22-10-08

Muziekjes 71 - JAMES TAYLOR - October Road

De lucht kleurt blauw vandaag, een mooie zon schijnt door de bomen die dezer dagen een symfonie van kleuren in zich dragen, van goudgeel tot diepbruin.  Het is onmiskenbaar october en het is een genot om rustig naar huis te rijden na het werk en je blik over het landschap te laten glijden.  Een Muziekje dat mooi past bij de periode van het jaar is 'October Road' van de gelijknamige plaat van James Taylor, de man met de prachtige, warme en diepe octoberkleurige stem.  De plaat is uit 2002 en sindsdien draai ik deze plaat telkens weer in deze maand van het jaar.  Het is een beetje de soundtrack geworden voor mij van het kantelpunt tussen het afscheid van de (na)zomer en de eerste winter die zijn komst aankondigt met een koudeprik 's morgens vroeg of de avond die steeds vroeger valt...

18-10-08

Muziekjes 70 - TALKING HEADS - Heaven

Talking Heads

Deze week hoorde ik op de radio nog eens 'Road to nowhere' van de geweldige Talking Heads.  En meteen werd ik door de teletijdmachine van mijn geheugen terug in de tijd gekatapulteerd naar de wei van Wechter in 1982.  Mijn eerste keer Werchter was voor mij meteen al een van de beste afleveringen, want in de namiddag hadden we toen ook al het niet volslagen onbekende, jonge groep U2 uit Dublin gezien, die met de energie van een kleine orkaan de weide platwalsten.  En dan ook nog de Talking Heads op dezelfde dag mogen meemaken, de muziekgoden waren ons gunstig gezind die dag in de prille jaren tachtig van de vorige eeuw.  Het concert werd ingezet met de schitterende basriff van 'Take me to the river', met verve gespeeld door de toen nog jonge en knappe bassisteTina Weymouth, die hiermee meteen de hele weide (en ook wel een beetje mijn hart) in vuur en vlam zette.  Volgde een weergaloos goed, schitterend concert van de Pratende Hoofden in XL bezetting, die zich helemaal lieten gaan in een non stop happening van afrikaanse ritmes, Brian Eno-achtige soundscapes, enige hitjes en een flink stuk van het Talking Heads chef d'oeuvre 'Remain in Light'.  Ik vond het allemaal even mooi, maar het allermooist toch de reeds genoemde Al Green klassieker 'Take me to the river', een van de meest magische concertfragmenten uit mijn leven.  Ik heb de Talking Heads daarna nooit meer teruggezien op een podium.  Niet erg, de perfectie was bereikt, het zou toch moelijk zijn om dit nog te verbeteren.

Een volgend magisch moment maakte ik mee in de bioscoop met de concertfilm 'Stop Making Sense' van Jonathan Demme : visuele schoonheid hand in hand met een glansprestatie van Talking Heads. In 1991 hielden de Talking Heads definitief op te bestaan.  Voor David Byrne was de creatieve bron op.  Dead end street.  Sindsdien weigert hij halsstarrig een reunie ook maar te overwegen, deels door zijn drukke bezigheden als solo performer en allerlei andere muzikale nevenactiveiten (oa. het bestieren van een platenlabel).  Zelf luister ik tegenwoordig ook bijna nooit meer naar de Talking Heads, of het zou naar 'Remain in Light' moeten zijn of naar de formidabele live dubbelaar 'The Name of this band is...'. Maar Talking Heads blijft wel een van de groepen die voor mij onlosmakelijk verbonden is met het begin van de jaren tachtig en er ook heel erg hun muzikale stempel hebben op gedrukt.

De Talking Heads hebben hun afpraak met de geschiedenis niet gemist.  Een zaak staat vast : eens komen de Talking Heads weer terug in de spotlights en worden ze misschien zelfs terug hip.  Misschien zal er zelfs ooit een reunie komen, maar het hoeft niet. De muziek spreekt voor zich en zal dat blijven doen.

Van de hieronder staande platen zijn de eerste 7 platen regelrechte TH klassiekers en onmisbaar om je een totaal beeld van de band te vormen.  De 3 laatste platen zijn ook niet minder dan heel goed, maar de genialiteit van de beginjaren is er toch een beetje uit.  Voor wie voorzichtig wil beginnen, is er een ideale inleiding tot de Talking Heads met de met kennis van zaken samengestelde compilatie 'Sand in the vaseline, popular favorites' (1992).  Een ideale kennismaking met een van de meest geniale en originele groepen  van de jaren tachtig.  Al de hits en geweldige singles staan erop ("Psycho Killer",  "Take Me to the River", "Heaven", "Once in a Lifetime",   "Burning Down the House",  "Slippery People", "Road to Nowhere",…) tesamen met nog een heleboel ander liedjes die stuk voor stuk de moeite waard zijn, alsook een single die niet op de reguliere albums terug te vinden is 'Love -> building on fire').

