te overtroeven met de mooiste opname.  Een puur werk van liefde, neem dat maar van mij aan.  De tijd dat bootlegs voor schandalig veel geld werden verkocht, is gelukkig (bijna)voorbij, en laten we hopen dat die nooit meer terugkomt.   Voor het concert had ik daar dus een interessante babbel met de nederlander A. K., een van de beste vrienden en zeker ook grootste fans van de legendarische Doug Sahm (van het Sir Douglas Quintet), die trouwens ook nog samen met Dylan liedjes heeft gemaakt (oa 'Wallflower').  Die mens had dus blijkbaar heel wat meegemaakt met Doug Sahm, die altijd bij hem bleef logeren als hij weer eens in Nederland was en ook ging hij als road manager mee met Doug Sahm  op tournee doorheen heel Europa.  A. K. heeft als laatste eerbetoon aan zijn Texaanse vriend nog mee de grafkist van Doug Sahm gedragen op de begrafenis in San Antonio in 1999.  Mooie verhalen over een legendarische figuur uit de muziekwereld.  Ideaal om de wachttijd voor het concert begint op te vullen...

In Brussel was ik daar met een kameraad, die in de bootlegwereld op het internet nogal vermaard is door zijn schitterende concertopnamen van Dylan (en die gratis te downloaden zijn) onder de naam Zimmy21.  Voor de echte Dylanofielen zijn dit snoepjes, die een mooie aanvulling vormen van hun collectie officiële Dylan-platen.  De opname van Zimmy21 van het trio concerten dat Dlan gaf in Amsterdam enkele weken geleden, wordt wereldwijd Bobs Heaven in geprezen, de perfectie zou in zicht zijn... Let wel, ik  bedoel qua geluidsopname vanuit het publiek, niet qua kwaliteit van het concert !). Ik heb een 1 c compilatie van A'dam gekregen (van de volledig 6cd's die de 3 concerten beslaan) met de highlights die in A'dam gespeeld werden, en dit is fabulous stuff.  Wie een copie wil, laat maar weten, en  ik brand je een gratis kopie.
YouTube
- Bob Dylan "Wallflower", dat hij samen met Doug Sahm schreef, en waarnaar zijn zoon zijn band genoemd heeft : http://www.youtube.com/watch?v=TU4NDqi-0Rk
- Sir Douglas Quintet "She's about a mover" : http://www.youtube.com/watch?v=XboE3_7KZ3Y&feature=Pl...
- Sir Douglas Quintet "Nuevo Laredo" : http://www.youtube.com/watch?v=EM2uOhiM2YM&
- Doug Sahm "She's about a mover" (Live From Austin Texas) : http://www.youtube.com/watch?v=JxsWRDeuxTE&feature=Pl...
- Texas Tornadoes (& Doug Sahm) "Hey baby que paso" : http://www.youtube.com/watch?v=yrs_MIPYXlk&feature=Pl...

 

18-04-09

Muziekjes 110 - FERRE GRIGNARD - On The Bowery

 

Ferre Grignard

Om nog even terug te komen op Roland (Muziekjes 109), een van de redenen waarom hij begonnen is met muziek te maken is, meen ik toch wel eens in een interview gelezen te hebben, de legendarische Ferre Gignard.  Roland heeft trouwens op zijn coverplaat 'Waltz' uit 1998 nog een versie opgenomen van Ferre Grignards 'Hash Bamboo Shuffle'.

Ferre Grignard is een hele grote, en ik vind het uiterst jammer dat ik hem nooit aan het werk heb kunnen zien, wegens helemaal voor mijn tijd.  Gelukkig is er zijn muziek nog, alhoewel die ook slechts uiterst spaarzaam is uitgebracht op cd.  De releasepolitiek van de platenmaatschappijen laat soms te wensen over, en als je dan ziet wat voor brol er wel allemaal uitgebracht wordt met veel toeters en bellen, doet het pijn om vast te stellen dat een oorspronkelijk talent als Ferre Grignard maar heel mondjesmaat meer in de cd-bakken te bespeuren valt.

