03-11-08

Muziekjes 74 - WANNES VAN DE VELDE - Hier is em terug

Wannes Van De Velde
 
Gisteren een mooie herfstwandeling gemaakt langs de kade van de Schelde in Antwerpen, voor mij zonder twijfel de mooiste stad van ons land.  En er is geen enkele zanger die zo mooi over Antwerpen gezongen heeft als Wannes Van De Velde.  En alhoewel de afbraak van een van de oudste middeleeuwse buurten van de stad, tussen het Steen en het Vleeshuis, en de afschuwelijke renovatie ervan, hem in het diepst van zijn ziel heeft geraakt, blijft Wannes een sinjoor in hart en nieren.
 
's Namiddags op de boekenbeurs heb ik een praatje gemaakt met de mensen van Uitgeverij P, waar de boeken van Wannes verschijnen (zoals 'Flamencoschetsen' uit 2001 en het derde deel uit zijn dagboeken 'Beloken dagen' uit 2003).  Jammer genoeg gaat het weer niet goed met Wannes Van De Velde, wist men mij te vertellen.  Nadat hij enkele jaren terug, na een hele tijd van ziekte, nog de hele mooie plaat 'In de maat van de seizoenen' heeft gemaakt,  is het nu maar zeer de vraag of we Wannes nog ooit op een podium terug gaan zien, en of we nog ooit nieuwe liedjes van hem zullen horen.
 
Wannes Van de Velde is voor mij een monument, wat zeg ik, hét monument van de Vlaamse folkmuziek.  Zijn vele mooi liedjes zijn van een diepgaande schoonheid en bevatten een poëtische kracht die ongeëvenaard is in Vlaanderen, of het moest zijn door Dirk Van Esbroeck.  Er is maar een zaak waarin ik Wannes ongelijk geef.Hij houdt niet echt van rockmuziek ; stelt niet veel voor, vindt hij.  En dat is voor mij net iets te kort door de bocht.  Maar soit, ieder zijn gedacht.
 
Een aantal jaren geleden heb ik Wannes flamenco zien spelen, in een zaaltje van de Fnac in Antwerpen, naar aanleiding van zijn toen verschenen boek 'Flamencoschetsen'.   Verbijsterend.  Ik was er niet goed van.  Kippevel.  Wannes is een grootmeester op de spaanse flamencogitaar, en veel andalusische gitaristen beschouwen hem als een bloedbroeder.  Ik was in ieder geval ineens zeer geïnteresseerd in flamencomuziek.  Ik wist gewoon niet dat er zoiets bestond, dat je met een gitaar alleen, zulk een scala van gevoelens en stemmingen kon oproepen.  Ik nam me voor om flamenco verder te gaan ontdekken en kwam al snel uit bij het boek van Ivo Hermans, 'Duende : een bericht over Andalucia, Flamenco en zigeuners' (uitgeverij EPO, 1998), een ideale inleiding, en dan in het nederlands nog wel, tot de wereld van de flamenco en de duende.  Met een voorwoord door Wannes Van De Velde.  Als je ooit iets wil lezen over flamenco, zoek niet verder.
 
En enkele jaren terug zag ik Wannes ook op 0110, waarvan hier een fragment : http://nl.youtube.com/watch?v=ludWXNBCQa4
 
Lees ook : Muziekjes 14 - ROLAND VAN CAMPENHOUT & WANNES VAN DE VELDE  - Oorlogsgeleerden
 

 
Muziekjes 74 is van Wannes Van De Velde : 'Hier is em terug', uit zijn plaat 'In de maat van de seizoenen' uit 2006.  In dit liedje bezingt Wannes Van De Velde  zijn eigen heropstanding na zijn ziekte, enkele jaren geleden.  Pakkend hoe hij zingt over wat hij heeft meegemaakt tijdens zijn ziekte ("mijn bloed was moe, 'k was uitgeteld") en hoe hij beter werd ("maar mijnen tijd was, 'lijk ge ziet, nog niet voldragen ; 'k heb in de spiegel nog geen engelen gezien..").  Laten we hopen dat het hem deze keer weer lukt... fingers crossed !
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

02-11-08

Muziekjes 73 - SIGLO XX - Individuality

Van steelkoolmijnen tot C-Mine...  (Muziek in Genk - deel 1)
 