YouTube
- Talking Heads - Take me to the river : http://nl.youtube.com/watch?v=25E0ACkA6uo
- Al Green - Take me to the river : http://nl.youtube.com/watch?v=jITioEUG-zc
 

Discografie
Talking Heads: 77 (1977)
More songs about buildings and food (1978)
Fear of music (1979)
Remain in light (1980)
The name of this band is Talking Heads (1982)
Speaking in tongues (1983)
Stop making sense (1984) (live album ; zie ook de geweldige gelijknamige concertfilm van Jonathan Demme)
Little creatures (1985)
True stories (1986)
Naked (1988)


Muziekjes 70 is 'Heaven' van de Talking Heads.  Staat op de derde plaat 'Fear of music' en is een van de allerbeste nummers van de groep. "Heaven is a place... a place where nothing... nothing never happens". Vreemd.
 

 

17-10-08

Muziekjes 69 - THE DUBLINERS - The Dublin Minstrel

The Dubliners - vrijdag 11/10/08 - KEZ Antwerpen

Vorige vrijdag in Antwerpen naar The Dubliners gaan luisteren ; een mooi concert, met authentieke Ierse muziek.  Het was voor mij de eerste maal dat ik The Dubliners aan het werk gezien heb en het was meer dan de moeite.  Deze groep bestaat al meer dan 45 jaar en is dus een van de oudste (en nog steeds concerterende) groepen ter wereld !  Ze zijn zowat het boegbeeld van de Ierse folkmuziek, samen met The Chieftains, Christy Moore, Luka Bloom,...

Een tijdje geleden is hun oprichter en zanger Ronnie Drew overleden.  Hij speelde echter al een tijdje niet meer mee met de groep, tenzij met speciale gelegenheden en verjaardagsconcerten.  De groep die tegenwoordig live optreedt bevat nog slechts twee originele muzikanten, die er van in het begin bij waren, maar dit doet zeker geen afbreuk aan het muzikale niveau.  In de loop der jaren zijn er heel wat personeelswijzigingen geweest, maar de spirit van de muziek is steeds behouden gebleven.  Momenteel bestaat de groep uit banjospeler/zanger Barney McKenna (die er bij is sinds1962), John Sheahan (viool, mandoline, tin whistle) , Sean Cannon (zang, gitaar), Eamonn Campbell (gitaar, mandoline) en Patsy Watchorn (zang, banjo, bodhrán).

Het concert duurde ongeveer twee uur en uiteraard kwamen al de klassiekers, die de groep in de loop der jaren heeft opgenomen, aan bod : het fantastische 'Dirty old town' (geschreven door Ewan McColl),  de traditional 'Whiskey in the jar' (geweldig !), 'Molly Malone' (hoefde voor mij niet echt, wegens een te hoog "noordzeekustgehalte") en 'The irish rover'.

Het mooist echter waren de ballades, 'The Dublin Minstrel',  'Fiddlers green' en 'I wish I had someone to love me', de laatste 2 songs gezongen door de 'oer'-Dubliner Barney McKenna met krakende en onvaste stem, maar wel vol emotie en bezieling.  Deze man die voor zijn muzikale activiteiten nog een visser was, musiceerde en zong het hele concert al zittend, en je zag dat hij wegens zijn hoge leeftijd al een beetje minder te been was.... maar, wat een muzikant !  Op banjo is hij ronduit geweldig, in Antwerpen heeft hij een fantastisch stukje banjo-muziek gespeeld van een tiental minuten, een van de de hoogtepunten van het concert.  Zijn banjospel deed me soms heel erg aan Derroll Adams denken, en dat is een compliment ; het was alleszins een prachtige mix van ierse en amerikaanse folk, alhoewel het eigenlijk geen zin heeft om muziek in vakjes in te delen.  De Amerikaanse folk is uiteindelijk ook ontstaan uit een smeltkroes van invloeden uit alle windstreken en continenten zoals de afrikaanse blues uit Mali, de accordeonmuziek uit Midden-Europa die zich zo mooi inpast in de tex-mex, etc...

Een mooi concert van een monument uit Ierland, en een van de muzikale hoofdsteden van de wereld, Dublin.