26-10-09

Muziekjes 130 - ELLIOTT MURPHY - You Never Know What You'Re In For (live Paris 2008)

Rock 'n' Roll Highschool... (Elliott Murphy - 15/10/09 - Hasselt PHL Music)
 
Vorige week een een lezing (ja ja) en achteraf een concertje van Elliott Murphy bijgewoond op de rockacademie PHL Music in Hasselt.  Het was zonder meer een hele interessante avond.  Elliott Murphy is een geboren verteller en onderhield de studenten gedurende meer dan een uur over zijn visie op muziek, songs schrijven, de zakelijke kant, studio opnames, en wat al niet meer...En dit alles gekruid met de nodige humor en enkele pittige anecdotes uit zijn bijna 4 decennia overspannende carriere.
 
 
Enkele krachtlijnen uit de voordracht van Elliott Murphy :
  • "There's no music without business".  Dit klonk voor mij al dadelijk vrij ontnuchterend, maar er zal zeker een grote kern van waarheid inzitten.   Zijn werk bestond voor 75 % uit business en slechts voor 25 % uit muziek (!), en vertelde dat deze verhouding noodzakelijk was om ook maar enigszins aan de bak te kunnen komen met zijn muziek.   De studenten van PHL Music waren daarmee gewaarschuwd, moest dat nog nodig zijn... Hij wees ook op het belang van een goede manager, om de zaken van een artiest degelijk te behartigen ("The Beatles hadden een goeie manager, en Springsteen heeft een hele goeie, en Dylan ook..." .  Hij beweerde zelfs dat Elvis Presley een goede manager had, doch daarover heb ik toch - op zijn zachtst uitgedrukt - de allergrootste twijfels...).  Meer specifiek vertelde hij dat de (zware) job van tourmanager heel waardevol is voor een artiest, en dat goede toermanagers eerder zeldzaam zijn.   Een job met toekomst dus als het ware !
  • "Live shows are the best part of the day".  Concerten blijven nog altijd het belangrijkste én vooral het leukste, en daar putten de meeste artiesten tegenwoordig ook hun inkomen uit, zeker nu de cd verkoop zo goed als helemaal in elkaar gestort is.  Murphy vertelde dat hij in België ongeveer een duizendtal cd's verkocht (waarvan de helft op concerten), en ongeveer evenveel downloads, en dat hij daarmee relatief tevreden was.  In de muziekwereld gaat ook vrijwel niemand op pensioen ("nobody quits"), de meeste muzikanten blijven doorspelen tot ze erbij neervallen, noodgedwongen (financieel) maar ook omdat muziek echt hun leven is.  "Its a magic lifestyle, the magic of music, in spite of all problems, troubles,...".  De muziekwereld biedt een artiest weliswaar veel vrijheid, doch jammer genoeg erg weinig zekerheid, en daar moet je mee kunnen leven.
  • De mogelijkheden voor jonge muzikanten tegenwoordig zijn quasi onbeperkt om je muzikaal te profileren, dankzij het internet, YouTube en MySpace.  De moeilijkheid is natuurlijk om op te vallen tussen het enorme aanbod. 
  • Ook op technisch vlak is er op enkele decennia zodanig veel veranderd : van analoog naar digitaal (en soms terug) -, van 4-sporen opnames naar multitrack (en oneindig veel sporen)... , wat het op keuzevlak niet altijd gemakkelijker maakt.
  • "Inspiration comes and goes, sometimes it comes from a guitar when I pick it up".  En om de muze van dienst te zijn, die soms ook 's nachts komt aankloppen, slaapt hij met een dictafoon langs zijn bed, kwestie van een creatieve inval vast te kunnen leggen op elk moment...en niet 's morgens vroeg ontgoocheld te moeten vaststellen dat hij zich dat stukje geniale melodie of die ene geweldige tekstregel niet meer herinnert.  Naarmate hij ouder wordt is de teneur van zijn songs wel veranderd.  Op 25-jarige leeftijd schreef hij songs over "hope and rock 'n roll dreams", nu op 60-jarige leeftijd worden dat qua thematiek al meer "songs about experience and wisdom".