* * *

Eind 2001, begin 2002 vond er een Ferre Grignard tribute plaats, en onder de naam Yellow You, Yellow Me brachten een aantal Belgische muzikanten (oa. Wibert Van Lierde, Bruno Deneckere) tesamen met Ferre's violist Gregor Kartaï een mooi eerbetoon aan de liedjes van Ferre Grignard.   Orkestmeester was Wigbert Van Lierde, en het moet gezegd, hij deed hard zijn best om zich van deze niet al te gemakkelijke taak te kwijten en wat van de sfeer van Ferre Grignard op het podium te krijgen.  En dat lukte dus aardig, en zo konden we toch nog een avondje genieten van de mooie liedjes van Ferre Grignard.

* * *

Ferre Grignard is natuurlijk ook onlosmakelijk verbonden met het legendarische en nog steeds bestaande café De Muze in Antwerpen, waar hij gedurende bepaalde periodes in zijn leven zowat woonde.  De Muze is nog steeds een leuk café, al ziet het er nu heel wat frisser en uit dan toen, vermoed ik.  En wordt er jazz gedraaid, dus het is er toch nog wel best toeven, en je kan er ook lekker buiten op het terras zitten en naar de voorbijgangers kijken.  Maar de sfeer van toen in de sixties, die vind je er niet meer.

Ferre Grignard

 

Muziekjes 110 is het bluesy, intrigerende 'On The Bowery' van Ferre Grignard.  Ik heb dit gekozen omdat ik denk dat dit mischien niet zo bekend is als 'Drunken Sailor' of 'Ring, ring, I've got to sing', maar absoluut zeker zo mooi !

Een twintigtal jaren geleden was ik in New York, en natuurlijk wou ik ook de fameuze straat 'The Bowery' eens afwandelen.  En ja hoor, desolaat en armtierig, net zoals ik erover gelezen had.  Ondertussen zou dit al lang niet meer het geval zijn en is de straat "opgewaardeerd" zoals dat tegenwoordig in New York en in vele andere steden gebeurd.  En ik weet niet of dat altijd een goede zaak is.  Soit, ik ben al twee decennia niet meer in New York City geweest, en naar verluidt is het  nu een compleet andere stad dan toen.  Oja, en we hebben nog op de Twin Towers gestaan, en dat is nu ook een illusie geworden.  In ieder geval wou ik destijds zeker eens op The Bowery geweest zijn, vooral voor de legendarische rockclub CBGB's, en die bestaat tegenwoordig ook al niet meer.

 


05-04-09

Muziekjes 109 - ROLAND & BLUESWORKSHOP - Low Down Santa Fe

Roland - 28/03/09 - Casino Genk

Roland Van Campenhout is al een tijdje op tour met zijn wondermooie plaat 'Never Enough' van vorig jaar, zonder twijfel het beste en meest voldragen werkstuk van zijn zeer lange muzikale loopbaan.  Deze plaat klinkt geweldig, mede dankzij de hulp van Admiraal Tom Van Laere, en bevat een handvol songs die zich kunnen meten met de allergrootste onder de singer-songwriters.  En dan denken we met deze plaat vooral aan Bob Dylan en Nick Drake, omdat de muziek van dezen toch af en toe een echo vindt in de liedjes op 'Never Enough'.  In Genk kondigde Roland trouwens aan dat er binnenkort een dubbelcd van hem verschijnt,die een overzicht van zijn carriere zal bevatten, met als werktitel Parcours.  Vandaar dat wij in het Casino in Genk dan ook getuigen mochten zijn van de wereldpremiere (!) van het instrumentale, gelijknamige nummer Parcours.  Een mooi stukje muziek !

Op drums had hij Cesar Janssen meegebracht en ook zijn dochter Emma kwam af en toe wat meezingen. Een verrassing voor mij, ik heb Roland nog nooit met zijn dochter op het podium gezien, tijdens de toch al talrijke concerten die ik van hem heb bijgewoond.  Niet op het appel waren Tom Van Laere en Gene Taylor, jammer misschien, maar dit kon de pret toch niet drukken.

