01-02-09

Muziekjes 101 - KADRIL - I still dream

 

BRAMBLE AND ROSE - The Living Room Sessions 3 - zaterdag 14 maart 19.30u

Het concertje bij ons thuis van dit duo is volledig volzet ! Jammer genoeg kunnen we dus geen reservaties meer aanvaaarden.

 

Kadril - 17/01/09 CC Leopoldsburg

Eind februari verschijnt de nieuwe cd van Kadril 'Mariage', een plaat met voornamelijk liedjes over de liefde, en zaterdag avond kregen we in Leopoldsburg al een voorproefje van de gloednieuwe liedjes, en naar wat we te horen kregen wordt dit een mooie plaat.  Uiteraard bracht Kadril ook een aantal oude klassiekers ; ze bestaan tenslotte al goed dertig jaar.  Hun geluid is geëvolueerd van echte folk naar een soort folkrock met invloeden uit muziekjes uit alle windstreken : een vleugje country, wat Ierse invloeden, een snuifje balkanmuziek,…

Het feit dat ze al zo lang meedraaien in de folkwereld heeft alvast geen negatieve invloed op hun prestatie, kon ik vaststellen op het zeer aangename concert in Leopoldsburg vorige week, want Kadril klinkt frisser dan ooit.  En de laatste aanwinst van de groep sinds 2004, de bevallige zangeres Mariken Boussemaere, neemt de meeste vocalen voor haar rekening.  Haar mooie stem vormt zeker een meerwaarde voor de groep, en tevens speelt ze ook een aardig stukje dwarsfluit en autoharp.

Met negen staan ze op het podium, en het aantal instrumenten dat deze groep vol multi-instrumentalisten hanteert is dubbel zo talrijk, en dat zorgt dan ook voor een boeiende variatie in geluid en aanpak van hun muziek.  De liedjes worden ook telkens mooi ingeleid, ofwel door Mariken ofwel door Peter Libbrecht, en soms is dat wel nodig om je een beeld te vormen waarover het zo een beetje gaat, want ze putten regelmatig uit het Grote Liedjesboek van oude vlaamse teksten, en die zijn soms nogal cryptisch of moeilijker verstaanbaar.

In 'Nachtvrijage', een van de betere liedjes van de cd Eva doet Marieke de versie van Eva De Roovere vergeten en dat is een hele prestatie.  Ook wordt er een nummer gespeeld dat wordt opgedragen aan Fungus, volgens Peter Libbrecht een van de belangrijkste exponenten van de Europese folk, samen met Alain Stivell en consoorten.  'Rozemarijn' is een nummer dat hen werd aangeraden, een beetje opgedrongen zelfs,  door Wannes Van De Velde, omdat hij vond dat het zo mooi bij Kadril zou passen, en nu speelden ze het als een eerbetoon aan Wannes.  Tussendoor werd er ook een dansje geplaceerd op het podium ; best leuk om naar te kijken en de sfeer zat er goed in, het publiek werd dan ook uitgenodigd om mee te dansen, maar daar werd toch niet op ingegaan.  Het liedje 'Vissersvrouw' werd in het West-Vlaams  gezongen door Mariken, die af en toe een vertaling gaf voor het geval wij Limburgers soms niet alles zouden verstaan van het mooie Westvlaamse dialect...  Maar het allermooist was het nummer 'Louise' ( waarvan hier mijn opname : http://www.youtube.com/watch?v=ljlBWvndbFA&feature=ch... ),  voor mij een van de beste nummers van Kadril, ook nu was het weer volop genieten... En voor je het goed en wel besefte, was het concert van bijna tweemaal een uur voorbij.

Al bij al een mooie opener van mijn persoonlijke concertseizoen van 2009 ! Dat er nog veel moois mag volgen...

 


Muziekjes 101 : Kadril met 'I still dream', een cover van Richard Thompson en terug te vinden op de cd 'All the best' van Kadril, een 2cd compilatie uit 2001, die met 28 songs een prima overzicht biedt van de eerste 25 jaar Kadril.  Kadril geeft hier aan dit nummer van Richard Thompson een heel eigen interpretatie, en Eva De Roovere zingt hier de sterren uit de hemel.
 
