17-10-09

Muziekjes 129 - ASTOR PIAZZOLLA - Adios Nonino

 

Muziekjes 129 - ASTOR PIAZZOLLA - Adios Nonino

 

Een donkere herfstavond in oktober.  Het regent en de wind waait hard.  Ik ben met mijn zoon onderweg naar de gitaarles.  Guitar heroes zullen we worden, allebei, dat staat wel vast.  De autoradio staat afgestemd op Klara en we horen een mooie versie van Adios Nonino van Astor Piazzolla, een stukje muziek, zo mooi dat het bijna met geen pen te beschrijven is.  En de bandoneon is voor mij zeker wel mooiste instrument dat er bestaat, na de gitaar natuurlijk, dat spreekt.  De weemoed en de troost in het geluid dat telkens weer uit een bandoneon opstijgt, is een streling voor de oren en een zalving voor het gemoed.  Piazzolla schreef het lied in 1959 voor zijn overleden vader.  De titel bestaat uit het Spaanse woord voor vaarwel en het Italiaanse woord voor grootvader.
 
De muziek brengt een herinnering boven aan een doodgewone zaterdag een aantal jaren geleden.  Ik moet terugdenken aan het huwelijk van prinses Maxima en kroonprins Willem-Alexander in 2002, toen ik - nochtans niet bijzonder liefhebber van koninklijke trouwpartijen - aan mijn tv-toestel gekluisterd bleef toen Carel Kraayenhoff hier een onvergetelijk mooie versie van speelde, en meteen ook een flinke portie Argentijnse weemoed binnensmokkelde in het soms o zo kille royalty milieu.  Het gezicht van Maxima sprak boekdelen, het moet pijn gedaan hebben dat haar vader op dat moment niet welkom was in Nederland.
 
We zijn bijna op onze bestemming aangekomen.  Na dit stukje Zuid-Amerika op de autoradio volgt nog het hemelse Heaven van The Talking Heads (zie ook Muziekjes 70, dat ik hieronder bijvoeg, kwestie van nog maar eens in herhaling te vallen).  Soms zijn er van die momenten dat alles op zijn plaats valt en de wereld wel een perfecte plaats lijkt te zijn.  Even maar. 
 
 

 
 
Muziekjes 70 - TALKING HEADS - Heaven  (18-10-2008)
 
Muziekjes 70 is 'Heaven' van de Talking Heads.  Staat op de derde plaat 'Fear of music' en is een van de allerbeste nummers van de groep. "Heaven is a place... a place where nothing... nothing never happens". Vreemd.  
Deze week hoorde ik op de radio nog eens 'Road to nowhere' van de geweldige Talking Heads.  En meteen werd ik door de teletijdmachine van mijn geheugen terug in de tijd gekatapulteerd naar de wei van Wechter in 1982.  Mijn eerste keer Werchter was voor mij meteen al een van de beste afleveringen, want in de namiddag hadden we toen ook al het niet volslagen onbekende, jonge groep U2 uit Dublin gezien, die met de energie van een kleine orkaan de weide platwalsten.  En dan ook nog de Talking Heads op dezelfde dag mogen meemaken, de muziekgoden waren ons gunstig gezind die dag in de prille jaren tachtig van de vorige eeuw.  Het concert werd ingezet met de schitterende basriff van 'Take me to the river', met verve gespeeld door de toen nog jonge en knappe bassisteTina Weymouth, die hiermee meteen de hele weide (en ook wel een beetje mijn hart) in vuur en vlam zette.  Volgde een weergaloos goed, schitterend concert van de Pratende Hoofden in XL bezetting, die zich helemaal lieten gaan in een non stop happening van afrikaanse ritmes, Brian Eno-achtige soundscapes, enige hitjes en een flink stuk van het Talking Heads chef d'oeuvre 'Remain in Light'.  Ik vond het allemaal even mooi, maar het allermooist toch de reeds genoemde Al Green klassieker 'Take me to the river', een van de meest magische concertfragmenten uit mijn leven.  Ik heb de Talking Heads daarna nooit meer teruggezien op een podium.  Niet erg, de perfectie was bereikt, het zou toch moelijk zijn om dit nog te verbeteren.

Een volgend magisch moment maakte ik mee in de bioscoop met de concertfilm 'Stop Making Sense' van Jonathan Demme : visuele schoonheid hand in hand met een glansprestatie van Talking Heads. In 1991 hielden de Talking Heads definitief op te bestaan.  Voor David Byrne was de creatieve bron op.  Dead end street.  Sindsdien weigert hij halsstarrig een reunie ook maar te overwegen, deels door zijn drukke bezigheden als solo performer en allerlei andere muzikale nevenactiveiten (oa. het bestieren van een platenlabel).  Zelf luister ik tegenwoordig ook bijna nooit meer naar de Talking Heads, of het zou naar 'Remain in Light' moeten zijn of naar de formidabele live dubbelaar 'The Name of this band is...'. Maar Talking Heads blijft wel een van de groepen die voor mij onlosmakelijk verbonden is met het begin van de jaren tachtig en er ook heel erg hun muzikale stempel hebben op gedrukt.