Als inwoner van deze zeer boeiende stad, wilde ik graag een bescheiden poging doen om het muzikale leven in Genk in kaart te brengen.
De stad Genk is een echte multiraciale smeltkroes, waarin de mix van van nationaliteiten (vooral veel Italianen en Turken) bewijst dat een goed samenlevingsmodel zeer goed mogelijk is, ondanks de problemen die er natuurlijk zijn, zoals een hoge werkloosheid en een hoog druggebruik. Door de komst van  de steenkoolindustrie is het gezicht van het kleine dorpje in de kempen definitief veranderd en is Genk uitgegroeid tot een middelgrote stad, die ondanks zijn industrieel karakter toch voldoende groen heeft bewaard om het aangenaam en leefbaar te houden.  Doordat Genk eigenlijk een samenvoeging is van een aantal kleine dorpskernen (oa. Winterslag, Waterschei, Termien, Sledderlo, Zwartberg, etc...) is er in Genk geen groot en oud historisch centrum, zoals dit in steden van deze omvang dikwijls wel het geval is geweest.  Een gevolg hiervan is geweest,dat men in de opbouw van het centrum indertijd iets te kwistig met beton heeft omgesprongen, zodat Genk hier en daar al eens, zeer ten onrechte naar mijn mening, het etiket opgekleefd kreeg van lelijkste stad van Vlaanderen.  Hierbij werd dan zonder verpinken voorbij gegaan aan de schitterende natuur (de vele wandelbossen en mooie natuurdomeinen), het zeer bezienswaardige industriële verleden zoals de mijnterrils en mijngebouwen, het overvloedige aanbod van restaurantjes met een keuken uit alle streken van Europa, het ietwat oubollige maar toch zeer mooie domein van Bokrijk, en dan vergeet ik er nog wel wat.  Akkoord, Genk heeft zo goed als geen mooie oude huizen en historische gebouwen, maar als je die wil zien, dan ga je toch gewoon naar Antwerpen, Gent, Brugge, Brussel, Luik of andere mooie steden in België.
 
Ter inleiding laat ik even Rick de Leeuw aan het woord over Genk, die in 2006 de Genkse stadsdichter was :
 
Zondag in Genk 
de gedachte aan wat geweest is
of ver hier vandaan niet meer
dan een aangenaam drijven
boven een koffie terwijl buiten
over straat het meisje met de
twinkel in haar ogen dat je
vanmorgen al zag in Shopping 1
voorbijgaat op weg naar het stadion
trots draagt wit en blauw en spelt nu goal en
de avond loopt zich warm langs de zijlijn
tot de pluimen van Sledderlo weer
kleuren in de vroege maandagochtendzon
                                    Rick de Leeuw
 
In deze eerste aflevering wil ik het hebben over de belangrijkste en beste groep die Genk ooit heeft voortgebracht, namelijk Siglo XX.   In volgende afleveringen van Muziek in Genk wil ik nog over een aantal andere rockgroepen uit Genk hebben, zoals Solenoid, The Lazy Freeloaders, Mr. Mama, ...  Ook probeer ik nog een deel niet meer bestaande groepen op te vissen als Clown, De Krabbers, Chief Joseph, Fruitcake Freddy, Stic, Moshlim, Het Pompelierke...  En dan zijn er nog die Genkenaren als Danny Mommens, die nu het mooie weer maakt bij Vive La Fête en Jo Casters, die vroeger een een redelijk succesvol groepje had met Poesie Noire en daarna een van de godfathers annex uitvinders van de New Beat is geworden.
 
Ook mensen uit de jazz  als Michel Bisceglia en Alano Gruarin komen aan bod, net als artiesten als Freddy Bierset en Alex Gruarin die zich in de wereld van het (franse) chanson bewegen.  Hierbij wil ik ook zeker café het Hikske vermelden, waar sinds lange tijd bijna elk weekend live muziek te genieten valt
 
Meer levend dan ooit zijn de de Genkse muziekfestivals als Hexenkessel en het Absolutely Free Festival ; het jazzfestival Motives for Jazz zit duidelijk in de lift en heeft binnenkort (14 tot 16 november) enkele grote namen op de affiche (onze nationale jazz legende Philip Cathérine en John Scofield), en Genk On Stage (Swingin' Genk) is al decennia lang een vaste waarde in het begin van de zomer.  Een klein bluesfestival van Hotel Bij Ford biedt al vele jaren een podium aan de betere Belgische bluesartiesten.
 
