03-10-08

Muziekjes 65 - KIMMIE RHODES & EMMYLOU HARRIS - Love and happiness for you

 

 
De mooie Henry Le Boeuf zaal in het Paleis Van Schone Kunsten in onze hoofdstad was vorige donderdag het decor voor een avondje countrymuziek van de betere soort.  Twee zeer goede concerten voor de prijs van één, mag ik wel stellen, want mevrouw Kimmie Rhodes, die het voorprogramma verzorgde van Emmylou Harris, was eveneens zeer de moeite waard.  Een vrij korte set van een dik half uur, maar juist genoeg om ons te overtuigen van haar kwaliteiten : op de eerste plaats een hele reeks goede songs (ze heeft reeds een 12-tal platen gemaakt) en een aangename stem.  Kimmie Rhodes werd begeleid door haar echtgenoot op basgitaar en haar zoon Gabriel op gitaar - en kan die zoon effe gitaar spelen zeg, soms dacht je dat je Willie Nelson hoorde spelen - alles samen dus een mooi familie-orkestje.  Op het repertoire enkele nummers van haar laatste cd 'Walls fall down', een cover van een klassieker van Townes van Zandt, I'f I needed you', een hoogtepunt, uiteraard zou ik bijna zeggen.  Ook brachten ze een mooi liedje met tex-mex invloeden, waarvan ik de titel niet meer weet.  Het concert was voorbij voor je het wist, en van deze dame zou ik best wel eens een full concert willen bijwonen.
 
Tijd voor Emmylou Harris dan, en om met de deur in huis te vallen, het was een zéér mooi concert !  Niet moeilijk, alle Emmylou Harris concerten die ik al gezien heb, vond ik goed, en haar laatste plaat van dit jaar 'All I intended to be' is met voorsprong de beste cd die er in 2008 verschenen is, vind ik.  In tegenstelling tot wat de recensent van De Morgen vorige zaterdag in de krant schreef, was dit weer een concert om in te lijsten, om lang van na te genieten en achteraf nog met plezier aan terug te denken.  Maar ja, die journalisten zien zoveel concerten op een jaar, misschien wel teveel om nog goed te kunnen oordelen .  En ik heb zo de indruk dat als een concert niet bepaald vernieuwend is of niet totaal anders dan het vorige concert van dezelfde artiest, dat bepaalde journalisten het dan al snel maar zo en zo gaan vinden...  Uiteraard blijft elk oordeel subjectief, maar in dit geval vind ik het een beetje jammer dat zo een mooi avondje muziek afgedaan wordt als een middelmatig optreden.  De heer B.S. kan misschien inderdaad beter plaatjes voor de Joepie gaan bespreken, zoals Roen terecht opmerkte in zijn reactie op de bewuste recensie op de website van De Morgen...
 
Emmylou Harris zong de hele avond de ziel uit haar lijf, bracht een prachtige selectie uit haar hele repertoire, dat ondertussen al 4 decennia beslaat, met de nadruk natuurlijk op de laatste plaat.  Hoogtepunten waren 'Pancho & Lefty' van Townes Van Zandt (dit blijft een prachtige song, hoe dikwijls ze hem ook gezongen heeft),  'One of these days', 'Born to run', en het van Tracy Chapman geleende 'All that you have is your soul' (ook prachtig op de nieuwe cd).  En niet te vergeten  : 'Orphan girl',  bloedmooi als altijd, een van de beste songs van de magnifieke Gillian Welch.  Het laatste nummer van de set was het uitbundige 'Get up John', afkomstig van de uitstekende liveplaat 'Live at the Ryman'.
 
Heel mooi waren ook de drie duetten die de beide dames, Emmylou Harris en Kimmie Rhodes, samen zongen.  Hun stemmen passen heel goed samen en Muziekjes 65 is dan ook het door beiden samen geschreven 'Love and happiness'.  Staat op de compilatie cd 'Ten summers' van Kimmie Rhodes ; deze cd is een overzicht van haar liedjes van de laatste 10 jaren, en bevat ook duetten met Willie Nelson, met Townes Van Zandt, en met Waylon Jennings...).  .  Dit liedje kun je trouwens ook horen op de cd die Emmylou samen met Mark Knopfler maakte een drietal jaren geleden, 'All the roadrunning'.  Na het concert sprak ik even met Kimmie Rhodes, en deze mevrouw is de vriendelijkheid zelve, zeer bescheiden, en gewoon blij dat er met zoveel aandacht naar haar geluisterd werd in Bozar ; een pluim voor het belgische publiek dus...
 