  • Op de vraag "what music do you like ?" kregen we het volgende antwoord  : "Motown, blues, Tom Waits, Tom Petty, Springsteen, singer-songwriters, Wilco, country music, classic music (for 10 minutes), Leonard Cohen, Aimée Mann, Arno (!), french music (chansons), jazz,...".  Tja, van slechte smaak hadden we Mr. Murphy natuurlijk nooit verdacht...
  • Een leuke anecdote (die we wel al kenden van zijn concerten) was een verhaal over een zogenaamde "Conferention Of Rockstars" in Sicilië, waarvoor hij was uitgenodigd en... de enige aanwezige artiest bleek te zijn.  Het geachte publiek bestond uit een vijftigtal jonge Italiaanse meiden, waarvan één hem op een bepaald moment de vraag stelde : "Mr. Murphy, do you know Madonna ?".  Zijn antwoord luidde meteen het einde in van de conferentie : "I said no, and there were no more questions...! ".
  • Ook werd door een student gevraagd of hij zijn leven zou willen overdoen, indien mogelijk.  "No, I enjoy performing now more than back then, when they called me the new Bob Dylan.  I am happier today".
  • Hij vertelde ook over de vrij drastische wending in zijn leven, namelijk zijn beslissing om van Londen naar Parijs te verhuizen in 1979.  "I love Europe, its quality of life and its history".  Momenteel leeft hij nog steeds in Parijs, is getrouwd met een française, een actrice, en samen hebben ze een zoon Gaspard, die in de voetsporen van zijn vader treedt en ook een leven als muzikant en studiotechnieker probeert uit te bouwen.  Op muzikaal vlak beschouwt hij zich als zeer gezegend in Frankrijk een groep muzikanten te hebben getroffen (zijn band The Normandy All Stars) waarmee het fantastisch klikt op muzikaal vlak, en dan vooral zijn gitarist Olivier Durand, die nu al sinds 14 jaren zijn vaste begeleider is, nog steeds tot zijn oeverloos grote tevredenheid.
  • Er werd hem ook gevraagd welke de beste concerten waren die zelf gegeven had.  Tot mijn verbazing diepte hij hij dadelijk enkele data en plaatsen op uit zijn geheugen, zo had hij ooit het voorprogramma van Dylan gedaan ergens in Italië, alsook een voorprogramma van The New York Dolls in 1977 in New York.   Zijn eerste optreden op Europese bodem, in Parijs in 1979, is hem ook altijd bijgebleven ; het concert was namelijk uitverkocht, wat hem sterkte in zijn overtuiging dat het misschien ook wel mogelijk was een (muzikaal) leven op te bouwen buiten de USA.  Tenslotte vermeldde hij ook nog dat de eerste maal dat hij samen met zijn zoon op het podium stond, voor hem een heel gedenkwaaridig moment was.
Het optreden achteraf was eveneens zeer genietbaar, een soort van miniconcertje waarin eigenlijk de hele essentie van Elliott Murphy vervat zat.  Voor wat de setlist van het concert betreft, zie hieronder mijn berichtje dat ik deze nacht poste op de Elliott Murphy internet-nieuwsgroep Night Lights.  Ook heb ik er de links bijgezet van enkele filmpjes die ik maakte,  oa. een van Murphy samen met 2 studenten van PHL Music in de E.M. klassieker Diamonds By The Yard, en ook in het nog klassiekere Route 66, dat als bisnummer werd gespeeld in een stomende versie, met als "special guest" de directeur (!) van PHL Music Ben Lambrechts (vroeger zanger van Blues Lee) op mondharmonica.  Muziekjes 130, het mooie You Never Know What You'Re In For komt uit deze plaat die live werd opgenomen in Parijs vorig jaar in september.  De plaat biedt een mooie staalkaart van de muziek van Elliott Murphy, en is de aanschaf zeker waard.  Elliott Murphy is een hele grote volgens mij, en in zijn finest moments speelt hij mee in de afdeling van de allergrootsten als Dylan, Springsteen, Cohen, Reed, Young en Van The Man.  No kiddin'... !