All the best
 
Het originele nummer van Richard Thompson komt van de cd 'Amnesia' uit 1991.  Van zijn versie heb ik geen filmpje gevonden op YouTube, maar volgend nummer van Thompson wilde ik jullie niet onthouden wegens schitterend in al zijn eenvoud, Thompson en alleen zijn gitaar... en wat een sound (beginnende - zoals ikzelf - en gevorderde gitaristen,  eat your heart out !) : '1952 Vincent Black Lightning'  (  http://www.youtube.com/watch?v=AxKTzwaEa2o&feature=re...  ).  Het liedje gaat over een heel fijne motorfiets (foto van de Vincent Blacklightning hieronder), en enkele weken was het nog te horen in een aflevering van De Bende Van Wim, het onovertroffen programma van Wim Opbrouck, Jean Blaute en Michiel Hendryckx, dat naar mijn bescheiden mening niet genoeg kan herhaald worden op TV.  De drie spitsbroeders hadden in Cardiff een ontmoeting met een motorclub die nog op van die fijne retro motorbikes rondtourden, en dit liedje was de heerlijke soundtrack bij de prachtige beelden.
 
 

 

Douglas Firs / Frank Without The Love Police - 30/01/09 Genk, De Zotte Morgen

Een geslaagd eerste concert van de reeks Kiss My Thursday in een organisatie van het Absolutely Free Festival.
 
Het duo Frank Without The Love Police bracht ons een reeks mooie liedjes, in de traditie van The Byrds (die 12-snarige gitaar !), The Beatles en Big Star, maar dan gebracht met enkel 2 de gitaren, wat zorgde voor een meer afgekloven en basic sound.  Mooie cover ook van 'Mother' van John Lennon. Deze groep heeft songs, dus ze hebben zeker een toekomst voor zich.  Om in de gaten te houden.
 
Douglas Firs, eveneens een duo, bestaande uit twee broers, was een ander paar mouwen.  Dit was zonder meer ijzersterk.  Fijne songs, een zanger-gitarist die met volle overgave zong en begeleid werd op toetsen door zijn broer. Met hun twee brachten ze een sterk optreden, dat qua intensiteit en sfeer naar een hoogtepunt werd opgebouwd.  Af en toe hoorde je wat echo's van Neil Young en Nick Drake voorbijkomen, maar dit is zeker als compliment bedoeld.  Een bloedstollend mooie cover ook van Kathleen Edward's Mercury (kijk zeker eens naar mijn filmpje, dit is echt de moeite : http://www.youtube.com/watch?v=DFikaHGPtQI&feature=ch... ).  Ik kijk uit naar een eerste plaatje van dit groepje.
 
Alvast een veelbelovend begin dus van een concertreeks in Genk van singer songwriters en beginnende groepjes.Volgende keer staan Oakfield Drive en Boyshouting (Marc Wetzels van Coem : www.theworld.be ) op de planken, die ons een selectie zal brengen van zijn 100 songs die hij voor 100 euro per stuk aan 100 luisteraars heeft verkocht, en waarvan de beste liedjes op een cd worden gecompileerd.   Donderdag 26 februari 2009 in de Zotte Morgen dus. 
 


Muziekjes 100 - TOWNES VAN ZANDT - For the sake of the song

 

 For the sake of the song - Townes Van Zandt (1944 - 1997)

 
Voor Muziekjes 100 heb ik een van mijn all time favourite singer-songwriters gekozen, Townes Van Zandt.  Het is heel moeilijk mijn favoriete song te kiezen van Townes Van Zandt, hij heeft er zodanig vele mooie geschreven.  Uiteindelijk is het  'For the sake of the song' geworden, omdat het een sleutelsong in zijn repertoire is, en ook voor de titel natuurlijk.  Want de songs, daar draait het tenslotte allemaal om.  Het is een liedje dat Townes verschillende malen opnieuw heeft opgenomen, en dus op meerdere platen van hem is terug te vinden.  Waarschijnlijk vond hij het zelf een van zijn beste songs, en was hij telkens op zoek naar de ultieme versie.  Deze versie is afkomstig van zijn derde plaat 'Townes van Zandt' uit 1969, en misschien vind ik dit wel de beste versie.
 
Why does she sing her sad songs for me, I'm not the one
To tenderly bring her soft sympathy, I've just begun
To see my way clear and it's plain if I stop I will fall
I can lay down a tear for her pain, just a tear and that's all
What does she want me to do
She says that she knows that moments are rare
I suppose that it's true
Then on she goes to say I don't care and she knows that I do
Maybe she just has to sing for the sake of the song
Who do I think that I am to decide that she's wrong

She'd like to think that I'm cruel but she knows that's a lie for I would be
No more than a tool if I allowed her to cry all over me
My sorrow is real even though I can't change my plans
If she could see how I feel then I know that she'd understand
Does she actually think I'm to blame
Does she really believe that some word of mine
Could relieve all her pain
Can't she see that she grieves just because she's been blindly deceived
By her shame
Maybe she just has to sing for the sake of the song
Who do I think that I am to decide that she's wrong

Nothin's what it seems, maybe she'll start someday to realize
If she abandons her dreams then all the words she can say are only lies
When will she see that to gain is only to lose
All that she offers me are her chains, I got to refuse
It's only to herself that she's lied
She likes to pretend there's something that she should defend with her pride
I don't intend to stand her and be the friend from whom she must hide
Maybe she just has to sing for the sake of the song
Who do I think that I am to decide that she's wrong
 
Townes Van Zandt
 
 
Talloze collega-singer-songwriters hebben Townes de hemel ingeprezen omwille van zijn ongeëvenaard talent voor het schrijven van pakkende, eenvoudige liedjes met fijne teksten en mooie melodieën.  Velen zijn absolute fan van hem en hebben covers van zijn nummers opgenomen : Bob Dylan, Emmylou Harris, Willie Nelson, Guy Clark, en talrijke anderen.  Zelf rekende hij Bob Dylan, Hank Williams, David Olney, Lightning Hopkins en Mozart (!) tot zijn grootste invloeden.  Live speeld hij altijd enkele nummers van Lightning Hopkins, alhoewel hij meer dan genoeg eigen repertoire had om uit te kiezen.  Ook nummers van Dylan en Springsteen ('Racing in the street' in een uitgeklede, sombere maar indringende versie), Hank Williams en andere oude country- en blueszangers stonden op zijn repertoire.  Zijn plaat 'Roadsongs' met enkel covers behoort zelfs tot mijn favoriete platen ever, en dat is des te meer opvallend daar hij een liedjesschrijver pur sang was.  Townes was een echte bluesman, alhoewel hij zich muzikaal zeker niet altijd, en meestal niet zelfs, van het bluesidioom bediende.  Maar zijn leven was een chaos,  Hij was manisch-depressief, wat natuurlijk niet echt beterde met zijn verslaving aan alcohol, medicijnen en gokken.  Hij kon niet met geld omgaan, hij was een zwerver en leefde soms jarenlang in trailers of vond onderdak bij vrienden.  Hij was nochtans driemaal gehuwd en heeft 3 kinderen nagelaten, waarvan John Townes Van Zandt ook voorzichtig een carriere als singer songwriter beoogt.  Een onbegonnen werk nochtans, als je zo een muzikale en genetische erfenis hebt meegekregen. Uiteindelijk is Towens Van Zandt op erg treurige wijze gestorven op 52-jarige leeftijd, officieel door de complicaties van hartritmestoornissen, maar meer dan waarschijnlijk omdat hij gewoon op was.  Zijn zeer destructieve levensstijl heeft uiteindelijk zijn tol geëist,  temeer ook omdat hij ook veel te lang gewacht had om zich fatsoenlijk te laten behandelen en bijna een week heeft gewacht vooraleer hij zich liet opnemen in het ziekenhuis, de laatste dagen voor zijn dood.
 
* * *
 
De eerste maal zag ik Townes live in Brussel op 13 november 1995 in de AB Bellevue Club (de toenmalige voorlopige concertzaal van de AB, omdat de oude AB zelf wegens verbouwingswerken gesloten was) en het was een memorabel concert voor een publiek van een zestigtal mensen.  Townes was in erg goede doen en had toen net zijn plaat 'No deeper blue' uit, zijn eerste studioplaat sinds lange tijd.  Even zag het er naar uit dat het terug wat beter ging met Townes en dat hij zijn creativiteit hervonden had.  Maar jammer genoeg duurde het niet lang.  'No deeper blue' was nochtans een erg sterke plaat, maar de sombere teneur liet niet veel goeds vermoeden.  Op de hoes een mooie tekening van Townes waarop wordt hij geportretteerd wordt als een vurige gokker.  In het concert in Brussel had hij trouwens een hemd aan met een motief van speelkaarten, en met een zelfde hemd staat hij ook op deze hoes.  Misschien drijft hier wel een beetje de spot met zichzelf en zijn gebreken...
 
No Deeper Blue
 
De tweede en laatste maal dat ik Townes Van Zandt live mocht meemaken, was nauwelijks een jaar later.  Townes deed nog een tournee door België, Nederland en Duitsland en speelde in Rotown in Rotterdam, op 4 november 1996, nauwelijks 2 maanden voor zijn overlijden. Het was een sombere herfstavond en het regende in Rotterdam, de rit ernaar toe was ook al moeilijk geweest vanwege het slechte weer.  Maar iets later zaten we warm en droog in het café van de het concertzaaltje Rotown , mijn vriend (en compagnon de route tijdens vele concerten) en ikzelf, achter een dampende tas koffie.  Dan ging de deur open en een slungelachtige, magere man in een lange regenjas kwam binnen.  Even keek hij rond en daarna stapte hij op ons tafeltje af.  Hij glimlachte vriendelijk, en zei dan uitdrukkelijk tegen ons : "you guys, wish me luck" en daarna liep hij door, en verdween achter de coulissen.  Ik was perplex, en wist even niet wat zeggen. De man die zonet was binnengekomen was namelijk Townes Van Zandt, en hij kwam daar heel alleen binnengewandeld in het café, velen hadden hem blijkbaar nog niet eens herkend en de enige personen die hij aansprak waren wij !  Waarom juist wij, ik wist het niet, gewoon toeval waarschijnlijk. Maakt niet uit, maar voor mij was het alvast een vreemde ontmoeting.
 

 
Wat voorafging : 10 jaar eerder in de zomer van 1987 zouden we met 4 vrienden een reis maken door de USA gedurende een vijftal weken.  Op de vooravond van ons vertrek naar Amerika, zag ik op tv een VPRO documentaire (van Bram van Splunteren denk ik) over John Hiatt, die toen de geweldige plaat "Bring the family" gemaakt had.  Met het oeuvre van John Hiatt was ik indertijd redelijk goed vertrouwd, maar in deze documentaire noemde John Hiatt toen een paar singer songwriters die een zeer grote invloed op hem gehad hadden, namelijk Guy Clark en Townes Van Zandt, beide nobele onbekenden voor mij in die tijd.  Nadat we terug waren van onze geslaagde reis door de Verenigde Staten ben ik deze 2 artiesten gaan verkennen en beluisteren. Van Townes kocht ik me eerst de live cd "Rain On A Conga Drum (een live opname van een concert in Berlijn) " en van Guy Clark "Old number one" en vanaf toen was het hek van de dam.  De liedjes van Townes Van Zandt zijn voor mij een verslaving geworden ; éénmaal als je erdoor geraakt bent, is het waarschijnlijk voor altijd.  Sindsdien heb zowat alle cd's verzameld die ik te pakken kon krijgen van Townes Van Zandt.  De laatste jaren ben ik hier wel mee gestopt, want het houdt niet op, er blijven live opnamen uitkomen van allerhande concerten, en dikwijls zijn het slordige uitgaven, met weinig respect voor de erfenis van de geniale singer-songwriter.
 
* * * 
 
De setlist in Rotterdam was als volgt : - Loretta - Dollar Bill Blues - My Starter Won't Start - Katie Belle Blue - Two Girls - - A Song For -  (talks) - Blaze's Blues - Pancho & Lefty - Sanitarium Blues - Buckskin Stallion Blues - (talks) - Tecumseh Valley/Dead Flowers - Colorado Girl/Flyin' Shoes - (talks)  -  Short-Haired Woman Blues - If I Needed You  (totaal 79 min.)
 
Een halfuurtje later was Townes terug een beetje op zijn positieven en hij was meer dan bereid om ons binnen te laten in zijn kleedkamer en mijn cd Live At The Old Quarter te signeren.  Ik schaamde me een beetje omwille van het feit dat ik deze artiest nog lastig viel voor een handtekening, maar dit was mijn enige kans, en zelf zag hij er totaal geen graten in, hij was zeer vriendelijk en babbelde met ons, zij het dan dat we soms niet alles verstonden wat hij zei, want hij was moe en een beetje verward.  Die nacht een beetje verdwaasd de terugrit naar Antwerpen en Genk terug aangevat.  Gemengde gevoelens ook, en we beseften maar al te goed dat dit wel de allerlaatste keer zou zijn dat we Townes Van Zandt op een podium hadden gezien. 
 
Nog geen twee maanden later, op 1 januari 1997 is Townes overleden.  Ik vergeet het nooit meer, we waren juist 's morgens vroeg naar de Elfstedentocht op tv aan het kijken - de laatste die tot op heden is doorgegaan -, het was dus een bitter koude winter.  En enkele weken geleden, toen de kans er weer in zat dat er nog eens een Elfstedentocht zou komen, moest ik herhaaldeijk terugdenken aan die koude winter rond de jaarwisseling een twaalftal jaren geleden.  Townes Van Zandt is overleden op dezelfde dag als Hank Williams, zijn groot idool, die op Nieuwjaarsdag 1953 zijn laatste adem uitblies, net geen dertig jaren oud.  Twee iconen uit de Amerikaanse country, twee geniale singer-songwriters, twee mensen die altijd op het scherp van de snee hadden geleefd, en nu overleden op dezelfde dag, met zovele jaren ertussen.  Toeval bestaat niet.
Het optreden zelf in Rotterdam was heel mooi en ontroerend, maar Townes Van Zandt zag er slecht uit en ziek.  Hij was niet goed bij stem en gaf een belabberde indruk.  Maar met de weinige energie die hem nog restte, trachtte hij toch een zo sterk mogelijke performance neer te zetten en zijn geliefde songs zo mooi en zo goed mogelijk te brengen.  Het publiek stond geboeid te luisteren en was ongewoon stil.  De sfeer was speciaal, iedereen was zich ervan bewust dat hier een groot artiest op het podium stond, weliswaar al lang niet meer op de top van zijn kunnen.  Integendeel, eigenlijk was dit concert fysisch zeker en misschien ook wel psychisch er teveel aan voor Townes Van Zandt, maar hij wou absoluut optreden.  Op het einde werd het heel pijnlijk, tot driemaal toe moest hij het concert onderbreken, omdat hij echt niet meer verder kon zingen, en de laatste keer was de stilte te snijden in het zaaltje.  Toen hij het concert definitief stillegde, besefte iedereen het eigenlijk wel.  Dit was het einde van een ongelooflijk artiest, maar het was bijna genant om dit mee te maken.  Er zou dan ook nooit meer een nieuwe tournee komen.
 
Selectieve discografie
 
Townes Van Zandt heeft een tijdens zijn leven een twintigtal platen gemaakt, waarvan bijna de helft live opnamen zijn.  Deze heb ik allen beluisterd en er is werkelijk geen slechte bij.  Na zijn dood is er jammer genoeg een echte wildgroei ontstaan van uitgaven van live opnamen, soms heel interessante platen maar soms jammer genoeg ook live opnamen van inferieure kwaliteit die nooit zouden zijn uitgebracht als TVZ nog geleefd had, denk ik.  In ieder geval onderstaande platen vormen de kern van zijn oeuvre :
 
Our mother the mountain (1969)
de tweede lp van TVZ, en waarschijnlijk zijn echte meesterwerk, vol perfecte songs van een niveau dat de meeste singer songwriters nooit van hun leven zullen halen ; met absolute klassiekers als 'Tecumseh Valley', 'Kathleen', 'Our mother the mountain' en 'Snake mountain blues'
Townes Van Zandt (1969)
idem als bij de vorige plaat, en tevens uit hetzelfde jaar, waarin TVZ zijn creatieve hoogtepunt beleefde ; met 'For the sake of the song', 'Waiting around to die', 'Don't take it too bad' en 'I'll be here in the morning'
Live at the Old Quarter (1977)Rain on a conga drum : Live in Berlin (1991)
een live opname uit 1973 in de legendarische club The Old Quarter in Houston, misschien wel de meest representatieve plaat voor zijn hele repertoire, een echte klassieker ; als je slechts één TVZ plaat ooit koopt, laat het dan deze zijn
misschien wel de plaat die mij persoonlijk het meest nauw aan het hart ligt, dit is namelijk de eerste cd van TVZ die ik hoorde, en deze plaat blies mij omver, ik vond het meteen van het beste wat ik ooit gehoord had, en was voorgoed fan (zie ook hierboven) ; de 18 songs geven een heel mooi beeld van hoe goed TVZ nog was in het begin van de jaren negentig
Roadsongs (1993)
een live plaat met enkel covers oa. van Joe Ely, Bruce Springsteen, Lightnin' Hopkins (vertegenwoordigd met maar liefst 4 nummers) en Bob Dylan (2 songs) ; ook enkele interpretaties van traditionals  ; het lijkt wel een contradictie, een plaat met allemaal covers door de meester schrijver, maar het is het niet
Rear view mirror (1993)
live in Oklahoma in 1979 ; deze live opnames vind ik erg mooi door de extra dramatiek die er in de liedjes wordt gelegd door de prominente rol van de violist Owen Cody ; het geeft deze plaat een heel sfeervol karakter, naast het feit dat TVZ zelf hier ook erg goed op dreef is
No deeper blue (1994)
op deze plaat verschijnen voor het eerst sinds lange tijd nieuwe songs en dat op zich was al verbazingwekkend, gezien het leven dat hij in die periode leidde ; kwalitatief hoogstaande songs, tekstueel diepgaander dan ooit en dikwijls somber van teneur ; een lichtpunt tussen al die donkere songs was wel een ontroerende ode aan zijn dochtertje met de prachtige naam Katie Belle
 
Townes op YouTube
- Pancho & Lefty in de versie van Willie Nelson en Bob Dylan : http://www.youtube.com/watch?v=TPMxJROHInM&feature=re...
- en nogmaals Pancho & Lefty, ditmaal in de versie van Willie Nelson met Merle Haggard : http://www.youtube.com/watch?v=JxzJAF1BxP4&feature=re...
- en nog een keer Pancho & Lefty, door Emmylou Harris : http://www.youtube.com/watch?v=RsV_NWa1ZG8&feature=re...
- If I Needed You van TVZ, hier in een pakkende versie van Emmylou en Steve Earle : http://www.youtube.com/watch?v=4_9jKo5XxXA&feature=re...
- Nothin' van TVZ door zijn zoon J.T. Van Zandt, bepaald ook geen slechte versie (!)  : http://www.youtube.com/watch?v=tcnC8293J_4&feature=re...
- interview + stukjes live TVZ :  http://www.youtube.com/watch?v=bx27FWl9V1g&feature=re...
- Be Here To Love Me: A Film About Townes Van Zandt : http://www.youtube.com/watch?v=Vzl1O4nPJbI
- A Song For van TVZ (studioversie) + fotomontage : http://www.youtube.com/watch?v=BYK-jNZ0xhQ&feature=re...
- Snowin' on Ration, door Townes samen met zijn vriend Blaze Foley, waarover het vorige nummer gaat : http://www.youtube.com/watch?v=cxC1utGVR2w&feature=re...
- Racing In The Street van Bruce Springsteen door TVZ : http://www.youtube.com/watch?v=KzbWvqdm7tE&feature=re...

* * *

22-01-09

Muziekjes 99 - WOODY GUTHRIE - This land is your land

 

From Woody to Obama...

Working on a dream

De hoogbejaarde oerfolkzanger Pete Seeger (wordt 90 jaar in mei van dit jaar), zong vorige zondag in Washington, samen met zijn kleinzoon Tao Rodriguez-Seeger en Bruce Springsteen, een mooie en zeer symbolische versie van de song 'This land is your land'http://www.youtube.com/watch?v=Xg0wiOHc9tI ), ter gelegenheid van We Are One, de feestelijkheden voorafgaand aan de inauguratie van Obama.  'This land is your land' is een sleutelsong uit de Amerikaanse (folk)geschiedenis.  Het liedje van Woody Guthrie (waarover hieronder meer) werd reeds door talloze artiesten gecoverd, en onder hen is Bruce Springsteen zeker niet de minst bevlogene.

Bruce Springsteen zong vorige zondag ook zijn eigen song 'The rising' ( http://www.youtube.com/watch?v=04FWJ6G3SxQ ) en werd hiervoor begeleid door een gospelkoor.  Muzikaal misschien niet de allerbeste versie, maar de thematiek van deze song is momenteel actueler dan ooit.  Werd 'The rising' indertijd geschreven in de naweeën van Nine Eleven, eigenlijk bijna omdat de mensen Springsteen smeekten om zijn stem te laten horen en hun gevoelens van wanhoop, verdriet en onzekerheid uit te schreeuwen, ditmaal lijkt hij weer een knooppunt in de geschiedenis van de USA in de verf te willen zetten.  Het grote Amerika heeft klappen gekregen, en geen kleine.  De natie, die net zoals een groot deel van de wereld te maken heeft met een bijna alles overheersende economische crisis, kwam de laatste jaren meer dan ooit onder druk te staan van vele andere landen, hoofdzakelijk door het niets ontziende, geldverslindende en weinig effectieve Irakbeleid van Bush.  De mensen in Amerika zijn het beu, velen zitten op hun tandvlees, er moet iets gebeuren.  In die optiek is het niet vreemd en zelfs zeer begrijpelijk dat de verkiezing tot nieuwe president van Obama, door velen als een keerpunt wordt gezien.  Althans, daar hoopt men toch op, en moge dit geen wishful thinking blijven, anders zullen de gevolgen niet te overzien zijn.  Springsteen voelt dit aan als geen ander.  Doordat hij altijd kort bij het Amerikaanse volk heeft gestaan, weet hij wat er leeft onder de mensen.  En die mensen verwachten van hem dat hij hun spreekbuis zal zijn.  Vandaar 'The rising' zondag in Washington.  Hoeveel kritiek Springsteen ook ooit heeft gegeven op zijn land en op het desastreuze beleid van George Bush, eigenlijk is hij een toch wel een echte patriot.  Hij heeft het altijd als zijn morele plicht gezien mistoestanden aan te kaarten : het gebrek aan een sociaal vangnet, brutale fabriekssluitingen, overdreven aggressief gedrag van de politie jegens kleurlingen, etc…

Het is natuurlijk geen toeval dat de nieuwe cd van Springsteen 'Working on a dream' volgende week verschijnt.  De timing is quasi perfect, zo net na de inauguratie van Obama.  Maar het zou getuigen van misplaatst cynisme om Springsteen daarom een overdreven opportunisme aan te wrijven.  Dat is te kort door de bocht. 'Working on a dream' is al langer dan nu een project van The Boss.  Hij is al heel zijn leven bezig met zijn droom te verwezenlijken, en daardoor ook een beetje die van zijn medeburgers.  Springsteen heeft altijd politiek positie ingenomen.  Toen president Bush Senior in de jaren tachtig zijn megaseller cd 'Born in the USA' en de hele sfeer daarrond probeerde te recupereren om een sfeer van (misplaatst) nationalisme te creëren, heeft Springsteen zich daar met hand en tand tegen verzet. Uit volle overtuiging, maar ook omdat hij bijvoorbeeld met de titelsong net het tegenovergestelde wou benadrukken, namelijk het debacle in Vietnam en de verschrikkelijke gevolgen voor de Vietnam veteranen, die als uitschot behandeld werden,  na hun terugkeer van een hopeloze oorlog.  Ter gelegenheid van de vorige presidentsverkiezingen voerde hij campagne voor John Kerry, omdat hij zich het meest achter zijn standpunten kon scharen.  Tevergeefs echter, het lot besliste er anders over, en Amerika werd opgezadeld met nog eens 4 jaar Bush.

Nu met Obama is het wel gelukt.  En met de titel van zijn nieuwe album drukt hij perfect de hoop uit van vele Amerikanen, 'Working on a dream'.  Terwijl iedereen beseft dat die droom moeilijker dan ooit te verwezenlijken zal zijn.  De problemen zijn te immens.  Maar het geloof in 'The American Dream' is niet uit te roeien.  Velen geloven nog dat Amerika het land is van de onbegrensde mogelijkheden, alhoewel de recente gebeurtenissen en crisissituaties dit wel heel erg moeilijk maken.

This land is your land

'This land is your land' is zonder meer een van de bekendste en meest gezongen folksongs ter wereld.  De tekst werd in 1940 geschreven door Woody Guthrie (1912 Oklahoma -1967 New York), op een reeds bestaande melodie, namelijk van 'When the world is on fire', een baptistische hymne gezongen door The Carter Family, alhoewel er sprake van is dat het gebaseerd is op een origineel liedje van The Carter Family, ' Little darlin' pal of mine'. 
Guthrie heeft het liedje geschreven als een soort respons op 'God Bless America' van Irving Berlin, dat hij als onvolledig, te zelfvoldaan en te weinig politiek relevant beschouwde.  In ieder geval, als er ooit een president zou zijn, waar ook Woody Guthrie zich achter had kunnen achter scharen, dan denk ik dat het deze Obama zou zijn.  Guthrie was een socalist in hart en nieren, een communist zelfs, en daarvoor werd hij door velen in zijn land gewantrouwd en zelfs uitgespuwd.  Maar ook hier geldt, hoe maatschappijkritisch hij zich soms ook opstelde in zijn teksten en in zijn speeches voor de arbeiders op vakbondsmeetingen, diep in zijn hart droomde hij van een land dat het land zou kunnen zijn van al zijn inwoners. 
 
This land is your land, this land is my land
From California to the New York Island
From the Redwood Forest to the Gulf Stream waters
This land was made for you and me.
As I went walking that ribbon of highway
I saw above me that endless skyway
I saw below me that golden valley
This land was made for you and me.
I roamed and I rambled and I followed my footsteps
To the sparkling sands of her diamond deserts
While all around me a voice was sounding
Saying this land was made for you and me.
When the sun came shining, and I was strolling
And the wheat fields waving and the dust clouds rolling
A voice was chanting, As the fog was lifting,
This land was made for you and me.
This land is your land, this land is my land
From California to the New York Island
From the Redwood Forest to the Gulf Stream waters
This land was made for you and me.
Muziekjes 99 is een alternatieve versie van de song 'This land is your land', te horen op de definieve compilatie, de  4cd box Woody Guthrie : This Land is Your Land: The Asch Recordings Volume 1- 4.  Er bestaan namelijk nog enkele, meer gecontesteerde strofen, die je op de meeste platen van Woody Guthrie niet terugvindt.  Deze versie bevat ook de eerste strofe hieronder, de kwaliteit van de geluidsopname echter is beduidend minder, maar het blijft een historisch interessante opname.  Voor Woody Guthrie was dit waarschijnlijk dé definitieve versie, alhoewel die al heel wat kritischer was voor zijn land.   Pete Seeger speelde vorige zondag dus zowat de meest complete versie van de song die er bestaat, met alle weggelaten strofen.  Dit kan tellen, qua symboliek.  Het maakt deze opname van Seeger met zijn kleinzoon en Springsteen meteen legendarisch en historisch zeer waardevol.  De YouTube link vind je hierboven, niet te missen !
There was a big high wall there that tried to stop me;
Sign was painted, it said private property;
But on the back side it didn't say nothing;
That side was made for you and me.
(alternatieve versie : )
As I went walking I saw a sign there
And on the sign it said "No Trespassing."
But on the other side it didn't say nothing,
That side was made for you and me.
In the squares of the city, In the shadow of a steeple;
By the relief office, I'd seen my people.
As they stood there hungry, I stood there asking,
Is this land made for you and me?
Nobody living can ever stop me,
As I go walking that freedom highway;
Nobody living can ever make me turn back
This land was made for you and me.
 
The Asch Recordings, Vol. 1-4
 
 
Het liedje werd onder meer ook gecoverd door Bob Dylan, in zijn jonge tijd bijna een slaafse volgeling van Guthrie, natuurlijk ook door Bruce Springsteen, maar ook door de Counting Crows en door nog vele anderen.  In vele landen werden er eigen versies gemaakt, oa. in Canada, in Schotland, en zelfs in India, waarbij de woorden telkens aangepast werden aan het land dat bezongen werd.  Duidelijk is dat het liedje bij vele mensen over de hele wereld een gevoelige snaar raakt.  Springsteen noemt het op zijn live plaat  'Live / 1975-85" niet minder dan "about one of the most beautiful songs ever written". 
 
A change is gonna come
 
Althans dat hoopt zowat de hele wereldbevolking, nu Obama de volgende president van de USA wordt.  Eén voordeel heeft hij alvast, slechter doen dan Bush kan niet.  Afin, daar wil ik alvast nog niet eens aan denken.  Obama is de verpersoonlijking van deze droom voor vele Amerikanen, terecht of ten onrechte, dat moet nog blijken.  Feit is dat er geen wonderen zullen gebeuren, en in het begin zal er waarschijnlijk weinig te merken zijn van de aangekondigde veranderingen.   Maar wie weet is dit wel het begin van nieuwe denkbeelden en van een nieuwe maatschappij, een waarvan onze kinderen later zullen zeggen dat de eerste voorzichtige stap toen gezet is op die koude januaridag in 2009.
 
The time has come
 
De inauguratie speech was in ieder geval gedenkwaardig, en ondanks het feit dat Bush in het begin werd bedankt voor bewezen diensten, gaf Obama toch ook meermaals kritiek op zijn beleid.  De meest pakkende passage in de toespraak was die waarin hij verwees naar de rassensegregatie in Amerika, en hij wees er toch nog eens op dat dit nog niet zo lang geleden is. In ieder geval, het echte werk kan nu beginnen. The time has come !