Wat zeker verschilde ten opzichte van de vorige concerten was de begeleidingsband : vijf muzikanten in een meer traditionele country bezetting met een uitgebreid gamma aan instrumenten : gitaren, dobro, pedalsteel, viool, toetsen, mandoline,... Dit in tegenstelling tot Spyboy, de begeleidingsgroep waarmee Emmylou tijdens de vorige toernees furore maakte.  Spyboy, met de fantastische gitarist Buddie Miller en drummer Brian Blade, was een beknoptere band met een iets hardere, ruimtelijke sound, schatplichtig uiteraard aan geluidstovenaar Daniel Lanois.  Nee, dit concert was anders, deze groep was muzikaal meer back to the roots, qua sound een terugkeer naar de beginjaren, en had dan ook een prachtig warm geluid, echt iets voor liefhebbers van meer traditionele country en bluegrass.
 
Op 61-jarige leeftijd staat Emmylou Harris, de "grand dame" van de countrymuziek er meer dan ooit.  De platen die ze het laatste decennium gemaakt heeft (en uiteraard ook het fenomenale album 'Wrecking Ball' uit 1995) zijn steevast van fabelachtige kwaliteit.  Emmylou, long may you run !
 
 
Fragmenten uit dit concert :
 
* Emmylou Harrris  (het hoofd dat soms voor mijn camera komt behoort toe aan Nathalie Delcroix van Laïs, en bij deze vergeef ik het haar, omdat de dames van Laïs ook al zovele mooie liedjes gemaakt hebben, en zoals uit de hoesnota's van hun eerste plaat blijkt, ook de goedkeuring wegdragen van Emmylou Harris) :
 
- All that you have is your soul : http://www.youtube.com/watch?v=COmt6uN_swA
- Love and happiness for you : http://www.youtube.com/watch?v=ezrssdBfZrs
 

23-09-08

Muziekjes 63 - ADMIRAL FREEBEE & EMMYLOU HARRIS - Coming of the knight

Emmylou in Bozar...
Nu donderdag 25 september in Brussel, Emmylou Harris in Het Paleis Van Schone Kunsten, het concert waar ik dit jaar misschien wel het meest naar uitgekeken heb.  Ik vind haar zo onvoorstelbaar goed, zij behoort tot de artiesten die in mijn persoonlijke muzikale universum de top uitmaken, tesamen met Bob Dylan, Neil Young, Bruce Springsteen, Townes Van Zandt, Van Morrison, Leonard Cohen, Lou Reed, Warren Zevon, Joni Mitchell, John Hiatt, Ry Cooder, Rolling Stones, Eric Andersen, Elliott Murphy, Johnny Cash, Willy Nelson,... en nu vergeet ik er nog wel enkele...
Elk concert van haar is een topbelevenis voor mij, alhoewel het verrassingselement na een reeks concerten natuurlijk niet meer zo groot is, maar dat maakt helemaal niet uit.  Ze heeft  zovele goede cd's gemaakt en zovele prachtige liedjes gezongen, dat ik weet dat elk concert van hoor sowieso een feest is.  Ik geniet ervan om haar zijdezachte, engelachtige stem te horen in al die prachtige nummers die ze in de loop der jaren heeft opgenomen.
 
Haar laatste cd 'All intended to be' van dit jaar is ook weer een pareltje, en net als heel goede wijn, wordt Emmylou steeds beter met de jaren... Het mooiste nummer op deze plaat vind ik 'Kern River' (geschreven door Merle Haggard) en hier gezongen samen met John Starling.  Prachtig !  http://www.youtube.com/watch?v=Y1wL_VZOFlo
 
All I Intended to Be
 
Hieronder een discografie van Emmylou.  In vet aangeduid de cd's gezet die ik tot haar absolute klassiekers reken, haar beste werk, de platen die ik koester...  Wie nog zoekt naar een inleiding tot haar muziek, schaffe zich Heartaches and Highways (The very best of Emmylou Harris) uit 2005 aan...
 
