12-10-08

Muziekjes 68 - THE STILLS-YOUNG BAND - Fontainebleau

 

Long may you run... (Stephen Stills - AB, Brussel - 6 oktober 2008)

Heb een beetje een dubbel gevoel bij dit concert van afgelopen maandag.  Het acoustische eerste deel van de set was erg goed en overtuigend, hoewel Stephen Stills soms een beetje slordig gitaar speelde (maar dikwijls ook briljant) en niet al te best zong, maar eens temeer bewijst dit weeral eens dat dit zeker niet bepalend is voor een al dan niet geslaagd concert.  Integendeel, niet zeldzaam zijn de concerten waarin de artiest zijn technische beperkingen verweg overstijgt door zijn geweldige artiestieke, emotionele of meeslepende performance.  Dit geldt ook voor dit concert, en dan vooral in het fantastische tweede nummer van de acoustische set, 'Treetop flyer' (link naar het YouTube filmpje hieronder).  Dit roept voor mij herinneringen op aan de allerbeste dagen van Stephen Stills, solo en met CSNY.  Schitterend gitaarspel ook, zeer terecht beloond met een erg enthousiast applaus.  Ook zeer mooi waren het openingsnummer 'Helplessly hoping', weliswaar compleet out of tune, maar wat een geweldige start van een concert !  Wat hij in het eerste deel met 'Girl from the North Country' van Dylan aanving echter, was niet om naar huis over te schrijven, de dag ervoor heb ik Jimmy Lafave gezien in Weert die de songs van Dylan veel en veel mooier, geïnspireerder en subtieler behandelde.  De klassieker 'Suite : Judy Blue Eyes' van CSNY was dan weer wel geweldig, enthousiast en gedreven gebracht, met prachtig, psychedelisch gitaarspel naar het einde toe, en dit was jammer genoeg al het einde van het eerste set van de avond.

Het tweede deel, het  electrisch gedeelte van de set, vond ik maar erg matig en soms zelfs saai.  Heel jammer voor een man die in twee van mijn all time favorite bands heeft gespeeld (Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young).  Zelfs een grote klassieker als 'For what is is worth' deed me eigenlijk niet veel, ondanks het feit dat ik deze song adoreer ;  het is namelijk niet minder dan een monument van een song, van een van mijn all time favorite bands. Wel mooi vond ik het eerste nummer van de electrische set, 'Love the one you're with' net als het nummer van Tom Petty's Mudcrutch, 'The wrong thing to do'.

En misschien ook een beetje jammer dat het geniale 'Long may you run' niet gespeeld werd, maar wel begrijpelijk, het is namelijk een song van zijn kompaan Neil Young uit de Stills-Young Band.  En vooral, een artiest moet spelen wat hij zelf wil, en niet teveel rekening houden met de wensen van zijn publiek, althans dat is mijn opinie.

De reacties na het concert waren heel uiteenlopend.  Sommigen vonden het gitaarspel van Stills om duimen en vingers bij af te likken, anderen (zoals ik) vonden dat het tweede deel van de set soms te veel neigde naar ordinaire bluesrock, die je in het weekend in veel kroegen overal ten lande kan aanhoren.  Niets tegen bluesrock, integendeel, maar de dingen zijn zoals ze zijn.

Setlist + Fragmenten
   Acoustic
01. Helplessly hoping  http://www.youtube.com/watch?v=sKKmtzV1lPQ
02. Treetop flyer  http://www.youtube.com/watch?v=leX_RKLQed8
03. Girl from the North Country (Bob Dylan)
04. Change partners
05.  4 - 20  http://www.youtube.com/watch?v=c3Zbp7n6RhY
06. The blind fiddler
07. Johnny's garden
08. Daylight again > Find the cost of freedom
09. Suite Judy blue eyes  http://www.youtube.com/watch?v=n-vFx5zMF1g
  Electric
01. Love the one you're with
02. The wrong thing to do (Tom Petty)
03. Rock and roll woman
04. Isn't it about time ?
05. White nigger
06. Old man trouble
07. Make love to you
08. For what it's worth
09. - band introduction -
10. Dark star
11. - crowd -
12. Wounded world > Rocky Mountain way (Joe Walsh)
 

09-10-08

Muziekjes 67 - DAVID BOWIE - Amsterdam

 

Best of Brel
 
Op deze mooie herfstdag, waarop de ondergaande zon de hemel oranje kleurt en de bladeren aan de bomen de meest prachtige tinten van rood, geel en bruin hebben, is het precies dertig jaar geleden dat Jacques Brel overleed.

