05-11-09

Muziekjes 132 - ROLAND - Last Letter Home

 

 Roland - 29/10/09 - Marconi sessie VRT

 
Voor een keertje waren we ook eens bij de gelukkigen die tickets hadden gewonnen voor de exclusieve Marconi sessie van Roland Van Campenhout.  Met dank aan Radio 1 en de al te gemakkelijke prijsvraag ("Van waar is Roland afkomstig ?"  Het antwoord zat natuurlijk verborgen in John Lee Hookers Boom Boom, dat is algemeen geweten).  Naar aanleiding van zijn nieuwe dubbel cd Parcours (een overzicht van zijn muzikaal... eh... parcours tot nu toe met ook outtakes en live sessies, dus ook heel interessant voor de echte fans), gaf Roland gisteren een heel mooi concert in de Marconi studio's op de 4e verdieping van het VRT gebouw.  Hij werd begeleid door Steven De bruyn op mondharmonica (en nog wel wat andere mondmuziekjes) en Tony Gyselinck op drums.   Steven De bruyn  (de Sonny Boy Williamson van België !) was tijdens het hele concert nogal prominent aanwezig en zijn energieke mondharmonica-spel zorgde samen met Roland's gitaarwerk voor muzikaal vuurwerk.
 
Het concert was niet echt een best of Roland of een dwarsdoorsnee van Roland's carriere doorheen de jaren, zoals je met de release van Parcours misschien wel kon verwachten, maar de setlist zat weer vol verrassingen (zoals zo dikwijls bij concerten van Roland, en dat houdt het natuurlijk altijd spannend).  Voor het concert vertelde Roland trouwens aan de radio-interviewer dat hij nooit een setlist opstelt voor een optreden.  Lijkt me mooi, zo te kunnen musiceren, en je te laten leiden door de sfeer en de invallen van het moment.  Zo waren er tijdens deze Marconi sessie toch een aantal langere nummers, bijna jams, te horen, die soms bijna een gevoel van trance opriepen, en dat was ook wel de bedoeling van dit trio, denk ik zo.  Ergens in het begin van de set speelden ze een nummer uit de jaren dertig van vorige eeuw, van een zekere Barbecue Bob, en deze oud folksong werd hier vakkundig door de synthesizer-mangel gehaald  en in een soort van technoversie gespeeld, niet echt mijn ding, dit was echt wel heel anders dan ik verwachte van een oude folkzanger van bijna een eeuw geleden.  Ook werden twee straffe covers van Leadbelly gespeeld ("de a en de b-kant van de single", aldus Roland), waaronder Keep Your Hands Off Her.  Twee fijne songs dus van een hele grote meneer uit de Amerikaanse folk- en blues traditie.
 
Ook heel goed was Hissing 'O The Heat, een broeierige en dreigende song, half parlando, waarin Roland een soort van verhaal annex improvisatie vertelt over mojito's ("is 'n that a gay drink ?"), New York City, over John Coltrane, en nog wat anders dingen... Straffe kost !  Staat ook op zijn voorlaatste cd Never Enough uit 2008, zonder meer de beste plaat die hij ooit gemaakt heeft.  Maar het mooist werd bewaard tot op het laatst en het beste moment uit de hele sessie vond ik dus het nummer Last Letter Homevan de gelijknamige plaat uit 1992 (... And I dreamed about a rose in Spanish gardens / And I kissed you and I placed it in your hair / If I'm ever on my feet again I will / And I would run all the way just to see you there...).  Roland bracht het als eerste bisnummer, enkel met begeleiding van zijn acoustische gitaar.  Dit was puur kippevel, zo mooi.  Daarna volgde als afsluiter nog een duet van mondharmonica tussen Roland en Steven De bruyn, "duelling mouth-harps" als het ware, en dan was het finito.
 
Een stomende sessie, met 3 muzikanten die zich helemaal gaven, wat op zijn mooist resulteerde in fantastische en intense muziek met een Belgische bluesfeel.   En vorige zondag hoorden we in het programma Moshi dat er volgend jaar een cd en een plaat van dit trio in de steigers staat.  Hallelujah !
 