 
Gliding Bird - 1970
Luxury Liner-   1977
Profile - 1978 (compilatie)
Light of the Stable (Christmas album) - 1979
Evangeline - 1981
Cimarron - 1981
Last Date - 1982
White Shoes - 1983
Profile II - 1984 (compilatie)
The Ballad of Sally Rose - 1985
Thirteen - 1986
Angel Band - 1987
Trio (with Linda Ronstadt and Dolly Parton) - 1987
Duets - 1988
Bluebird - 1989
At the Ryman - 1992
Cowgirl's Prayer - 1993
Songs of the West - 1994
Portraits - 1996
Spyboy - 1998
Trio II (with Linda Ronstadt and Dolly Parton) - 1999
Western Wall: The Tucson Sessions (with Linda Ronstadt) - 1999
Red Dirt Girl - 2000
Anthology:The Warner Reprise Years - 2001 (2cd compilatie)
Songbird 2007 (4cd/1dvd box)

 


Muziekjes 63 : 'Coming of the knight', van de 3e cd van Admiral Freebee, 'Wild dreams of new beginnings', een duet samen met Emmylou Harris.  Een heel mooie nummer van Tom Van Laere, prachtig gezongen samen met Emmylou, een prestatie om trots op te zijn.  Deze cd uit 2006 bevat ook nog andere sterke songs als 'Faithful to the night', 'Living for the weekend', 'Perfect town', 'Nobody knows you',...  Een mooi plaatje van een zeer getalenteerde songschrijver uit Antwerpen.
 

16-09-08

Muziekjes 59 - CARLOS PUEBLA - Hasta Siempre Comandante

14.09.08

Next Of Kin

De groep NEXT OF KIN laat me weten dat ze op 25-09-'08 om 21.30u een concert geven in café Crossroads in Antwerpen (Mechelsesteenweg 8, 2000 Antwerpen).  Het concert van Next of Kin hier bij ons thuis op 18 oktober in het kader van The Living Room Sessions 2 is helemaal volzet, dus dit is nog een prima gelegenheid om deze voortreffelijke groep eens aan het werk te zien.  Sterk aanbevolen ! 

In bijlage ook nog de flyer die ze me toestuurden.
 
 

Cuba my strange love...
 
Deze week met het mooie nazomerweer op het terras geluisterd naar de cd Calle Sud van Compay Segundo, een prachtig muziekje om bij weg te dromen, terwijl de zon onderging boven de dennebomen in ons bos achter ons huis.  Een beetje paradijs op aarde, en deze muziek helpt je een beetje daarin geloven.  Deze cubaanse veteraan is jammer genoeg in 2003 overleden op 96-jarige leeftijd, maar heeft ons gelukkig wel een heleboel prachtige muziek nagelaten.  Een absolute aanrader is dan ook zijn cd "Cien Años: 100th Birthday Celebration", uitgebracht op de verjaardag van zijn 100e geboortedag.
 
Mijn broer en schoonzus zijn pas terug van hun huwelijksreis naar Cuba, en volgens hen zijn er in Havana nog talloze onbekende doch ongelofelijk getalenteerde muzikanten bezig in de cafés.   De Buena Vista Social Club is een van mijn favoriete platen, maar als Ry Cooder deze muzikanten een twaalftal jaren geleden niet had opgevist om samen te gaan opnemen, vrees ik dat we er nooit meer van zouden gehoord hebben. Het is schrijnend als je hoort hoe de oude mannen club van Buena Vista Social Club leefden in de tijd voor BVSC : ze speelden noch amper muziek, ze waren al lang niet meer in een studio geweest, en toen de opnames begonnen stonden ze 's morgens vroeg al te wachten aan de studiodeur, zo gretig waren ze om te kunnen beginnen spelen.  En dan nog wereldsucces op je 90e...  Compay Segundo trad al op in de jaren twintig en dertig in Cuba, maar na de revolutie werkte hij in een sigarenfabriek en is pas zo'n 50 (!) jaren later terug boven water gekomen als muzikant...   Waar was de muziekwereld in de jaren zestig, zeventig en tachtig ?  En voor de andere mannen van BVSC geldt ongeveer hetzelfde verhaal van gemiste en later gelukkig teruggevonden kansen...
 
En na het zien van de talloze foto's van de Gert en Natalie twijfel ik voor het eerst of ik eigenlijk wel wil naar Cuba gaan, alhoewel het altijd een van mijn favoriete reisbestemmingen is geweest, waar ik ooit nog naar toe had willen gaan.  Het land is prachtig, de natuur is zeker weten de moeite waard, en ik zou dolgraag eens door de straten van Havana willen dwalen en ook enkele van de vele kleine dorpjes bezoeken.  Alleen kan ik moeilijk leven met het contrast van de rijke toerist die even komt aan sightseeing doen bij de - en ik hoor het altijd weer van mensen die terugkomen uit Cuba - o zo sympathieke Cubanen, die het niet breed hebben maar toch proberen van het leven het beste maken, met muziek, véél muziek en de zon natuurlijk, gelukkig...  Maar als ik de foto's zag was het af en toe toch even schrikken, op sommige plaatsen ziet Havana eruit of er een bom is gevallen (ik overdrijf een beetje) en deze straten zijn nauwelijks enkele honderden meter verwijderd van de pleinen en straten die door toeristen gefrequenteerd worden, en zo goed en kwaad als het gaat een beetje onderhouden en opgekalefaterd worden.  Het oog van de verwende toerist wil namelijk ook wel wat, en een overdosis aan bouwvallige huizen en krotwoningen gaat al snel vervelen...
 
Mijn ideeën en gedachten over Cuba zijn naïef denk ik, en hopeloos geromantiseerd door de talloze mooie muziek, door het genot van een lekker glaasje rum en af en toe een goede cubaanse sigaar.  Ik vind Cuba een zeer sympathiek en boeiend land, maar het regime van Fidel Castro heeft toch voor teveel wantoestanden gezorgd, en de bevolking kwijnt zo'n beetje weg in armoede. Het is heel straf wat een levensmoed die mensen daar hebben en nog zoveel muziek maken, ze zullen niet omkomen van de honger, maar daar is dan ook alles mee gezegd. De genationaliseerde suikerrietindustrie is al vele jaren hopeloos verloren, en vele mensen moeten zien rond te komen van allerlei handeltjes onder elkaar, en proberen het hoofd boven water te houden door zelf wat dieren te houden en wat groeten te kweken.
 

De revolutie is gelukt indertijd, het resultaat van de revolutie is een mislukking, jammer genoeg.  De ideeën waren mooi, maar naïef.  In 1965, de nacht nadat Fidel Castro in zijn speech het vertrek aankondigde van Che Guavara om elders de revolutie te gaan leiden,  bezong Carlos Puebla de sleutelmomenten van de revolutie in zijn lied 'Hasta Siempre Comandante'.   Che Guevara wordt verheerlijkt in zijn rol van revolutionaire commandant.  Talloze artiesten hebben deze song nog gecoverd daarna, oa. Compay Segundo, The Buena Vista Social Club, Robert Wyatt,... Muziekjes 59 is de versie van de auteur zelf, Carlos Puebla.  Voor mij een van de mooiste cubaanse liedjes die er zijn, ondanks het soms wel erg gezwollen taalgebruik (zie de nederlandse vertaling hieronder).

Hasta siempre Comandante

We leerden van je te houden
vanop de historische hoogte
waar de zon van je moed
de dood in bedwang houdt.

Hier blijft de helderheid stralen,
de innige klaarte
van jouw geliefde aanwezigheid,
Comandante Che Guevara

Uw sterke overwinnershand
schiet de geschiedenis aan flarden
wanneer heel Santa Clara
ontwaakt om je te begroeten.

Je komt de nevel doorbreken
met grote lentezonnen
en plant de vlag van de vrijheid
met het licht van je glimlach

Je revolutionaire liefde
brengt je tot een nieuwe strijd
waar anderen op de kracht
van je bevrijdende arm wachten

We zullen doorgaan je lief te hebben,
zoals we aan jouw zijde doorgingen met de strijd
en net als Fidel zegge we jou
“Voor Altijd, Steeds weer, comandante!”