Ik zou ook heel graag aandacht willen besteden aan enkele typische Genkse fenomen als de Rollezengers (met liedjes in het genker dialect), de opnamestudio Crescendo van Pino Guarraci,  waar al zovele muzikanten uit heel het land opnames hebben gemaakt, alsook aan Rocco Granata, die zijn muzikale loopbaan lang geleden begonnen is door op te treden in de cafés in de Vennestraat.
 
Daarom ook deze oproep : als je nog informatie hebt over vroegere of nog bestaande Genkse groepen en muzikanten, zou ik het erg apprecieren als je die aan mij zou willen bezorgen.  Eeuwige dankbaarheid van mijnentwege en een eervolle vermelding in de 'Who is who' van de Genkse muziek zal uw deel zijn !
 

 
Siglo XX
Een van de meest tot de verbeelding sprekende groepen uit Genk afkomstig is zonder twijfel Siglo XX, een groepje dat in 1978, juist dertig jaren geleden dus, begon met muziek maken onder invloed van de punkscene die toen uit Engeland overwaaide, maar eigenlijk vooral onder invloed van cold wave groepen als Joy Division, Bauhaus en Public Image Ltd.  De naam Siglo XX betekent niet alleen twintigste eeuw in het Spaans, maar is ook een een mijnwerkerskamp in Bolivië met een bloedige traditie in de sociale strijd.  De link met Genk is dus overduidelijk ; ook in Genk hebben er zware gevechten en rellen plaatsgevonden naar aanleiding van de sluiting van de mijnen, die toen al hadden plaatsgevonden en nog moesten plaatsvinden.
Vooral de donkere muziek van Joy  Division sprak zeer tot de verbeelding, en de sound van Siglo XX is dan ook in grote mate gebaseerd op die van hun grote voorbeeld.  De link tussen Manchester lag ook voor de hand ; Manchester was eind van de jaren zeventig eveneens een grauwe, in industriële rookpluimen gehulde stad, waar de werkloosheid hoog was en veel jongeren uit verveling begonnen muziek te maken, buiten voetbal zowat het enige tijdverdrijf.
De muzikanten van Siglo XX keken ten zeerste op naar Joy Division, achteraf gezien misschien zelfs wat teveel, want alhoewel Joy Division muzikaal duidelijk hun meerdere was, waren, moest Siglo XX qua sociale bevlogenheid en qua maatschappelijk engagement zeker niet onderdoen voor de lads uit Manchester, die, op Ian Curtis na,  muziek toch meer als een leuk tijdverdrijf zagen (waar uiteraard niets mis mee is), en alles wat erbij kwam was mooi meegenomen ; drank en drugs, de parties, de meisjes, etc...  Dit blijkt duidelijk uit de films (oa. Control van Anton Corbijn), boeken (oa. het boek 'Touching from a distance' van Deborah Curtis, de weduwe van Ian) en interviews die in de loop der jaren over Joy Division verschenen zijn.  Niet zo voor Siglo XX.  Vanaf het prille begin, toen er nog nauwelijks sprake was van muziek maken - de groepsleden beheersten in het begin nauwelijks hun instrumenten -, was er wel al duidelijk die interesse voor al wat er in de maatschappij rondom hen gebeurde en misliep.  Er werden een manifest verspreid over de teloorgang van de maatschappij, die dikwijls samenging of voor een groot deel te wijten was aan de uitwassen van een overdreven kapitalistische economie, en men maakte zich daar grote zorgen over, zeker over de gewone arbeider die daardoor onderdrukt werd en slechts beschouwd werd als een klein onderdeeltje van een monsterachtige machine, die kost wat kost draaiende moest gehouden worden.
Hun muziek was dan ook allesbehalve vrolijk, en paste daardoor natuurlijk perfect in het tijdsbeeld van de donkere jaren tachtig, toen de muziek van punk, new wave en cold wave groepen als Joy Division, Echo & The Bunnymen, PIL, The Sound (met de betreurde Adrian Borland) zeer populair was, en ook in België de nodige navolging kregen van groepen als De Brassers, Struggler (beiden net als Siglo XX ook uit Limburg), Cultural Decay (uit Leuven), Revenge 88, The Kids, etc...
Siglo XX had visie, dit mag gezegd worden, en muzikaal werden ze steeds beter en ze gingen steeds meer optreden, ook af en toe in Nederland en Frankrijk.
 
Ik herinner me verschillende optredens van Siglo XX in de jaren tachtig in Genk, en steeds was de intensiteit waarmee ze hun muziek brachten, bewonderenswaardig.  De zanger Eric Dries schreeuwde zijn teksten eruit met een kwaadheid en een agressie, die je soms deed ineenkrimpen.   Andere teksten waren dan weer poëtisch en doordrongen van een melancholische en eerder gelaten levensvisie.  Al bij al was ik telkens zeer onder de indruk als ik een concert van Siglo XX had bijgewoond ; er hing ook altijd een vreemde, een beetje samenzweerderige sfeer, typisch voor de donkere jaren tachtig.
 
Een zeer bijzonder optreden van Siglo XX had plaats in het toenmalige café Manifesto in Genk, waar de groep een eerbetoon bracht aan Joy Divsion en de hele avond enkel covers speelde van Joy Division.  En hoe ! Het was ronduit geweldig, en voor mensen als ik, die Joy Division nooit aan het werk gezien hadden, was dit toch een zeer aardig alternatief.  Geen enkel eigen nummer spelen, je moet het maar toch maar doen, de bewondering voor Joy Division nam soms (terecht) grote vormen aan, en dit optreden staat dan ook in taat in mijn geheugen gegrift voor altijd.  Dit was groots, en de muziek van Joy Division werd hier alle eer aangedaan, de groep speelde de hele avond geweldige versies van geweldige songs.
 
In 1989 hielden ze ermee op, volledig, definitief.  Volgens mij zijn er daarna nooit meer echt concrete plannen meer geweest om nog samen op te treden onder de naam Siglo XX, alhoewel daar best wel interesse voor zou zijn.  Als ik zo eens rondsnuister op internet, zie ik dat de muziek van Siglo XX allesbehalve vergeten is.  Over heel de wereld zijn er mensen die op zoek zijn naar de singles, maxi-singles, elpees en cd's van de groep.  De meeste geluidsdragers van de groep zijn jammer genoeg volledig uitverkocht, nooit meer bijgeperst, en dus erg moeilijk te verkrijgen, tenzij tegen woekerprijzen.  In 2006 kwam er nog een cd compilatie uit van Siglo XX,  op het aloude Straatlawaai Productions en verdeeld door EMI, doch ook deze cd schijnt al zo goed als helemaal niet meer te krijgen te zijn.
 
De mythe wordt zo in stand gehouden, maar het is natuurlijk jammer dat de bijwijlen fantastische muziek van deze Genkse groep aan een groot aantal jongeren uit velerlei landen ontzegd wordt.  Daarom, een verzorgd uitgebrachte compilatie box zou een mooi gebaar zijn, en een passend eresaluut aan een van de meest eigenzinnige groepen die ons land ooit gekend heeft.  Materiaal is er genoeg, de vele officiële releases, opnames van live optreden, en ook beeldmateriaal dat circuleert onder fans.  Het zou mooi zijn als iemand het op zich zou nemen hiervan een uitgebreide selectie te maken, en samen met een de nodige essays en liner notes te bundelen.  Siglo XX verdient het.
 
Siglo XX op YouTube  : 'Baby divine' van de cd 'Under a purple sky' uit 1989  http://nl.youtube.com/watch?v=5CLVJNE1R4ghttp://nl.youtube.com/watch?v=5CLVJNE1R4g
Dit is het enige stukje muziek dat ik voorlopig gevonden heb op YouTube mbt Siglo XX.
 
 

Muzikanten
Antonio Palermo (gitaar)
Dirk Chauvaux (gitaar)
Erik Dries (zang)
Klaas Hoogerwaard (drums)
Guido Bos (basgitaar)
Chris Nelis (keyboards)

 

Discografie Siglo XX
- THE NAKED AND THE DEATH 7" (1980)
-STRAATLAWAAIPRODUCTIES (TAPE, 1981)
-THE ART OF WAR 12" (1982)
-SIGLO XX 12" (1983)
-DREAMS OF PLEASURE 12" (1983)
-IN THE GARDEN 7" (1984)
-SIGLO XX 2xLP (1984)
-SIGLO XX MLP (1984)
-LIVE SIDES LP (1984)
-RE-RELEASED 1980-1982 LP (1984)
-IT'S ALL OVER NOW 12" (1986)
-TILL THE END OF THE NIGHT 12" (1987)
-FLOWERS FOR THE REBELS LP/CD (1987)
-VIEW OF THE WEIRD 12" (1987)
-ANTLER TRACKS I CD (1987)
-ANTLER TRACKS II CD (1987)
-FEAR AND DESIRE LP/CD (1988)
-SUMMERS DIE 12"/CDs (1989)
-UNDER A PURPLE SKY LP/CD (1989)
-1980-1986 CD (2006)

