28-11-08

Muziekjes 80 - ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN - The circus is leaving town

 

 Isobel Campbell & Mark Lanegan - 20/11/08 CC Hasselt

Vorige week waren de schone en het beest te gast voor een concert in het Cultuurcentrum van Hasselt.  Een vrij kort optreden, een uur en twintig minuten, maar het was best de moeite waard.  Geen gepraat  voor of tussen de liedjes, geen lange inleidingen, geen uitleg over de liedjes, alleen muziek.  Pas na 4 of 5 nummers sprak Isobel voor het eerst schuchter het publiek aan met een "hallo".  Lanegan was vast van plan helemaal niets te zeggen, maar viel slechts eenmaal uit zijn rol van Nurkmans toen Isobel hem schalks vroeg of dat misschien toch wel een glimlach was wat ze meende te zien op zijn gezicht.  Neen, een grijns, was het antwoord van Lanegan.

Maar de liedjes waren schoon, sommigen zelfs zéér schoon. En natuurlijk speelden ze het beste uit hun twee platen 'Ballad of the broken seas' en 'Sunday at devil dirt'.  Isobel zong heel mooi met haar engelachtige stem, ze speelde ook cello, en af en toe een beetje piano en af en toe nog wat andere toeters en bellen.  En fluiten, dat deed ze ook, mooi zelfs.  Mark Lanegan stond daar en zong, dat was alles, maar hij deed dat wel erg goed.  Heel zijn wezen was een en al concentratie om die mooie liedjes van Isobel toch maar zo goed mogelijk te zingen.  Zijn stem deed me nog het meest denken aan die van de betreurde Lee Hazlewood, bijna dezelfde lijzige manier van zingen.  Ook Leonard Cohen was nooit ver uit de buurt, en af en toe moest  ik ook wel een beetje aan (de rustige) Nick Cave denken.

Een concert om bij weg te zakken in je zetel, en je te laten onderdompelen door de schoonheid van de liedjes.  Geen overdreven podiumact, geen lichtshow, gewoon genieten van mooie muziek, niet meer, maar vooral niet minder.  Toppers in de set waren 'Saturday's gone', 'Salvation', Revolver' (een nummer van Lanegan) en en het schitterende 'Circus is leaving town' (the party is over now...), het laatste nummer van de reguliere set.  Daarna nog een viertal bisnummers, met oa. 'Ramblin' man' van Hank Williams en het was gedaan.

En thuis heb ik me nog maar eens laten meedrijven op die ballades van de gebroken zeeën, die zo zacht kabbelende golfjes veroorzaken ter hoogte van je ziel.

YouTube fragmenten :
 

Muziekjes 80 : Isobel Campbell & Mark Lanegan met 'The circus is leaving town', de slotsong uit de plaat 'Ballad of the broken seas' uit 2006.  Luister en huiver.  Donkere en verstilde pracht.  Verdere commentaar overbodig.
 
 
Ballad of the Broken Seas
 

26-11-08

Muziekjes 79 - NICK DRAKE - River man

A skin too few : The days of Nick Drake (woensdag 26/11/08 - Ned. 2 - 23.20u)

Deze avond op tv, een documentaire van Jeroen Berkvens uit 2000 over de zeer getalenteerde maar jammer genoeg veel te vroeg overleden Nick Drake.  Door gebrek aan erkenning en succes raakte de van nature uit al onstabiele Nick Drake in een diepe depressie en een leven vol psychische pijn en kwellingen, wat uiteindelijk uitmondde in zijn zelfmoord in 1974.  Door zijn enorme verlegenheid was het voor hem ook moeilijk om voor een publiek te spelen, en hij heeft in zijn korte leven dan ook slechts enkele live optredens gegeven.  Jammer genoeg heeft hij ook nooit geweten, hoe ontzettend gewaardeerd en geliefd zijn mooie liedjes zouden worden voor zovele mensen.  Verschrikkelijk jammer, zo een verkwisting van talent.
 
Nick Drake heeft slechts drie platen gemaakt, en er is geen keuze mogelijk, ze zijn alle drie even essentieel :
 
- Five leaves left (1969)
- Bryter Layter (1970)
- Pink Moon (1972)
 
Later zijn er een aantal compilaties en cd's uitgebracht met outtakes en overschotjes, en ook een verzamelbox, Fruit Tree, die recentelijk heruitgebracht is met deze tv doocumentaire erbij.  Maar al wat je nodig hebt van Nick Drake staat eigenlijk op de drie hierbovengenoemde platen, die voor een zacht prijsje te koop zijn in de betere platenzaak.
 