De Talking Heads hebben hun afpraak met de geschiedenis niet gemist.  Een zaak staat vast : eens komen de Talking Heads weer terug in de spotlights en worden ze misschien zelfs terug hip.  Misschien zal er zelfs ooit een reunie komen, maar het hoeft niet. De muziek spreekt voor zich en zal dat blijven doen.

Van de hieronder staande platen zijn de eerste 7 platen regelrechte TH klassiekers en onmisbaar om je een totaal beeld van de band te vormen.  De 3 laatste platen zijn ook niet minder dan heel goed, maar de genialiteit van de beginjaren is er toch een beetje uit.  Voor wie voorzichtig wil beginnen, is er een ideale inleiding tot de Talking Heads met de met kennis van zaken samengestelde compilatie 'Sand in the vaseline, popular favorites' (1992).  Een ideale kennismaking met een van de meest geniale en originele groepen  van de jaren tachtig.  Al de hits en geweldige singles staan erop ("Psycho Killer",  "Take Me to the River", "Heaven", "Once in a Lifetime",   "Burning Down the House",  "Slippery People", "Road to Nowhere",…) tesamen met nog een heleboel ander liedjes die stuk voor stuk de moeite waard zijn, alsook een single die niet op de reguliere albums terug te vinden is 'Love -> building on fire').

20-09-09

Muziekjes 128 - LOUISIANA RED - Sweet Leg Girl

 

Onlangs nog een zeer fijn concertje meegemaakt en wel in ons eigenste Genk...

 

Blues Lee - Genk 30/08/09

 

Op een ontieglijk vroeg uur (10u 's ochtends) gaf Blues Lee de aftrap van hun concert op de markt in het centrum van Genk.  En ondanks dat hun muziek waarschijnlijk beter tot hun recht komt in de late uurtjes, gaven de heren muzikanten van Blues Lee toch al behoorlijk van jetje.  Het was een mooie, zonnige voormiddag en op een vijftigtal meter van het podium was de Confrérerie Mondiale de l' Omelette Géante de Malmedy (een hele mondvol inderdaad...) bezig met de bereiding van een reuze-omelet van zo'n 6000 eieren, doch zelfs daardoor lieten de muzikanten zich niet uit hun lood slaan ; integendeel, een bordje met het resultaat van dit vreemde spektakel werd door de bluesheren een tijdje later in dank aanvaard en met smaak verorberd.  Net zoals wij zelf deden trouwens...  Blues & omelet, voorwaar een geslaagd huwelijk !

Blues Lee hoeven we niet echt meer voor te stellen, althans niet aan de ware bluesafiniciado's : reeds een drietal goeie cd's gemaakt, en talloze optredens achter de rug, onder meer een zeer spetterend optreden in (misschien wel) het walhalla van de blues, BRBF Peer.  Een flink aantal goeie songs, gebracht met veel panache en humor, dat is waar je bij Blue Lee kan om komen bij een live concert.  Zo ook de voorbije zondag dus.  Erg sterk was Destination Hell, een song waarin ik zowel invloeden ontwaardde uit de Mississipi Delta blues als van het gitaarwerk van Jimi Hendrix  (gewoon om even proberen te schetsen hoe dit zo een beetje klonk).  Nog een fijn nummertje was was In A Cuban Pub (of zoiets) met een verwijzing naar de Amerikaanse blueszanger-gitarist Jimmy Johnson.   Af en toe werden werden de bluespaden verlaten, en waagden ze zich - met veel succes overigens - aan een countrynummer zoals het leuke Hillbilly Joe http://www.youtube.com/watch?v=seewBHR_Q8I&feature=ch... ) of het grappige en expressief acapella nummertje Vinnie van de eerste cd (samenzang door de hele groep inclusief de nodige jokes en smoelentrekkerij).  Ook leuk was toen de gitarist van het podium klom en een beetje gitaar ging spelen vlak voor de neus van een aantal kleine kinderen die voor het podium zaten.  Een beetje dollen, op de grond gaan liggen en verder gitaar spelen, een klein ventje eens even op zijn gitaar laten "spelen", dat soort dingen dus… heel plezant allemaal.  En dan was er er ook het dochtertje van de gitarist dat jarig was, en dat werd gepast gevierd door een nummertje aan het meisje op te dragen.  Kortom, entertainment, very fine music & lots of good vibes ! Faut le faire en Blues Lee doet het, en nog wel op een een zondagvoormiddag.  Voor meer info over Blues Lee : http://www.blueslee.be