Muziekjes 73 is de song  'Individuality' van de eerste single 'The naked and the dead'  uit 1980 van Siglo XX.  Trouw aan hun visie wordt deze 7" single met 3 songs uitgebracht in eigen beheer, bij Straatlawaai Produkties, in een oplage van 1300 exemplaren, die al vrij snel allemaal uitverkocht zijn.  Tot op de dag van vandaag wordt er nog druk naar dit plaatje gezocht, door tal van muziekliefhebbers, omdat het singletje is uitgegroeid tot een klassieker, een icoon van de Belgische cold wave beweging uit die tijd.  Ik prijs me dan ook gelukkig nog een exemplaar in mijn bezit te hebben.  Achter op het hoesje prijkt de leuze "Opdat de dood ons levend vindt en het leven ons niet doodt", voor mij persoonlijk een beetje hoogdravend maar Siglo XX hechtte er blijkbaar veel belang aan in die tijd.  De song 'The naked and the dead' verwees ook naar een boek van Norman Mailer uit 1948, "The naked and the dead", gebaseerd op zijn ervaringen als marinier in de tweede wereldoorlog.
 
 'Individuality' is een waar statement van een song, waarin eigelijk alles bevat zit waar Siglo XX voor staat : individualiteit, eigenzinnigheid, non-conformisme, maatschappelijk protest, etc... Enkele citaten uit hun manifest uit 1981 ; "Wij zijn marginaal, maar in onze ogen staat marginaliteit voor verandering en verandering is beweging en beweging is leven.  Wij wensen ons niet te binden aan de traditionele muziekindustrie.  We kreëren zelf onze eigen alternatieve industrie wel"..... "Siglo XX streeft naar vernieuwing, vooruitgang, evolutie, zonder toe te geven aan eenmalige trends.  Het oorspronkelijke idee, ontstaan met punk, wordt voortgezet en konstant geherinterpreteerd"....   Onze muziek is een weergave van onze emoties.  Onze muziek is ons leven, een expressie, een gevecht tegen de verveling, tegen de grijsheid, een manier om te overleven, een kanaal voor onze gevoelens.  De luisteraar heeft de volle vrijheid om dit te interpreteren hoe hij zelf wil"
 
En over Genk staan er volgende citaten :  "Genk, koud en grijs, vervelend en hol, beton en beton, in Genk regent het altijd, want in Genk zit iedereen binnen".... "Onze vaders kropen in de mijnen om Genk groot te maken, wij spingen uit de mijnschachten om Genk af te breken".
 
De middelen hiertoe volgens Siglo XX zijn, en ik citeer "aktie, kontroversie en provokatie en er moet dringend gereageerd worden tegen de kleinburger... Politiek in de klassieke zin van het woord vindt bij ons geen krediet.  Hiertoe behoren ook alle linkse groeperingen, die blijk geven van een duidelijk gebrek aan humor.  Bovendien zijn wij het beu ons door die groepjes op sleeptouw te laten nemen. Wij proklameren het einde van de politiek in zijn huidige gedaante.  Wij breken met de religie van de politiek en bouwen onze iegen politiek.  Ondanks dit a-politicisme staan onze teksten bol van kommentaren op de realiteit."   En zo gaat het nog wel even door in hun pamflet, waarin ook een (misschien wel naïeve) verwijzing naar het orwelliaanse jaar 1984 : "nog drie jaren scheiden ons van de grote kladdaradatch".
 
Het moet dus allemaal een beetje in het tijdsbeeld van begin jaren tachtig geplaatst worden.  In ieder geval, de toon is rauw, aggressief en er is niet veel geloof in de toekomst, integendeel, de toekomst boezemt angst in en het maatschappijbeeld is somber.
 
Hieronder ook de tekst van de song 'Individuality' die ik zelf heb uitgeschreven, al luisterend, dus er kan hier of daar wel een foutje in geslopen zijn.  Verbeteringen en aanvullingen zijn dan ook welkom.
 