Roland speelde een fijne show, met dus uiteraard veel nummers uit 'Never Enough', oa. het onwaarschijnlijk prachtige Fire In The Morning en ook het titelnummer Never Enough . Ook een oudere classic als Mailbox Blues kwam aan bod, en het was absoluut een fijn wederhoren !   Verder ook het parlando blues nummerIt All Has To Do With It, en alhoewel ik deze song in het begin dat ik naar 'Never Enough luisterde, iets minder kon waarderen, ben ik nu helemaal overtuigd van de klasse van dat nummer.  Ik hoor nu nog Roland de John Coltrane mantra "a love supreme… a love supreme…" voordragen.  Gewoonweg ijzersterk ! Maar het mooiste moment van de avond was zijn solospot van 3 nummers, met onder meer Secret Love (door Doris Day de eeuwigheid in gezongen).  Op dat moment klopte alles, Roland alleen met zijn gitaar, de oude bluesman, de godfather van de Belgische blues, in zeer grote doen.  Dit is wereldniveau, beste mensen, ik kan alleen maar zeggen, ga naar Roland kijken en geniet van al die pracht.  Roland sloot af met Lonely Avenue van Ray Charles en even was ik verbouwereerd dat het zo snel gedaan was, zo zat ik in het concert en had ik me laten meeslepen door de mooie muziek.  Toen ik op mijn horloge keek echter , zag ik dat Roland bijna twee uur gespeeld had !  Time flies when you are having fun...

Roland in het Casino in Genk op YouTube :

 

Vergeeft U het even dat ik mijzelf citeer.  Ik heb ook nog even wat oude stukjes uit mijn Muziekjes van vorig jaar opgediept, die gaan over Never Enough van Roland :

Muziekjes 24 dd 25.02.08
ROLAND - NEVER ENOUGH (2008)
    Vers van de pers en te koop voor een verlaagde prijs (een nieuwe wanhoopspoging van de platenfirma om de volledig in het slop verzeild geraakt cd verkoop nieuw leven in te blazen ; een tevergeefse poging, wat mij betreft). In ieder geval de eerste cd die mij dit jaar van mijn stoel heeft geblazen, 10 songs en alle tien goed, sommigen zelfs geweldig.
    De plaat begint met 'Hissing o' the heath', een spoken word song met een pulserende beat, en die een heel dreigende sfeer oproept...Daarna het eerste hoogtepunt 'Midnight Star' ; de vergelijking met Nick Drake dringt zich op, niet toevallig denk ik, want Roland heeft ooit nog een zeer mooie cover van een Nick Drake nummer opgenomen, 'Northern Sky' op zijn cd 'Waltz', een van de allerbeste nummers van Nick Drake ; welnu 'Midnight star' is bijna zo goed, en dat is echt een geweldig compliment !  Volgt : de titelsong 'Never enough' met Roland op slide en Tom van Laere op banjo.  Daarna 'Male prostitute' en de kale muziek doet me een beetje aan de muziek van de film 'Paris Texas' van Wim Wenders denken met Ry Cooder op zeer eenzame slidegitaar, waarbij het erg moeilijk is om niet aan desolate wegen en uigestrekte woestijnvlaktes te denken.
    Een nummer dat mij uitermate intrigeert is 'It all has to do with it', een soort muzikale funkblues jam, waarin Roland niet zingt, maar zijn teksten dreigend als een voodooman uitspuwt en dikwijls dezelfde bezweringen herhaalt... a love supreme... a love supreme... waarschijnlijk met John Coltrane in gedachten.  Vlak daarna 'Fire in the morning', een mooie ballade, zeer breekbaar gezongen.  En het niveau blijft zeer hoog met 'Never too soon' en het laatste nummer 'Almost home', eveneens twee bloeidmooie trage nummers.  Rootsmziek uit België, ontroerend goed.
    Deze plaat werd geproduced door de admiraal Tom Van Laere, die ook meeschreef aan de nummers en eveneens van de partij was als muzikant en backing vocalist.  Een gouden combinatie, de door de wol geverfde bluesman geflankeerd door de zeer talentrijke jonge wolf, en niet voor niets wordt de vergelijking gemaakt met Johnny Cash en Rick Rubin.
    Een van de platen van het jaar en waarschijnlijk Roland's allerbeste ; niet te missen dus.
 
