25-04-09

Muziekjes 111 - BOB DYLAN - High Water (For Charley Patton) (live A'dam 2009)

Bob Dylan - 22/04/09 Vorst Nationaal, Brussel
 
Het tiende concert van Dylan in Vorst, en voor mij het negende (in Brussel althans).  Na het concert in 1987 met Tom Petty & The Heartbreakers én Robert McGuinn (wat een affiche trouwens !) heb ik slechts de editie van 1991 gemist.  Maar naar verluid heb ik eigenlijk helemaal niets gemist, want Dylan klonk toen als een zeer slechte coverband van de songs van... Bob Dylan !  De meeste concerten in Vorst de laatste 2 decennia vond ik gelukkig heel erg goed, en sommigen waren zelfs onvergetelijk mooi.
 
En in 2009 ?  Bobs tiende passage in Vorst was heel mooi, maar behoort toch niet tot zijn beste Brussel-concerten ooit.  Wel heeft hij nog eens 'Blind Willie McTell' (misschien wel zijn allerbeste song ?) gespeeld, in een donkere, een beetje bluesy versie, op een bijna geheel verduisterd podium, dus dat zat wel goed qua sfeer.  Met dit nummer op de setlist is een Dylan concert eigenlijk al voor de helft geslaagd voor mij.  Andere hoogtepunten waren een machtig 'Desolation Row' (maar dat is geen verrassing) en ook het zeer jazzy 'Spirit On The Water', en dat is wel degelijk een verrassing, wat tot nu toe vond ik dit zeker geen opvallend nummer.  Maar die versie van gisteren in de bisreeks, jongens toch...

Ook zeer sterk waren 'Thunder On The Mountain', 'Man In The Long Black Coat' en 'Like A Rolling Stone'.  Alleen kan je je de vraag stellen wie er nog zit te wachten op een zoveelste live versie van dit laatste nummer.  Opener was een rockende doch ook een beetje rommelige versie van 'The Wicked Messenger', en daarna volgde 'It's All Over Now Baby Blue', waarin Dylan nog duidelijk op zoek was naar de juiste frasering en melodie.  In de bisnummers werden we weeral maar eens getrakteerd op 'All Along The Watchtower en Blowin' In The Wind', maar dus ook op het reeds genoemde en erg aardige 'Spirit On The Water'.

Uiteraard zingt Dylan gruizig en grommend, en haalt hij steeds meer noten niet meer met ouder worden, maar hij tracht tenminste dit te compenseren door een doorleefde vertolking van zijn nummers te brengen.  Zijn band speelde best heel goed en erg strak, en er zat wel degelijk veel variatie en subtiliteit in het geluid.  Dylan speelde jammer genoeg slechts in één nummer gitaar, voor de rest bleeft hij staan (en af en toe een beetje wiegen) achter zijn electrische piano.  Gelukkig blies hij af en toe nog een mooi stukje op zijn mondharmonica, en zo horen we hem graag.  En zoals zo dikwijls het geval is, communiceerde hij niet met het publiek, wat ik nog altijd een beetje vreemd vind, maar soit.

Net zoals ik na het concert volop mensen tegenkwam die erg enthousiast waren over het optreden dat ze zojuist hadden gezien, waren er ook wel wat mensen die het ronduit ontgoochelend vonden.  Ik heb nog twee mensen gesproken die Dylan voor het eerst zagen, en bepaald niet onder de indruk waren.  Groot struikelblok is altijd weer die stem blijkbaar.   Dylan klinkt al heel lang niet meer zoals op zijn klassieke platen uit de sixties en de seventies,  maar zouden er nog mensen zijn die dit verwachten ?  En zo zie je maar, so many men so many meanings.  Bawb blijft voor controverse zorgen, en zo hoort het !

 
Setlist (met persoonlijke sterrenquotering en mijn youtube filmpjes waarvan de kwaliteit schabouwelijk is, maar ja...)
The Wicked Messenger
It's All Over Now, Baby Blue
Man In The Long Black Coat **
Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
Blind Willie Mc Tell  ***   http://www.youtube.com/watch?v=XZ-FIXlG2os&feature=ch...
Desolation Row ¨***
Honest With Me
Sugar Baby
Highway 61 Revisited
Ballad Of A Thin Man
I Don't Believe You **
Ain't Talking
Thunder On The Mountain **
Like A Rolling Stone **
  (encores)
All Along The Watchtower
Spirit On The Water ***  http://www.youtube.com/watch?v=mu5l_uGi7mA&feature=ch...
Blowin' In The Wind   http://www.youtube.com/watch?v=duOXg9y-lUU&feature=ch...
 