Individuality
 
Do you have an identity
or are you just a mass product
Do you have a personality
or are you just displaced society
 
I   own to no one (?)
I am an individual
I am made by my own
 
I don't need an example
I am an originality
is this for individuality (?)
 
I don't wanna be like the others
I don't need your territy (?)
I wanna be a problem to you
 
You wanna destoy my personality
You are gonna say me how to act
I wanna destroy your rules
I will spit on your values
 
Muzikaal is het een sterke song in de traditie van Joy Division, met een hoofdrol voor de zware en toch melodieuze lijnen van de basgitaar, roffelende drums een snerpende gitaar, de tektst wordt op sombere toon gedeclameerd, en soms meer uitgespuwd dan gezongen, wat de intensiteit van deze song alleen maar verhoogt.
 
Op de foto van hun eerste single uit 1980 zie je de schachttorens van de mijn van Winterslag, en ik hoef maar hiervoor op straat te gaan staan om hetzelfde beeld te zien.  Een mooie hoesfoto van een groep die zich (misschien ongewild) duidelijk als Genkse band profileert en zich tegelijkertijd toch tegen Genk afzet, tegen het teveel aan beton in Genk, het koude stadscentrum, etc...
 
 
     
 
 
 

 
Salon20Hoog - Bart Schepers - 22 en 23 november
 
Bart Schepers, een Genkse kunstenaar die absoluut de moeite waard is, stelt zijn werk tentoon op een erg originele locatie, namelijk de building Zonneweelde in Genk, het hoogste gebouw van Limburg.  Op zaterdag 22 en zondag 23 november (van 14u tot 16u) kan je deze tentoonstelling, die bestaat uit schilderijen over de bewoners van Zonneweelde, gaan bekijken.  In bijlage een affiche met wat meer informatie over deze uniek expositie. 
Juist omwille van de "petite histoire", misschien nog even vermelden dat een van de muzikanten van Siglo XX afkomstig is van de building van Zonneweelde, en zo is de Genkse circel weer rond.

27-10-08

Muziekjes 72 - NEXT OF KIN - Home motel

Next of Kin - 18/10/08 - Living Room Sessions 2

Een avond om nooit te vergeten werd het, vorige zaterdag. Next of Kin speelde in onze huiskamer, voor een publiek van een 45-tal toehoorders, een prachtconcert van een tweetal uurtjes.  De reacties achteraf waren eensgezind en zeer positief.  Vooral de prachtige stemmen van Katrien en Dirk wisten velen uitermate te bekoren, en soms te ontroeren.  En als de zuivere stem van Katrien en de warme stem van Dirk zich harmonisch in elkaar vlochten, was het soms alsof je Gram Parsons en Emmylou Harrison nog eens samen hoorde zingen...  music directly from heaven's radio...

Next of Kin bestaat uit 'Migthy' Jef op de bulldog fiddle (contrabas), Katrien (viool en zang) en Dirk (acoustiche en electrische gitaar, zang).  Samen zorgen ze voor een mooie warme klank, met muziek die diep ingebed zit in het fijnste uit de amerikaanse country, bluegrass, rock en blues.

Als je je ogen sloot, waande je tijdens het concert soms in een desolate diner langs een verlaten highway, ergens in een verloren dorpje in small town America, waar de tijd overloos traag wegglijdt, en de jukebox een liedje van Hank Williams of Patsy Cline speelt.  Een truckchauffeur zit voorover gebogen aan de lange toog, lusteloos voor zich uit starend en met zijn lepeltje eindeloze rondjes draaiend in zijn tas koffie, denkend aan de vele kilometers die hij nog voor de  boeg heeft vooraleer hij weer thuis zal zijn.  Maar even goed kon je je zo inbeelden op een zaterdagavond in een gezellige honky tonk te vertoeven, waar er gedanst wordt op de muziek van good ole Willie Nelson en Emmylou Harris en er flesjes bier gedronken worden ("there ain't nothing like a good beer, man…") tot diep in de nacht.  En ook, de ochtend daarna, wanneer de eenzame poetsvrouw de verschraalde glazen spoelt, en de houten plankenvloer weer schoonveegt  ("we 'll sweep out the ashes in the morning"), om net op tijd klaar te zijn voor de eerste stamgast die zijn kater van de avond voordien weer komt doorspoelen. 

Het is niet zo eenvoudig om hoogtepunten te noemen, de hele set was coherent en sterk, en bestond uit allemaal zeer fijne liedjes, het ene al mooier dan het andere....  Een liedje dat er voor mij echt uitspringt in het repertoire van Next of Kin, is het eigen nummer 'Higway of regrets', dat tesamen met 2 liedjes van Steve Earle en eentje van Willie Nelson op hun mooie debuut-ep prijkt.  Welnu, talrijk zijn de cd's die ik van beide voorgenoemde heren hier thuis in de kast heb, en zowel Willie Nelson als Steve Earle heb ik reeds menig maal live aan het werk gezien, maar dit liedje 'Higway of regrets' hoeft echt niet onder te doen voor veel van de liedjes van deze beide grootmeesters.  Faut le faire !  Doe zo verder Dirk, we need you as a songwriter ("every band should have a Dirk...").  Een ander zeer mooi liedje van Dirk is 'Steel mill' met een pakkende, eenvoudige tekst en werkelijk zeer mooie zang en sfeervolle viool van Katrien.

Eveneens zeer de moeite waren 'Lucky Town' van Bruce Springsteen, dat hier een mooiere en eenvoudigere bewerking krijgt dan op de lichtjes overgeproducete cd van de Boss zelf, alsook 'Back on my feet again' en 'Dealin' with the devil'.  'I'm gone' was misschien wel het populairste liedje van de avond ; een grappige inleiding van Katrien en een vlotte en heel mooie vertolking van haar, waarop door het publiek heel enthousiast werd meegeklapt . In de bissen werd er dan ook nogmaals om dit nummer geroepen door het publiek.  En dan nog een persoonlijke favoriet om de avond helemaal af te maken, 'Many a long and lonesome highway' van Rodney Crowell... zo mooi...

Nog even een woordje over de nestor van de band, namelijk 'Mighty Jef' met zijn 'bulldog fiddle', zijn geweldige contrabas, die zorgt voor het cement dat de groep samenhoudt ; Jef is een door de wol geverfde muzikant, die al gespeeld heeft met tal van artiesten, ik noem maar Tucker Zimmerman en in lang vervlogen tijden ook de schotse folkzanger Alex Campbell.  Zo zag ik hem vorig jaar nog aan het werk in café Patine in Antwerpen met de formatie Bateau-FeuTrio, waarin hij samen met zijn twee kompanen een fantastische interpretatie brengt van de zigeunerjazz van de grote Django Reinhardt, alsook van het betere franse chanson, en eigen interpretaties van liedjes van oa. Wannes Van De Velde en Koen De Cauter.


Katrien, Dirk en Jef, van harte bedankt voor de onvergetelijke avond !   You guys rock !!

Setlist  (onvolledig en niet in juiste volgorde) :

Back on my feet again (Tom Jans)
Annabelle (Gillian Welch)  http://nl.youtube.com/watch?v=YeTuFOPTXaQ
Eastern Kentucky
Home motel (Willie Nelson)  http://nl.youtube.com/watch?v=HE4j8uHI8j0
Highway of regrets
Jackson (Jerry Leiber & Billy Edd Wheeler ; bekend van de versie van Johnny & June Carter Cash)
Dealin' with the devil
Halo round the moon (Steve Earle)
Lucky town (Bruce Springsteen)  http://nl.youtube.com/watch?v=OwCpdfxMcYI
The fever (Otis Blackwell)  http://nl.youtube.com/watch?v=jCZK8wbEHx4
We'll sweep out the ashes in the morning (Joyce Allsup ; bekend van Gram Parsons & Emmylou Harris)  http://nl.youtube.com/watch?v=eGWX-ZLaVx8
 
bisnummers
I am gone (2e x)
The fever (2e x)
Many a long and lonesome highway (Rodney Crowell)  http://nl.youtube.com/watch?v=H-jnPIpSf8c
 
Muziekjes 72 is Next of Kin met 'Home motel', een prachtige versie van dit nummer van Willie Nelson ; een van de 4 liedjes van van hun eerste 4 track cd van dit jaar.
Luister ook eens naar de schitterende versie van 'Home motel' door de heilige drievuldigheid zelve, Willie Nelson, Daniel Lanois & Emmylou Harris, op de cd 'Teatro'  van Willie Nelson uit 1998, vol muziekjes gemaakt in de hemel en die door een gelukkig toeval op een schijfje werden geperst ter bevordering van het het zieleheil van ons, gewone stervelingen... We are not worthy !!  ....;-)
 
 
          Teatro