 
Muziekjes 26 dd 01.03.08
Roland Van Campenhout met "Fire" in the morning", een prachtige ballade uit zijn meer dan voortreffelijke cd "Never enough" die zopas uigebracht werd.  Prachtig liedje, met muzikale begeleiding van oa. Tom van Laere (Admiral Freebee), mooi en breekbaar gezongen.  Doet mij vaagweg denken ook aan een nummer van The Rolling Stones, maar het schiet mij nu niet te binnen welk nummer.  Deze cd is te koop aan een verlaagde prijs (zo'n 10 à 12 euro), een nieuwe actie van de platenfirma om de het gezonken schip (platenverkoop) terug zeewaardig te krijgen.  Als u dit jaar maar enkele cd's koopt, laat deze er misschien bij zijn.  Zo mooi !
 


 
Met Muziekjes 109 gaan we even back in time met Roland.  In 1989 maakte Roland samen met zijn Bluesworkshop de uitstekende bluesgetinte cd Good As Bad Can Be, waarvan dit schitterende nummer Low Down Santa Fe afkomstig is.  Dit is blues pur sang, en kan zich meten met de allergrootsten uit de blues.  Op deze plaat staat het dan ook broederlijk naast de klassieker  7th Son van de blueslegende Willie Dixon (zie hier een versie van Willie Dixon zelf : http://www.youtube.com/watch?v=e6afWI1FZTU).
De pllaat bevat ook nog een mooie cover van Bacharach's Boats & Trains & Plains en verder nog wat uitstekende nummers van Roland zelf, zoals het titelnummer Good As Bad Can Be en Louisiana Woman.  En ook nog een nummer over zijn dochter met de grappige titel Wild Emma's Dance.
Jammer genoeg denk ik dat deze cd nog maar moeilijk te verkrijgen is in de winkels, dus misschien wordt het wel eens tijd voor een heruitgave, twintig jaar na de originele release ?
 
 
 
 
Wixel - 26/03/09 De Zotte Morgen Genk    (http://absolutelyfree.be/pages/kissmythursday.php)
 
Nog net op tijd in de Zotte Morgen aangekomen om het concertje van Wixel kunnen meepikken.  Ik kende deze band van haar nog pluim, maar de lovende driesterrenrecensie in Humo eind voirg jaar van de cd 'Somewhere Between The Sun And The Moon' had mijn nieuwsgierigheid toch aangescherpt.  De instrumentale muziek van Wixel is een genre op zich en is moeilijk te vergelijken met andere muziek.  Opmerkelijk is dat de bandleden voortdurend verwisselen van instrument, zonder dat daardoor de cohesie van de muziek verloren gaat.  Het haalt natuurlijk wel wat de vaart uit het optreden, maar dit is geen bezwaar voor deze band, die toch vooral geïnteresseerd is in het scheppen van een bepaalde sfeer met hun muziek.  Het geluid van Wixel is dromerig, kabbelend, soms wat experimenteel, en borduurt hoofdzakelijk verder op vloeiende gitaarpatronen, die aangevuld worden met geluidscollages maar ook met conventionele instrumenten als bas, drums, synths en soms een eenzame viool.  Fijne band dus met mooie atmosferische muziek.  Soms een beetje Tom Verlaine, soms wat Sonic Youth of Sigur Ros, maar vooral veel Wixel.  Cineasten die nog nog op zoek zijn naar wat mooie muziek voor een sfeervolle soundtrack,  zoek niet verder.