 

Muziekjes 111 : Bob Dylan - High Water

 

Getuige van de prachtige Amsterdam opnames, is Muziekjes 111, 'High Water' van Dylan's cd 'Love & Theft' uit 2001.  Het nummer is opgedragen aan de (oer)deltabluesblues-zanger Charley Patton, die in 1930 reeds een song 'Highwater Everywhere' maakte, een liedje over de grote overstromingen in Louisiana in 1927.  Dylan speelt het hier in een zeer mooie bluesversie, waarin de dramatiek van het nummer goed tot uiting komt.

Afin, ik stond daar in Vorst dus links vooraan in de 'bootleggerszone', met een deel mensen voor wie de kick erin zit een zo goed mogelijke opname te maken.  Zelf wil ik gewoon een zo goed mogelijk concert meemaken, maar het was best wel eens interessant om te vertoeven in dit internationale gezelschap van bootleggers, die elkaar proberen te overtroeven met de mooiste opname.  Een puur werk van liefde, neem dat maar van mij aan.  De tijd dat bootlegs voor schandalig veel geld werden verkocht, is gelukkig (bijna)voorbij, en laten we hopen dat die nooit meer terugkomt.   Voor het concert had ik daar dus een interessante babbel met de nederlander A. K., een van de beste vrienden en zeker ook grootste fans van de legendarische Doug Sahm (van het Sir Douglas Quintet), die trouwens ook nog samen met Dylan liedjes heeft gemaakt (oa 'Wallflower').  Die mens had dus blijkbaar heel wat meegemaakt met Doug Sahm, die altijd bij hem bleef logeren als hij weer eens in Nederland was en ook ging hij als road manager mee met Doug Sahm  op tournee doorheen heel Europa.  A. K. heeft als laatste eerbetoon aan zijn Texaanse vriend nog mee de grafkist van Doug Sahm gedragen op de begrafenis in San Antonio in 1999.  Mooie verhalen over een legendarische figuur uit de muziekwereld.  Ideaal om de wachttijd voor het concert begint op te vullen...

In Brussel was ik daar met een kameraad, die in de bootlegwereld op het internet nogal vermaard is door zijn schitterende concertopnamen van Dylan (en die gratis te downloaden zijn) onder de naam Zimmy21.  Voor de echte Dylanofielen zijn dit snoepjes, die een mooie aanvulling vormen van hun collectie officiële Dylan-platen.  De opname van Zimmy21 van het trio concerten dat Dlan gaf in Amsterdam enkele weken geleden, wordt wereldwijd Bobs Heaven in geprezen, de perfectie zou in zicht zijn... Let wel, ik  bedoel qua geluidsopname vanuit het publiek, niet qua kwaliteit van het concert !). Ik heb een 1 c compilatie van A'dam gekregen (van de volledig 6cd's die de 3 concerten beslaan) met de highlights die in A'dam gespeeld werden, en dit is fabulous stuff.  Wie een copie wil, laat maar weten, en  ik brand je een gratis kopie.
YouTube
- Bob Dylan "Wallflower", dat hij samen met Doug Sahm schreef, en waarnaar zijn zoon zijn band genoemd heeft : http://www.youtube.com/watch?v=TU4NDqi-0Rk
- Sir Douglas Quintet "She's about a mover" : http://www.youtube.com/watch?v=XboE3_7KZ3Y&feature=Pl...
- Sir Douglas Quintet "Nuevo Laredo" : http://www.youtube.com/watch?v=EM2uOhiM2YM&
- Doug Sahm "She's about a mover" (Live From Austin Texas) : http://www.youtube.com/watch?v=JxsWRDeuxTE&feature=Pl...
- Texas Tornadoes (& Doug Sahm) "Hey baby que paso" : http://www.youtube.com/watch?v=yrs_MIPYXlk&feature=Pl...

 

18-04-09

Muziekjes 110 - FERRE GRIGNARD - On The Bowery

 

Ferre Grignard

Om nog even terug te komen op Roland (Muziekjes 109), een van de redenen waarom hij begonnen is met muziek te maken is, meen ik toch wel eens in een interview gelezen te hebben, de legendarische Ferre Gignard.  Roland heeft trouwens op zijn coverplaat 'Waltz' uit 1998 nog een versie opgenomen van Ferre Grignards 'Hash Bamboo Shuffle'.

Ferre Grignard is een hele grote, en ik vind het uiterst jammer dat ik hem nooit aan het werk heb kunnen zien, wegens helemaal voor mijn tijd.  Gelukkig is er zijn muziek nog, alhoewel die ook slechts uiterst spaarzaam is uitgebracht op cd.  De releasepolitiek van de platenmaatschappijen laat soms te wensen over, en als je dan ziet wat voor brol er wel allemaal uitgebracht wordt met veel toeters en bellen, doet het pijn om vast te stellen dat een oorspronkelijk talent als Ferre Grignard maar heel mondjesmaat meer in de cd-bakken te bespeuren valt.

* * *

Eind 2001, begin 2002 vond er een Ferre Grignard tribute plaats, en onder de naam Yellow You, Yellow Me brachten een aantal Belgische muzikanten (oa. Wibert Van Lierde, Bruno Deneckere) tesamen met Ferre's violist Gregor Kartaï een mooi eerbetoon aan de liedjes van Ferre Grignard.   Orkestmeester was Wigbert Van Lierde, en het moet gezegd, hij deed hard zijn best om zich van deze niet al te gemakkelijke taak te kwijten en wat van de sfeer van Ferre Grignard op het podium te krijgen.  En dat lukte dus aardig, en zo konden we toch nog een avondje genieten van de mooie liedjes van Ferre Grignard.

* * *

Ferre Grignard is natuurlijk ook onlosmakelijk verbonden met het legendarische en nog steeds bestaande café De Muze in Antwerpen, waar hij gedurende bepaalde periodes in zijn leven zowat woonde.  De Muze is nog steeds een leuk café, al ziet het er nu heel wat frisser en uit dan toen, vermoed ik.  En wordt er jazz gedraaid, dus het is er toch nog wel best toeven, en je kan er ook lekker buiten op het terras zitten en naar de voorbijgangers kijken.  Maar de sfeer van toen in de sixties, die vind je er niet meer.

Ferre Grignard

 

Muziekjes 110 is het bluesy, intrigerende 'On The Bowery' van Ferre Grignard.  Ik heb dit gekozen omdat ik denk dat dit mischien niet zo bekend is als 'Drunken Sailor' of 'Ring, ring, I've got to sing', maar absoluut zeker zo mooi !

Een twintigtal jaren geleden was ik in New York, en natuurlijk wou ik ook de fameuze straat 'The Bowery' eens afwandelen.  En ja hoor, desolaat en armtierig, net zoals ik erover gelezen had.  Ondertussen zou dit al lang niet meer het geval zijn en is de straat "opgewaardeerd" zoals dat tegenwoordig in New York en in vele andere steden gebeurd.  En ik weet niet of dat altijd een goede zaak is.  Soit, ik ben al twee decennia niet meer in New York City geweest, en naar verluidt is het  nu een compleet andere stad dan toen.  Oja, en we hebben nog op de Twin Towers gestaan, en dat is nu ook een illusie geworden.  In ieder geval wou ik destijds zeker eens op The Bowery geweest zijn, vooral voor de legendarische rockclub CBGB's, en die bestaat tegenwoordig ook al niet meer.

 


01-04-09

Muziekjes 108 - LYLE LOVETT - She's No Lady (live)

Remembering Marvin Gaye
 
Deze nacht (binnen enkele uurtjes dus !) om 00.30u op Canvas,  een documentaire van Richard Olivier en Manu Bonmarriage, over het verblijf van Marvin Gaye in Oostende, enkele jaren voordat hij door zijn vader werd doodgeschoten op 1 april 1984 (een van de minst geslaagde aprilvissen ooit).  Dit drama speelde zich af vandaag dag op dag 25 jaar geleden, met een wapen dat hij - o bittere ironie - zijn vader zelf cadeau had gegeven...  What a waste of talent...
 
Marvin on YouTube
- en hier een van de mooiste stukjes Marvin Gaye ooit : http://www.youtube.com/watch?v=Y9KC7uhMY9s
 
 
Marvin Gaye: van ellende naar Oostende marvingaye oostende
 
 

 
Lyle Lovett - 22/03/09 - AB Brussel

Voor de eerste maal op een Belgisch podium, en als het van hemzelf afhangt, zeker niet voor het laatst. Zijn debuut in ons land is Lyle Lovett namelijk meer dan goed bevallen, en ons ook eigenlijk, laat dat duidelijk wezen.  Lovett was in ieder geval uiterst lovend over de ontvangst en de catering in de AB, en zo horen we het graag.  Het kan het concert alleen maar ten goede komen.  En het talrijk opgekomen publiek kreeg waar het op hoopte, een voltreffer van een concert.  Lyle Lovett is een innemende performer, die het publiek tussen zijn songs onderhoudt over de kleine dingen des levens.  Zo vertelde hij in Brussel een anecdote over een groep negenjarige meisjes van een jeugdbeweging, die hem eerder op de dag serieus voor de aap hadden gehouden.  Of er was ook de hilarische conversatie met zijn gitarist , die hij zowaar aan een interview onderwierp, over zijn favoriet instrument (gitaar of mandoline), over hoe oud hij was beginnen gitaar te spelen, etc…  Mr. Lovett is dan ook een droge komiek, hij kan het goed brengen.  Zijn parallelcarriere als acteur (voornamelijk in de films van Robert Altman) zal daar natuurlijk niet vreemd aan zijn.

En LL was in Brussel 'en grande forme', en eveneens ten zeerste opgetogen over het enthousiaste en hartelijke onthaal dat hem vanwege het publiek te beurt viel.  Bijna zag je hem denken van 'waar heb ik dit allemaal aan verdiend, ik heb deze mensen tenslotte zo lang in de kou laten staan, door hier zo lang niet te komen optreden...'  Zand erover, iemand die ons al zo dikwijls verrast heeft met kwaliteitsplaten en mooie liedjes, kan niet veel meer misdoen.  Ook een woord van lof voor de begeleidingsgroep, een bijkomend sterk punt van dit concert.  Soms leek dit wel het geheime wapen van Lovett, zo sterk speelden die mannen ! Met op drums de ondertussen niet minder dan legendarische Russ Kunkel, en verder de geweldige Viktor Kraus op bas, Dean Parks op gitaar en John Hagen op cello.  Topklasse !

De muziek van Lovett is een aangename mix van hoofzakelijk country, maar ook een flinke snuif jazz, folk, gospel, rock en af en toe een beetje blues.  Hij laat zich dus hoegenaamd niet beperken door de (soms enge) grenzen van het country-idioom, en zo hoort het natuurlijk.  In een heel afwisselende set van meer dan twee uur, speelde hij liedjes uit alle periodes van zijn loopbaan en bracht tevens ook een eerbetoon aan een van zijn helden, Townes Van Zandt, met een mooie versie van Flying Shoes. 

Nog meer uitblinkers waren Cowboy Song,  If I Had A Boat en enige bisnummer 'You Can't Resist it'.  Maar toen kon de avond al lang niet meer kapot.  Eigen 'klassiekers' kwamen natuurlijk ook aan bod. Bijvoorbeeld That's right (you're not from Texas) en A simple song, het hoogtepunt van de avond en opgedragen aan Marc, de programmator van de AB (die alles toch zo goed had geregeld... tot grote tevredenheid van onze Texaan...).  En dan nog zeggen dat hij een bekend nummer als She's No Lady (She's My Wife) niet eens op de setlist stond, wat toch een beetje jammer is eigenlijk...  Maar een kniesoor die daarover zeurt, daarvoor was de avond veel te mooi.

Lyle Lovett in Brussel YouTube

 

Voor Muziekjes 108 kies ik dan maar het nummer dat Lyle Lovett niet in Brussel gespeeld heeft, en dat ik toch zo graag hoor, namelijk She's No Lady.  Afkomstig van de live cd Live In Texas uit 1999 en opgenomen met zijn 18-koppige (!) Large Band.  Folk, jazz, country, gospel, voor elk wat wils op dit zinderende live album, maar vooral veel mooie muziek. And that's where it is all about, folks !
 
Lyle Lovett Live In Texas