 

En ik heb me in Hasselt ook nog de gloednieuwe live cd/dvd Alive In Paris aangeschaft. 
 
Elliott Murphy
 
 
=======================================================================================================================================================
 
Hello Elliottniks,

Today Elliott played a very fine solo concert in Hasselt, for the students of the Rock Acadamy PHL Music (
http://cms.phl.be/eCache/DEF/3/354.html ) in Hasselt. It was a rather short set but very fine set of about an hour. Although I think most of the students were not very familiar with the songs of Elliott Murphy, they like it a lot and there was a very warm and enthousiastic atmosphere during the concert.
This is the setlist, I just can't remember the first song anymore.

?
Black Crow
Green River
Sonny
Pneumonia Alley
Hey Now (Cha Cha Cha)
Last Of The Rock Stars
You Never Know What You Are In For  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/u/4/W7FfgsEx7Uw
On Elvis Presley's Birthday  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/a/u/0/c8vUmJ1QP5A
Diamonds By The Yard (together with 2 students of The Rock Academy)  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/a/u/2/5z89Fx7hQtw
***
 
Route 66 (together with Ben Lambrechts on blues harp ; Ben is the director of the school and a former blues singer from the Belgian blues band Blues Lee)  http://www.youtube.com/user/marcvos1#p/a/u/1/i86yAvs3m-0


In the afternoon Elliott Murphy gave a very fine lecture and master class for the students of the rock academy, about all things concerning the music business, the rock 'n roll life, the recording of a record,... It was very nice to hear and I think most of the students were very interested, as there were many questions after the lecture of Elliott.

I was very happy to be able to attend this beautiful Elliott Murphy event. Thanks very much, Peter.

Marc

17-10-09

Muziekjes 129 - ASTOR PIAZZOLLA - Adios Nonino

 

Muziekjes 129 - ASTOR PIAZZOLLA - Adios Nonino

 

Een donkere herfstavond in oktober.  Het regent en de wind waait hard.  Ik ben met mijn zoon onderweg naar de gitaarles.  Guitar heroes zullen we worden, allebei, dat staat wel vast.  De autoradio staat afgestemd op Klara en we horen een mooie versie van Adios Nonino van Astor Piazzolla, een stukje muziek, zo mooi dat het bijna met geen pen te beschrijven is.  En de bandoneon is voor mij zeker wel mooiste instrument dat er bestaat, na de gitaar natuurlijk, dat spreekt.  De weemoed en de troost in het geluid dat telkens weer uit een bandoneon opstijgt, is een streling voor de oren en een zalving voor het gemoed.  Piazzolla schreef het lied in 1959 voor zijn overleden vader.  De titel bestaat uit het Spaanse woord voor vaarwel en het Italiaanse woord voor grootvader.
 
De muziek brengt een herinnering boven aan een doodgewone zaterdag een aantal jaren geleden.  Ik moet terugdenken aan het huwelijk van prinses Maxima en kroonprins Willem-Alexander in 2002, toen ik - nochtans niet bijzonder liefhebber van koninklijke trouwpartijen - aan mijn tv-toestel gekluisterd bleef toen Carel Kraayenhoff hier een onvergetelijk mooie versie van speelde, en meteen ook een flinke portie Argentijnse weemoed binnensmokkelde in het soms o zo kille royalty milieu.  Het gezicht van Maxima sprak boekdelen, het moet pijn gedaan hebben dat haar vader op dat moment niet welkom was in Nederland.
 
We zijn bijna op onze bestemming aangekomen.  Na dit stukje Zuid-Amerika op de autoradio volgt nog het hemelse Heaven van The Talking Heads (zie ook Muziekjes 70, dat ik hieronder bijvoeg, kwestie van nog maar eens in herhaling te vallen).  Soms zijn er van die momenten dat alles op zijn plaats valt en de wereld wel een perfecte plaats lijkt te zijn.  Even maar. 
 
 

 
 
Muziekjes 70 - TALKING HEADS - Heaven  (18-10-2008)
 
Muziekjes 70 is 'Heaven' van de Talking Heads.  Staat op de derde plaat 'Fear of music' en is een van de allerbeste nummers van de groep. "Heaven is a place... a place where nothing... nothing never happens". Vreemd.  
Deze week hoorde ik op de radio nog eens 'Road to nowhere' van de geweldige Talking Heads.  En meteen werd ik door de teletijdmachine van mijn geheugen terug in de tijd gekatapulteerd naar de wei van Wechter in 1982.  Mijn eerste keer Werchter was voor mij meteen al een van de beste afleveringen, want in de namiddag hadden we toen ook al het niet volslagen onbekende, jonge groep U2 uit Dublin gezien, die met de energie van een kleine orkaan de weide platwalsten.  En dan ook nog de Talking Heads op dezelfde dag mogen meemaken, de muziekgoden waren ons gunstig gezind die dag in de prille jaren tachtig van de vorige eeuw.  Het concert werd ingezet met de schitterende basriff van 'Take me to the river', met verve gespeeld door de toen nog jonge en knappe bassisteTina Weymouth, die hiermee meteen de hele weide (en ook wel een beetje mijn hart) in vuur en vlam zette.  Volgde een weergaloos goed, schitterend concert van de Pratende Hoofden in XL bezetting, die zich helemaal lieten gaan in een non stop happening van afrikaanse ritmes, Brian Eno-achtige soundscapes, enige hitjes en een flink stuk van het Talking Heads chef d'oeuvre 'Remain in Light'.  Ik vond het allemaal even mooi, maar het allermooist toch de reeds genoemde Al Green klassieker 'Take me to the river', een van de meest magische concertfragmenten uit mijn leven.  Ik heb de Talking Heads daarna nooit meer teruggezien op een podium.  Niet erg, de perfectie was bereikt, het zou toch moelijk zijn om dit nog te verbeteren.

Een volgend magisch moment maakte ik mee in de bioscoop met de concertfilm 'Stop Making Sense' van Jonathan Demme : visuele schoonheid hand in hand met een glansprestatie van Talking Heads. In 1991 hielden de Talking Heads definitief op te bestaan.  Voor David Byrne was de creatieve bron op.  Dead end street.  Sindsdien weigert hij halsstarrig een reunie ook maar te overwegen, deels door zijn drukke bezigheden als solo performer en allerlei andere muzikale nevenactiveiten (oa. het bestieren van een platenlabel).  Zelf luister ik tegenwoordig ook bijna nooit meer naar de Talking Heads, of het zou naar 'Remain in Light' moeten zijn of naar de formidabele live dubbelaar 'The Name of this band is...'. Maar Talking Heads blijft wel een van de groepen die voor mij onlosmakelijk verbonden is met het begin van de jaren tachtig en er ook heel erg hun muzikale stempel hebben op gedrukt.

De Talking Heads hebben hun afpraak met de geschiedenis niet gemist.  Een zaak staat vast : eens komen de Talking Heads weer terug in de spotlights en worden ze misschien zelfs terug hip.  Misschien zal er zelfs ooit een reunie komen, maar het hoeft niet. De muziek spreekt voor zich en zal dat blijven doen.

Van de hieronder staande platen zijn de eerste 7 platen regelrechte TH klassiekers en onmisbaar om je een totaal beeld van de band te vormen.  De 3 laatste platen zijn ook niet minder dan heel goed, maar de genialiteit van de beginjaren is er toch een beetje uit.  Voor wie voorzichtig wil beginnen, is er een ideale inleiding tot de Talking Heads met de met kennis van zaken samengestelde compilatie 'Sand in the vaseline, popular favorites' (1992).  Een ideale kennismaking met een van de meest geniale en originele groepen  van de jaren tachtig.  Al de hits en geweldige singles staan erop ("Psycho Killer",  "Take Me to the River", "Heaven", "Once in a Lifetime",   "Burning Down the House",  "Slippery People", "Road to Nowhere",…) tesamen met nog een heleboel ander liedjes die stuk voor stuk de moeite waard zijn, alsook een single die niet op de reguliere albums terug te vinden is 'Love -> building on fire').