Een kleine rondvraag leerde me dat jullie favoriete nummers van Jaques Brel de volgende zijn :

Amsterdam (3x)

Ne me quitte pas (2x)

De burgerij

Les vieux

Een mooie keuze...

 

Muziekjes 67 : zelf ben ik ook nogal wild van 'Amsterdam', zowel in de versie van Brel als in die van van David Bowie van Amsterdam, die hiermee een mooi monument opricht voor Jacques Brel.  De pathos en passie waarmee Bowie dit zingt, is van een oeverloze schoonheid.  Deze versie is terug te vinden op de 2cd heruitgave van de lp 'Ziggy Stardust', een van de absolute klassiekers van Bowie.  Jammer genoeg is deze reissue 2cd nog moeilijk te vinden in de winkels, de enkele uiteraard wel, en die is meer dan de moeite waard, maar daar staat dit 'Amsterdam' niet op.  Het nummer staat tevens ook op de tribute cd "Next to Brel" uit 2004 waarop ook een paar andere pareltjes prijken , onder andere enkele mooie Brel interpretatie van Scott Walker, Dusty Springfield en Nina Simone.  Dit nummer is een live opname voor de BBC uit 1970 en Bowie legt er precies de passie eh het gevoel in zoals Brel het moet bedoeld hebben, en hij begeleidt zich daarbij uitsluitend op acoustische gitaar.  Weergaloos !

Hier ook de versie van Jacques Brel : http://www.youtube.com/watch?v=T6rvMZnWKZc

Next - Jacques Brel


In the port of Amsterdam
There's a sailor who sings
Of the dreams that he brings
From the wide open sea
In the port of Amsterdam
There's a sailor who sleeps
While the river bank weeps
To the old willow tree

In the port of Amsterdam
There's a sailor who dies
Full of beer, full of cries
In a drunken town fight
In the port of Amsterdam
There's a sailor who's born
On a hot muggy morn
By the dawn's early light

In the port of Amsterdam
Where the sailors all meet
There's a sailor who eats
Only fish heads and tails
And he'll show you his teeth
That have rotted too soon
That can haul up the sails
That can swallow the moon

And he yells to the cook
With his arms open wide
"Hey, bring me more fish
Throw it down by my side"
And he wants so to belch
But he's too full to try
So he stands up and laughs
And he zips up his fly

In the port of Amsterdam
You can see sailors dance
Paunches bursting their pants
Grinding women to porch
They've forgotten the tune
That their whiskey voice croaked
Splitting the night
With the roar of their jokes
And they turn and they dance
And they laugh and they lust
Till the rancid sound of the accordion bursts
And then out of the night
With their pride in their pants
And the sluts that they tow
Underneath the street lamps

In the port of Amsterdam
There's a sailor who drinks
And he drinks and he drinks
And he drinks once again
He'll drink to the health
Of the whores of Amsterdam
Who've given their bodies
To a thousand other men
Yeah, they've bargained their virtue
Their goodness all gone
For a few dirty coins
Well he just can't go on
Throws his nose to the sky
And he aims it up above
And he pisses like I cry
On the unfaithful love

In the port of Amsterdam
In the port of Amsterdam

06-10-08

Muziekjes 66 - WARREN ZEVON & JACKSON BROWNE - Mohammed's Radio (live)