 

 


Muziekjes 128 - LOUISIANA RED - Sweet Leg Girl

 De niet minder dan geweldige blueslegende Lousiana Red heeft ons dit jaar nog maar eens verblijd met een zeer fijne cd, zowat 50 (!) jaar na zijn eerste plaat.  De vroegere sideman van Muddy Waters gaat hier geen klein beetje tekeer op de slidegitaar...  Gewoonweg geweldig.  Als je jezelf nog eens een plezier wil doen met een geweldig bluesplaatje, zoek niet verder, deze Back To The Black Bayou is zowat de beste blues cd van 2009, en Sweet Leg Girl is een van de sterkste nummers uit deze plaat...  Kippevel verzekerd !

 

Op 12 september nog te zien in Visé, merkte ik de DAG ERNA toen we in Visé passeerden om in de Voerstreek te gaan wandelen... Van deze levende legende had ik anders best wel graag nog even een concertje meegepikt, maar ja, het zal voor een volgende keer zijn.  Ondertussen genieten we hier in de Fox Building mateloos van Back To The Black Bayou...

 

 

Back to the Black Bayou

 

25-08-09

Muziekjes 127 - FISCHER-Z - So Long

 

So Long... Ice cream girl...
 
Toeval bestaat niet, zo mocht ik deze avond nog maar eens ondervinden.  Met de auto onderweg naar huis, reed ik langs een mooie vijver waarbij een wagen met ijscreme staat.  De mevrouw die er de ijsjes verkoopt, was vroeger een buurmeisje van mij.  Toen ze zowat 16 jaar was, kwamen zij, haar zus en haar ouders bij ons in de buurt wonen en het was een leuke tijd.  Al snel hingen we met een aantal vrienden van uit  de buurt bij hun thuis rond, waar ze buiten op de oprit een ping-pongtafel hadden gezet en we het ene toernooitje na het ander speelden.  En ondertussen luisterden we naar muziek die uit een cassetterecorder (!) kwam...  En op de cassettes muziek van The Police en generatiegenoten van de vroege jaren tachtig.  Zo leerde ik er dankzij deze cassettes ook het Britse Fischer-Z kennen, het toenmalige groepje van zanger-gitarist John Watts.  Al snel raakte ik verslingerd aan de leuke liedjes van Fischer-Z, als daar zijn The Worker, So Long, Remember Russia, Room Service, Crazy Girl,etc...  En enige maanden later trad Fischer-Z op in de Limburghal in Genk, en dat werd het allereerste live concert ooit dat ik meemaakte... en zeker geen slechte start !  En eigenaardig genoeg heeft Fischer-Z in eigen land trouwens nooit die mate van populariteit gekend, die de groep genoot in België en Nederland.
 
Maar deze avond stopte ik dus voor een ijsje, en na een korte babbel met mijn vroegere buurmeisje, vervolgde ik mijn rit huiswaarts, en het eerste nummer dat ik hoorde was het mooie liedje So Long van... Fischer-Z.  Toeval bestaat niet.
 
Voor wie het liedje nog niet kent, in bijlage (Muziekjes 127) dus So Long van Fischer-Z.  Afkomstig van hun tweede plaat Going Deaf For A Living uit 1980.  So Long was zeker een van hun betere nummers en waarschijnlijk hun grootste hit.  In 1981 maakten ze de conceptplaat Red Skies Over Paradise, over de dreiging en eventuele gevolgen van een atoomoorlog, met oa. de mooie liedjes Marliese, Berlin en Cruise Missiles.  Daarna deemsterde de groep zowat weg en ging John Watts zijn eigen weg en maakte hij nog wat soloplaten, die toch voor mij toch niet meer die mate van kwaliteit, originaliteit en creativiteit haalden als de drie eerste Fischer-Z platen.  Maar dat wijt ik voor een klein stukje toch ook aan de goede herinneringen uit mijn tienerjaren die ik aan deze platen overhoud...
 
 
        File:Going Deaf For A Living.jpg
 
 

 
Het meest recente optreden dat ik zag was eergisteren, en wel in onze eigen tuin !  Een heel genietbaar concertje van de singer-songwriter Ad Van Meurs, tesamen met Ankie Keultjes en voor de gelegenheid ook drie Amerikaanse muzikanten, Gene Williams, Jesse Acock en Jay Lesekar...   Een uitgebreider verslag volgt later, maar hier alvast een filmpje dat ik maakte van het hele mooie liedje To Be Loved By You : http://www.youtube.com/watch?v=vbmItmkhdL0&feature=ch...
 

23:07 Gepost door Marc in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: so long, muziekjes 127, fischer-z |  Facebook |