Muziekjes 79 is 'River man' van zijn eerste plaat.  Onvoorstelbaar mooi en poëtisch, en als ik dit hoor moet ik altijd terugdenken aan het tv programma van Michiel Hendryckx, 'Het Bourgondisch complot, waarin hij met een vrachtschip van Gent naar het hart van Bourgondië vaart, en waar dit liedje als achtergrondmuziek werd gebruikt.
 

Motives for Jazz - 17/11/08 Casino Genk   www.motivesfestival.com

De eerste headliner op de laatste dag van het driedaagse jazzfestival in Genk was onze nationale jazz legende Philip Cathérine, die dit jaar 66 werd en ook al 4 decennia op het podium staat.  Hij wordt vooral geprezen omwille van zijn unieke gitaar sound, zijn signature sound, die je echt wel snel herkent als je een opname hoort waarop Cathérine meespeelt.  Gisteren bracht hij een soloset van een goed uur, en op het laatste nummer na, bespeelde hij alleen de acoustische gitaar.  Het was prachtig, Cathérine had er zin in, maakte grapjes en praatte afwisselend in het Nederlands, Engels en Frans.  Hij bracht een selectie uit zijn meest recente cd 'Guitars two' van dit jaar en ook enkele oudere nummers van 'Summer time' uit 2002 en ook een nummer van zijnn plaat 'Guitars' van 33 jaren geleden, die tot op heden niet op cd is verschenen, maar dit zou er zeker nog van komen, aldus Cathérine.  En 'Guitars three' zou voorzien voor binnen 33 jaar…

Zijn gitaarklank was warm en lyrisch.  Mooie melodieën ook, Philip Cathérine wordt romantischer met de jaren, althans zijn gitaarspel.  Hoogtepunten voor mij waren het stuk geschreven voor zijn drieënhalf jarige dochter ('Méline' ?), 'Tuscany', en 'Lendas brasilieras' een bossa nova getint nummer van zijn laatste plaat.  En af en toe ging hij zo op in zijn gitaarspel dat hij begon mee te neuriën en scatten... geweldig om te zien wat zijn muziek bij hemzelf teweeg bracht.  Soms samplede hij zichzelf live, en speelde hij onmiddellijk daarna een duet met zichzelf, zodat hij weeral verder kon improviseren op zijn eigen gitaarlijnen. Een duet door Philip Cathérine en Philip Cathérine, zo noemde hij dit zelf.  Van 'Guitars two' gesproken.   Alleen voor het bisnummer nam hij zijn welbekende electrische gitaar ter hand, en hier had hij een begeleiding op toetsen opgenomen op band.  Hoefde voor mij niet echt, hij kan echt wel een hele set boeien met zijn gitaar alleen, zijn muziek behoeft echt geen opsmuk op band opgenomen.

De afsluiter van het festival was John Scofield 'Piety Street Band'.  John Scofield is een superbegaafd gitarist, wiens muziek zich situeert op het kruispunt van jazz, funk, fusion en R&B.  Zijn begeleidingsgroep bestaat uit pianist Jon Cleary, die ook deel uitmaakt van de groep van Bonnie Raitt, waarmee hij enkele jaren schitterde op het Peer BRBF festival, drummer Ricky Fataar, lid van de Beach Boys, en bassist George Porter JR, mede-oprichter van de legendarische New Orleans groep The Meters, en ook reeds muzikant bij Paul McCartney, Robert Palmer en David Byrne.  Deze groep heeft Scofield tegenwoordig rond zich gevormd om een plaat te maken met allemaal oude klassiekers (zou uitkomen in het voorjaar van 2009), vooral gospel en blues, maar ook een beetje country en folk.  Absoluut geen jazz dus als afsluiter, alhoewel de jazz invloeden af en toe toch merkbaar waren, want buiten jazz vormde de muziek een schitterend amalgaam van al de reeds bovengenoemde genres.

Het speelplezier van de 4 heren spatte ervan af, en Jon Cleary stal regelmatig de show met zijn wervelend en rollende spel op hammond en zijn soulstem, zoals we dat van hem ook gewend zijn van zijn concerten als sidekick bij Bonnie Raitt.  Ook de bassist George Porter JR nam in enkele songs de zangpartijen voor zijn rekening en deed dat eveneens met verve. John Scofield zelf, die liet enkel zijn gitaar spreken, en schreeuwen, en tieren, en fluisteren, en nog van alles… doch altijd in dienst van de songs.

Het repertoire bestond uit nummers als 'I don't need no doctor', onder andere ook een cover van Hank Williams' "Angels and devils en afgesloten werd er met een mooie versie van 'I'll fly away',  ook bekend van de film 'O brother, where art thou ?'.

Scofield bracht ook hulde aan Philip Cathérine, die hij misschien wel de beste gitarist noemde die hij kende.  Hij ontmoette Cathérine trouwens al reeds op heel jonge leeftijd in Boston, en had tot dan toe nog nooit van België gehoord.  Voor hem was Cathérine dan ook zowat de introductie tot de europese jazz.