Enkele filmpjes die ik gemaakt heb van dit concert :

 

 

Muziekjes 132 - ROLAND - Last Letter Home

 

Hoe mooi ik dit nummer wel vind, is hierboven al te lezen.  Last Letter Home staat op de gelijknamige cd uit 1992, waarop ook nog heel fijne nummers staan als Looking For A Friend (van de zo goed als vergeten zeer en zeer getalenteerde songschrijver David Blue), alsook een paar mooie covers van Tony Joe White (Taking The Midnight Train en As The Crow Flies).  Een cd die zeker de moeite is om nog eens op te diepen of te ontdekken.

 

 

 



 
En nog even uw aandacht voor een fijn festival in Genk, nog net op de valreep van 2009 :

 

HEXENKESSEL ROCK FEST - zaterdag 19 december 2009

JC Rondpunt 26/JH Ginsert, 3600 Genk

 

Voor de vijfde maal op rij, en voor de tweede keer als indoor festival in de winterperiode, eist het zeer eigenzinnige en kwalitatief hoogstaande festival HexenKessel Rock Fest de aandacht op van de geïnteresseerde rockliefhebber. 

Dit Genkse festival kiest heel bewust voor een eigen herkenbaar profiel, dat  best te omschrijven is  als een gitaargericht festival, met de focus op het hardere rockgenre, en met veel kansen voor Genkse bands (wat uiteraard alleen maar toe te juichen valt !). 

HexenKessel heeft zo dan ook zeker een plaatsje in het uitgebreide festivalaanbod verworven en de liefhebbers van het hardere genre weten alvast waarheen op zaterdag 19 december.  

Dit jaar hebben de mensen van HexenKessel vzw namelijk werkelijk weer een fijne affiche in elkaar weten te boksen.  Op de Main Stage ( zaal Rondpunt 26 ) treedt THE HICKEY UNDERWORLD ( Pukkelpop 2009 + Werchter 2009 )op als headliner, voorafgegaan door de Limbolink Band Van De Maand, Between Worlds, Starfucker en Hulkk. Op de Open Stage ( Genkse bands ) spelen Desperate Solutions, Victimized, Voltage Revolution, Heathen Desire, La Strada en Black 'n Bones.  Samengevat voor elk wat wils dus : hardrock, blues, stonerrock, hardcore en trashmetal komen aan bod . Er is veel afwisseling en er valt veel te ontdekken voor wie zijn oren wijd open houdt.

 

Even een kleine historiek.  In 2005 werd er met een erg sterke ,eerste editie gestart en kregen we oa. The Killbots, Belgian Asociality en een overweldigend goed concert van de legendarische rockgroep The Kids voorgeschoteld, toen nog in een tent op het festivalterrein op de Melberg, net als de 2 volgende jaren.  Aflevering twee was even sterk als de eerste, met als headliner, een van energie kolkend Red Zebra.  Deel drie bracht ons een gedenkwaardig optreden van het jammer genoeg ,veel te vroeg, ter ziele gegane El Guapo Stuntteam.   En vanaf vorig jaar vond HexenKessel een nieuwe stek in Jeugdhuis Ginsert en Jc Rondpunt 26 in het centrum van Genk.  Ook werd er vorig jaar met veel succes een Open Stage aan het programma toegevoegd, waar plaatselijke bands de kans kregen om zich op een klein podium (in het café van het jeudhuis Ginsert) van hun beste kant te laten zien en horen.  Als headliners zagen we toen het Limburgse Mint en de jonge wolven van Freaky Age, die er de zaal zowat plat speelden.  De sterke organisatie zorgde ook voor een vlotte opeenvolging van de bands en een prima catering (een geslaagde samenwerking met het centrum Bethanië). 

Tevens zijn de scherpe prijzen , zowel inkom als consumptie, een pluspunt. In vvk kost een ticket slechts 6 euro, aan de kassa 9 euro. Voor een frisse pint(of andere ,uiteraard ) betaal je amper 1.50 euro. Geen deuk in je beurs dus.

De nieuwe formule was een succes, en is dit jaar, getuige de ruim 650 bezoekers die er vorig jaar kwamen opdagen, alvast voor herhaling vatbaar. 

 

Voor alle info : http://www.hexenkesselrockfest.be/

 

Ondertussen is ook de vvk van start gegaan. Tickets  kosten amper 6 euro in vvk. 9 euro aan de kassa. Verschil van 3 euro of in onze termen: 2 pinten.

Tickets verkrijgbaar :
jeugdcentrum Rondpunt 26 ( jeugddienst ) , Europalaan 26, 3600 Genk
cafe Camargue : Stationstraat 6, 3600 Genk
Peach Pit : Weg naar As 222, 3600 Genk
Gigaswing : Kapelstraat 28,3500 Hasselt.
Online bestellen kan ook. Dit doe je via onze website  www.hexenkesselrockfest.be

03-11-09

Muziekjes 131 - ERIC TAYLOR - Prison Movie

 

Eric Taylor - 26/10/09 Eindhoven, Meneer Frits (Ad Van Meurs Presenteert)

 

Deze singer-songwriter uit Houston, Texas sloot deze week zijn Europese tournee af met een concert in Meneer Frits in Eindhoven, alvorens terug huiswaarts te trekken na een meer dan een maand durende muzikale tocht door Europa.  En een heel mooi laatste concert werd het, soms een tikkeltje zwaar op de hand qua sfeer en songmateriaal, doch dit werd gelukkig wat getemperd (en naarmate het concert vorderde hoe langer hoe meer) door een kwinkslag en een relativerende noot tussendoor. Over de muziek alleen maar lof.  Eric Taylors songs zijn voor het merendeel erg mooie liedjes en van zijn slecht 7 albums die hij tot nu toe maakte sinds 1981 (de compilatie met verschillende singer-songwriters Through The Dark Nightly uit 1976 niet meegeteld, is er geen enkel dat als minder dan zeer goed kan bestempeld worden.  Taylor is het prototype van de echte liedjesschrijver, de songsmid die werkt en schaaft aan zijn songs tot ze helemaal klinken zoals hij ze in zijn hoofd heeft, tot ze dus helemaal af zijn (voor zover dit al mogelijk is) en het fijngeslepen diamanten zijn geworden.  En als dit tot gevolg heeft dat zijn cd output eerder aan de lage kant is, dan nemen we dat er graag bij.

In het gezellige café Meneer Frits (een grand café in het centrum van Eindhoven dat op maandagavond omgetoverd wordt tot een sfeervolle muziekclub), worden er in het kader van de reeks Ad Van Meurs Presenteert in het najaar elke maandagavond fijne concertjes geven door een aantal bekende en soms minder bekende, maar altijd zeer goede singer-songwriters.  Zo stonden onlangs Greg Trooper en Danny Schmidt er nog op de planken, en voor 16/11/09 staat Gretchen Peters gepland.  Een mooi najaarsprogramma dus voor de liefhebbers van het genre.

 

Eric Taylor opende een beetje moeizaam met al dadelijk een heel lang nummer (bijna 10 minuten) - de titel weet ik niet meer - dat eerder dreigend en donker van sfeer was, iets wat eigenlijk wel van zowat de hele eerste set van het concert kan gezegd worden.  Hierna volgde een straffe (doch nogal fel van het origineel afwijkende) versie van The Highway Kind van Townes Van Zandt, iemand waar hij gedurende de avond meerder malen naar zou verwijzen of over zou vertellen.  Eric Taylor vertoefde indertijd in dezelfde kringen als Van Zandt, speelde in dezelfde kroegen in Houston en Austin, en Townes heeft duidelijk een onuitwisbare indruk nagelaten op hem, zoveel staat wel vast.  Zo haalde hij ook nog een anecdote boven van heel vroeger, over een optreden van Townes, waar er iemand uit het publiek maar bleef aandringen en zeuren om toch eens wat vrolijke songs te spelen, waarop Townes Van Zandt doodleuk repliceerde : "these are the happy songs !".  Nog op de setlist in Eindhoven : een liedje dat ik met enig gemak zou kunnen omschrijven als een soort van halve cover van Who Do You Love van Bo Diddley, en ook Prison Movie, zeer de moeite en zonder meer een van de hoogtepunten van de hele avond, en eigenlijk een van Eric Taylors beste songs tout court.  Hiermee werd nog maar eens bevestigd wat we eigenlijk al wel wisten : namelijk dat als Eric Taylor op zijn best is, dat hij dan heel erg goed is en dat hij dan zonder meer behoort tot de absolute top van de singer-songwriters.  En we kregen nog een nummer van Townes Van Zandt te horen, namelijk een cover van Brand New Companion, een heel straffe blues met op slidegitaar Matthias Schneider (de Duitse muzikant die Eric Taylor op zijn concerttoernee doorheen Europa begeleidt, en die dat heel erg goed doet).  De eerste set werd afgesloten met het heel erg mooie Manhattan Mandolin Blues, wederom nogal donker en ingetogen van sfeer.

Na de pauze werd er onmiddellijk sterk herbegonnen met Delia / Bad News uit de cd Scuffletown en Mickey Finn uit de cd  The Great Divide.  En het niveau ging nog omhoog, want Walkin' Back Home en Two Fires (met gastzang van Jelle Douma) zijn eveneens parels van songs. Daarna volgde Deadwood, een song met veel Amerikaanse geschiedenis in de tekst, en een van Taylors (naar eigen zeggen) favoriete songs, The Great Divide, eveneens de titelsong uit zijn vorige cd uit 2005.  En als bisnummer kregen we nog You'll Never Be Alone te horen, een ontroerend nummer, geschreven voor zijn zoontje toen die acht jaar was, een hele tijd geleden dus, want diezelfde zoon is nu tegenwoordig ook alweer 36 jaar oud.

Een ingetogen en erg sterk concert van een van de grote heren onder de singer-songwriters.  En dat is een rit naar Eindhoven op een maandagavond best wel waard.

 

 

Filmpjes die ik gemaakt heb tijdens dit concert :

Prison Movie : http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/u/5/_gBopg1a5rE...

Mickey Finn : http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/u/4/m3dfCdn9JT8...

Two Fires (duet met Jelle Douma) : http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/u/3/xMEUM2UkXlU...

 

 

 

Muziekjes 131 - ERIC TAYLOR - Prison Movie

Een van zijn allerbeste nummers (zie ook hierboven), terug te vinden op de plaat Eric Taylor uit 1995, die jammer genoeg steeds moeilijker te vinden zal zijn, het label Watermelon Records dat deze plaat heeft uitgebracht bestaat namelijk niet meer.  En luister ook eens welke goeie ouwe bekende er in de tekst van dit liedje vermeld wordt.

 

26-10-09

Muziekjes 130 - ELLIOTT MURPHY - You Never Know What You'Re In For (live Paris 2008)

Rock 'n' Roll Highschool... (Elliott Murphy - 15/10/09 - Hasselt PHL Music)
 
Vorige week een een lezing (ja ja) en achteraf een concertje van Elliott Murphy bijgewoond op de rockacademie PHL Music in Hasselt.  Het was zonder meer een hele interessante avond.  Elliott Murphy is een geboren verteller en onderhield de studenten gedurende meer dan een uur over zijn visie op muziek, songs schrijven, de zakelijke kant, studio opnames, en wat al niet meer...En dit alles gekruid met de nodige humor en enkele pittige anecdotes uit zijn bijna 4 decennia overspannende carriere.
 
 
Enkele krachtlijnen uit de voordracht van Elliott Murphy :
  • "There's no music without business".  Dit klonk voor mij al dadelijk vrij ontnuchterend, maar er zal zeker een grote kern van waarheid inzitten.   Zijn werk bestond voor 75 % uit business en slechts voor 25 % uit muziek (!), en vertelde dat deze verhouding noodzakelijk was om ook maar enigszins aan de bak te kunnen komen met zijn muziek.   De studenten van PHL Music waren daarmee gewaarschuwd, moest dat nog nodig zijn... Hij wees ook op het belang van een goede manager, om de zaken van een artiest degelijk te behartigen ("The Beatles hadden een goeie manager, en Springsteen heeft een hele goeie, en Dylan ook..." .  Hij beweerde zelfs dat Elvis Presley een goede manager had, doch daarover heb ik toch - op zijn zachtst uitgedrukt - de allergrootste twijfels...).  Meer specifiek vertelde hij dat de (zware) job van tourmanager heel waardevol is voor een artiest, en dat goede toermanagers eerder zeldzaam zijn.   Een job met toekomst dus als het ware !
  • "Live shows are the best part of the day".  Concerten blijven nog altijd het belangrijkste én vooral het leukste, en daar putten de meeste artiesten tegenwoordig ook hun inkomen uit, zeker nu de cd verkoop zo goed als helemaal in elkaar gestort is.  Murphy vertelde dat hij in België ongeveer een duizendtal cd's verkocht (waarvan de helft op concerten), en ongeveer evenveel downloads, en dat hij daarmee relatief tevreden was.  In de muziekwereld gaat ook vrijwel niemand op pensioen ("nobody quits"), de meeste muzikanten blijven doorspelen tot ze erbij neervallen, noodgedwongen (financieel) maar ook omdat muziek echt hun leven is.  "Its a magic lifestyle, the magic of music, in spite of all problems, troubles,...".  De muziekwereld biedt een artiest weliswaar veel vrijheid, doch jammer genoeg erg weinig zekerheid, en daar moet je mee kunnen leven.
  • De mogelijkheden voor jonge muzikanten tegenwoordig zijn quasi onbeperkt om je muzikaal te profileren, dankzij het internet, YouTube en MySpace.  De moeilijkheid is natuurlijk om op te vallen tussen het enorme aanbod. 
  • Ook op technisch vlak is er op enkele decennia zodanig veel veranderd : van analoog naar digitaal (en soms terug) -, van 4-sporen opnames naar multitrack (en oneindig veel sporen)... , wat het op keuzevlak niet altijd gemakkelijker maakt.
  • "Inspiration comes and goes, sometimes it comes from a guitar when I pick it up".  En om de muze van dienst te zijn, die soms ook 's nachts komt aankloppen, slaapt hij met een dictafoon langs zijn bed, kwestie van een creatieve inval vast te kunnen leggen op elk moment...en niet 's morgens vroeg ontgoocheld te moeten vaststellen dat hij zich dat stukje geniale melodie of die ene geweldige tekstregel niet meer herinnert.  Naarmate hij ouder wordt is de teneur van zijn songs wel veranderd.  Op 25-jarige leeftijd schreef hij songs over "hope and rock 'n roll dreams", nu op 60-jarige leeftijd worden dat qua thematiek al meer "songs about experience and wisdom".
  • Op de vraag "what music do you like ?" kregen we het volgende antwoord  : "Motown, blues, Tom Waits, Tom Petty, Springsteen, singer-songwriters, Wilco, country music, classic music (for 10 minutes), Leonard Cohen, Aimée Mann, Arno (!), french music (chansons), jazz,...".  Tja, van slechte smaak hadden we Mr. Murphy natuurlijk nooit verdacht...
  • Een leuke anecdote (die we wel al kenden van zijn concerten) was een verhaal over een zogenaamde "Conferention Of Rockstars" in Sicilië, waarvoor hij was uitgenodigd en... de enige aanwezige artiest bleek te zijn.  Het geachte publiek bestond uit een vijftigtal jonge Italiaanse meiden, waarvan één hem op een bepaald moment de vraag stelde : "Mr. Murphy, do you know Madonna ?".  Zijn antwoord luidde meteen het einde in van de conferentie : "I said no, and there were no more questions...! ".
  • Ook werd door een student gevraagd of hij zijn leven zou willen overdoen, indien mogelijk.  "No, I enjoy performing now more than back then, when they called me the new Bob Dylan.  I am happier today".
  • Hij vertelde ook over de vrij drastische wending in zijn leven, namelijk zijn beslissing om van Londen naar Parijs te verhuizen in 1979.  "I love Europe, its quality of life and its history".  Momenteel leeft hij nog steeds in Parijs, is getrouwd met een française, een actrice, en samen hebben ze een zoon Gaspard, die in de voetsporen van zijn vader treedt en ook een leven als muzikant en studiotechnieker probeert uit te bouwen.  Op muzikaal vlak beschouwt hij zich als zeer gezegend in Frankrijk een groep muzikanten te hebben getroffen (zijn band The Normandy All Stars) waarmee het fantastisch klikt op muzikaal vlak, en dan vooral zijn gitarist Olivier Durand, die nu al sinds 14 jaren zijn vaste begeleider is, nog steeds tot zijn oeverloos grote tevredenheid.
  • Er werd hem ook gevraagd welke de beste concerten waren die zelf gegeven had.  Tot mijn verbazing diepte hij hij dadelijk enkele data en plaatsen op uit zijn geheugen, zo had hij ooit het voorprogramma van Dylan gedaan ergens in Italië, alsook een voorprogramma van The New York Dolls in 1977 in New York.   Zijn eerste optreden op Europese bodem, in Parijs in 1979, is hem ook altijd bijgebleven ; het concert was namelijk uitverkocht, wat hem sterkte in zijn overtuiging dat het misschien ook wel mogelijk was een (muzikaal) leven op te bouwen buiten de USA.  Tenslotte vermeldde hij ook nog dat de eerste maal dat hij samen met zijn zoon op het podium stond, voor hem een heel gedenkwaaridig moment was.
Het optreden achteraf was eveneens zeer genietbaar, een soort van miniconcertje waarin eigenlijk de hele essentie van Elliott Murphy vervat zat.  Voor wat de setlist van het concert betreft, zie hieronder mijn berichtje dat ik deze nacht poste op de Elliott Murphy internet-nieuwsgroep Night Lights.  Ook heb ik er de links bijgezet van enkele filmpjes die ik maakte,  oa. een van Murphy samen met 2 studenten van PHL Music in de E.M. klassieker Diamonds By The Yard, en ook in het nog klassiekere Route 66, dat als bisnummer werd gespeeld in een stomende versie, met als "special guest" de directeur (!) van PHL Music Ben Lambrechts (vroeger zanger van Blues Lee) op mondharmonica.  Muziekjes 130, het mooie You Never Know What You'Re In For komt uit deze plaat die live werd opgenomen in Parijs vorig jaar in september.  De plaat biedt een mooie staalkaart van de muziek van Elliott Murphy, en is de aanschaf zeker waard.  Elliott Murphy is een hele grote volgens mij, en in zijn finest moments speelt hij mee in de afdeling van de allergrootsten als Dylan, Springsteen, Cohen, Reed, Young en Van The Man.  No kiddin'... !

 

En ik heb me in Hasselt ook nog de gloednieuwe live cd/dvd Alive In Paris aangeschaft. 
 
Elliott Murphy
 
 
=======================================================================================================================================================
 
Hello Elliottniks,

Today Elliott played a very fine solo concert in Hasselt, for the students of the Rock Acadamy PHL Music (
http://cms.phl.be/eCache/DEF/3/354.html ) in Hasselt. It was a rather short set but very fine set of about an hour. Although I think most of the students were not very familiar with the songs of Elliott Murphy, they like it a lot and there was a very warm and enthousiastic atmosphere during the concert.
This is the setlist, I just can't remember the first song anymore.

?
Black Crow
Green River
Sonny
Pneumonia Alley
Hey Now (Cha Cha Cha)
Last Of The Rock Stars
You Never Know What You Are In For  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/u/4/W7FfgsEx7Uw
On Elvis Presley's Birthday  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/a/u/0/c8vUmJ1QP5A
Diamonds By The Yard (together with 2 students of The Rock Academy)  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/a/u/2/5z89Fx7hQtw
***
 
Route 66 (together with Ben Lambrechts on blues harp ; Ben is the director of the school and a former blues singer from the Belgian blues band Blues Lee)  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/a/u/1/i86yAvs3m-0


In the afternoon Elliott Murphy gave a very fine lecture and master class for the students of the rock academy, about all things concerning the music business, the rock 'n roll life, the recording of a record,... It was very nice to hear and I think most of the students were very interested, as there were many questions after the lecture of Elliott.

I was very happy to be able to attend this beautiful Elliott Murphy event. Thanks very much, Peter.

Marc