The sky is crying... (Jimmy Lafave in De Bosuil, Weert (NL) zondag 05/10/08)
Een rit van 250 km van het oosten van het land naar het uiterste westen, en dan nog even de grens over ; vertrokken in de regen en aangekomen in de regen, op een grijze zondagnamiddag, voor een namiddagconcert van de Texaanse singer-songwriter Jimmy Lafave.  Gelukkig zorgt Radio 21 voor aangename muziekjes en op de tonen van Shocking Blue ('Never marry a railroad man') en Jethro Tull's 'Locomotive breath' trekt het natte, grijze vlaamse landschap aan ons voorbij.  Even zelfs de radio loeihard gezet voor 'Higway to hell' van ACDC, alleen leidt de autoweg ons hopelijk niet naar de hel, maar naar een stukje muzikale hemel in De Bosuil.
De nederlandse band Charley Cruz & The Lost Souls verzorgt het voorprogramma en kwijt zich voortreffelijk van hun taak van opwarmer.  Met een handvol goeie eigen songs waarin soms wat echo's weerklinken van The Stones, The Blasters en The Flying Burrito Brothers en tevens een nieuwe, tweede cd pas uit, zou het best kunnen dat we van deze groep nog wel meer gaan horen...
 
Jimmy Lafave is een oude rot in het vak en een vaste waarde in de wereld van de singer-songwriters.  Sinds zijn eerste plaat 'Down Under' uit 1979 heeft hij al een 12-tal cd's gemaakt (zijn meest recente is 'Cimarron Manifesto' uit 2007) en hij tourt regelmatig de wereld rond, en was de voorbije week dus even in Nederland voor een aantal optredens.  Het vreemde aanvangsuur (17u) leek hem alvast geen parten te spelen, en vanaf het begin van het concert speelde hij heel geconcentreerd en met veel overgave.  Eenmaal slechts leek hij  zich af te vragen hoe laat het was, Texas time wel te verstaan ; ik vermoed dat de groep na het concert nog hun vlucht moest halen, all the way to george bush country, the Lone Star State of Texas.
 
De groep deed meer dan haar best voor dit voorlopig laatste optreden in Europa, en speelde een vrij lange set van net geen twee uur.  De setlist bestond uit een mix van eigen nummers en veel covers, vooral van Jimmie Lafave's grote held en inspirator Bob Dylan, waarvan hij maar liefst 3 nummers speelde ('Just like a woman,  een mooie en subtiele versie van 'Love minus zero' en een waarlijk verbazingwekkend prachtige versie van 'Just like Tom Thumb's blues').  Ook een verrassende want afwijkende versie van Springsteens 'Secret garden' en even ook was het blues time met de classic 'Key to the highway' .  In de bissen 'These days' van Jackson Browne en er werd afgesloten met een energieke interpretatie van 'The weight' van The Band.  Onder de eigen nummers de knappe roadsongs 'Lost highway' en 'Higway trance'.  Bezieling, passie en spelplezier, dat zijn zowat de kernwoorden van een Jimmy Lafave optreden.  En dit met een groot respect voor het muzikale erfgoed en muzikale helden.  Jimmy Lafave speelt dit jaar in de USA trouwens ook een aantal tribute shows voor Woody Guthrie, jammer genoeg voorlopig nog niet in Europa te zien. 
 
Al bij al een optreden dat heel erg de moeite waard was, en om 20u terug thuis, na wederom een rit in de regen.  Een meevaller, want morgen wordt het weer laat, met Stephen Stills in de AB in Brussel op het programma.
 
Fragmenten uit dit concert :
- Just like Tom Thumb's blues : http://www.youtube.com/watch?v=tv8Vo8c9GZw
- vanaf morgen meer filmpjes van dit concert op http://www.youtube.com/user/marcvos1
 
 

Muziekjes 66 : 'These days' van van namiddag leidt ons ons naar Jackson Browne, en naar een song van zijn boezemvriend Warren Zevon, 'Mohammed's Radio'.   Het nummer staat oorspronkelijk op de tweede titelloze lp van Warren Zevon uit 1976.  Deze versie komt uit een radiosessie die Warren Zevon en Jackson Browne tesamen deden voor de VPRO in Amsterdam in 1976.  The offender meets the pretender, als het ware... Jammer genoeg zijn deze legendarische opnames nooit officieel gereleased, want dit is top kwaliteit !
 
 

01:03 Gepost door Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muziekjes 66, jimmy lafave |  Facebook |