Een zeer genietbaar en ontspannend concert, muzikaal hoogstaand.  Meer moet dat soms niet zijn.

Fragment YouTube : I'll fly away http://nl.youtube.com/watch?v=4gTRbhz0NOg


Heima

Vorige week de prachtige concertfilm Heima gezien over de ijslandse groep Sigur Ros.  De film is opgevat als een soort road movie door hun eigen land, met veel aandacht voor het landschap, en af en toe korte stukjes interview met de groepsleden.

De natuurbeelden van Ijsland zijn prachtig en overdonderend ; samen met de muziek zorgen deze beelden van de werkelijk schitterende, ruwe, wilde natuur voor een totaalervaring die echt de moeite.

Sigur Ros speelde een soort van semi-acoustische sets op originele locaties in hun thuisland, dikwijls op erg afgelegen plaatsen, bijvoorbeeld op een berghelling of op een dorpspleintje of in een afgedankt fabrieksgebouw.  De finale van de film is een groots optreden in Reykjavik voor 30.000 mensen, de grootste menigte ooit in Ijsland bijeengekomen op een plaats.

De film maakt de hoge verwachtingen, die er waren naar aanleiding van de zeer lovende persrecensies, dus helemaal waar.  Een aanrader !

18-11-08

Muziekjes 78 - PAVLOV'S DOG - Julia

Het Groote Ongenoegen  (Muziek in Genk - deel 3)
 
Café het Groote Ongenoegen (met twee o's in 'Groote') was een legendarisch café in Genk in de jaren tachtig.  Tegen de muur hing er een prachtige poster van een scene uit de Italiaanse filmklassieker 'Novecento' van Bernardo Bertolucci.  Toevallig ben ik er verzeild geraakt de eerste dag dat het café is opengegaan, en helemaal niet toevallig was ik er ook de laatste dag dat het café open was.
 
Van in het begin werd ik er aangenaam verrast door de fijne en eigenzinnige muziekkeuze van de cafébaas, die nu ergens in het verre Brazilië vertoeft.
Buiten het bekende repertoire van groepen die toen het mooie weer maakten als U2 en Talking Heads, leerde ik er ook muziek kennen als Jonathan Richman en Pavlov's Dog.
 
Ook de live plaat van The Steve Miller Band uit 1983 was er een topper en werd er zowat grijsgedraaid, ik hoor nu nog altijd 'Mercury blues' e 'Rock 'n me' en zie me daar zitten aan de toog.  En 'ice cream man' dan, van Jonathan Richman werd er bijna tot vervelens toe gedraaid, maar het nummer had er dan ook steeds veel bijval en werd er luidkeels meegezongen.
 
 
In een samenwerking van Het Grote Ongenoegen en het JAC (Jeugdadvies Centrum) werd er in 1983 ook een lp uitgebracht met allemaal Genkse groepen.  'Mélange' heette die plaat en ze bevatte muziek van minder bekende en vooral onbekende groepjes als The Rotor, D-Fect, Ja Dan Stik (met het geweldige 'Power Rainbow'), Lush, Stress, Dirk Everaert, Shine Movement, The Booze Band, 't Pompelierke (met het mooie en romantische 'Liefde twee'), Westfalen en ook Siglo XX.
 
Ik herinner me ook dat Raymond Van Het Groenewoud een optreden heeft gegeven in Het Groote Ongenoegen, in de tijd dat de film en de cd 'Purple Rain' van Prince zeer populair waren, en Raymond speelde die avond een geweldige versie van 'Purple Rain', mét een schitterende en zeer lange gitaarsolo...  Those were the days, my friend...
 
Ik had nog nooit gehoord van Pavlov's Dog,  afgezien van het bekende verhaal van de hond van Pavlov uit de psychologie dan, maar al snel raakte ik vertrouwd met de lp 'Pampered Menial' uit 1975 en vooral het mooie liedje 'Julia'.  Ik viel wel voor het lyrische, het dramatische effect en de mooie melodie in deze mooie song, zeker als het weer eens laat was geworden, in de vroege uurtjes, onder invloed van de nodige alcohol...  De stem van de zanger is mij iets te 'pitchy' en zou ik niet al te lang kunnen verdragen, maar in dit nummer werkt het perfect.  Prachtig ook, dat stukje dwarsfluit in het midden van het nummer, een mooi rustpunt tussen al de bombast.
 
  
 
 
Novecento op YouTube : http://nl.youtube.com/watch?v=7O-qAhgntHo ; op het onderste deel van de foto op YouTube zie je de poster die er in Het Groote Ongenoegen ophing.
 
 
 
 

00:12 Gepost door Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |