17-10-09

Muziekjes 129 - ASTOR PIAZZOLLA - Adios Nonino

 

Muziekjes 129 - ASTOR PIAZZOLLA - Adios Nonino

 

Een donkere herfstavond in oktober.  Het regent en de wind waait hard.  Ik ben met mijn zoon onderweg naar de gitaarles.  Guitar heroes zullen we worden, allebei, dat staat wel vast.  De autoradio staat afgestemd op Klara en we horen een mooie versie van Adios Nonino van Astor Piazzolla, een stukje muziek, zo mooi dat het bijna met geen pen te beschrijven is.  En de bandoneon is voor mij zeker wel mooiste instrument dat er bestaat, na de gitaar natuurlijk, dat spreekt.  De weemoed en de troost in het geluid dat telkens weer uit een bandoneon opstijgt, is een streling voor de oren en een zalving voor het gemoed.  Piazzolla schreef het lied in 1959 voor zijn overleden vader.  De titel bestaat uit het Spaanse woord voor vaarwel en het Italiaanse woord voor grootvader.
 
De muziek brengt een herinnering boven aan een doodgewone zaterdag een aantal jaren geleden.  Ik moet terugdenken aan het huwelijk van prinses Maxima en kroonprins Willem-Alexander in 2002, toen ik - nochtans niet bijzonder liefhebber van koninklijke trouwpartijen - aan mijn tv-toestel gekluisterd bleef toen Carel Kraayenhoff hier een onvergetelijk mooie versie van speelde, en meteen ook een flinke portie Argentijnse weemoed binnensmokkelde in het soms o zo kille royalty milieu.  Het gezicht van Maxima sprak boekdelen, het moet pijn gedaan hebben dat haar vader op dat moment niet welkom was in Nederland.
 
We zijn bijna op onze bestemming aangekomen.  Na dit stukje Zuid-Amerika op de autoradio volgt nog het hemelse Heaven van The Talking Heads (zie ook Muziekjes 70, dat ik hieronder bijvoeg, kwestie van nog maar eens in herhaling te vallen).  Soms zijn er van die momenten dat alles op zijn plaats valt en de wereld wel een perfecte plaats lijkt te zijn.  Even maar. 
 
 

 
 
Muziekjes 70 - TALKING HEADS - Heaven  (18-10-2008)
 
Muziekjes 70 is 'Heaven' van de Talking Heads.  Staat op de derde plaat 'Fear of music' en is een van de allerbeste nummers van de groep. "Heaven is a place... a place where nothing... nothing never happens". Vreemd.  
Deze week hoorde ik op de radio nog eens 'Road to nowhere' van de geweldige Talking Heads.  En meteen werd ik door de teletijdmachine van mijn geheugen terug in de tijd gekatapulteerd naar de wei van Wechter in 1982.  Mijn eerste keer Werchter was voor mij meteen al een van de beste afleveringen, want in de namiddag hadden we toen ook al het niet volslagen onbekende, jonge groep U2 uit Dublin gezien, die met de energie van een kleine orkaan de weide platwalsten.  En dan ook nog de Talking Heads op dezelfde dag mogen meemaken, de muziekgoden waren ons gunstig gezind die dag in de prille jaren tachtig van de vorige eeuw.  Het concert werd ingezet met de schitterende basriff van 'Take me to the river', met verve gespeeld door de toen nog jonge en knappe bassisteTina Weymouth, die hiermee meteen de hele weide (en ook wel een beetje mijn hart) in vuur en vlam zette.  Volgde een weergaloos goed, schitterend concert van de Pratende Hoofden in XL bezetting, die zich helemaal lieten gaan in een non stop happening van afrikaanse ritmes, Brian Eno-achtige soundscapes, enige hitjes en een flink stuk van het Talking Heads chef d'oeuvre 'Remain in Light'.  Ik vond het allemaal even mooi, maar het allermooist toch de reeds genoemde Al Green klassieker 'Take me to the river', een van de meest magische concertfragmenten uit mijn leven.  Ik heb de Talking Heads daarna nooit meer teruggezien op een podium.  Niet erg, de perfectie was bereikt, het zou toch moelijk zijn om dit nog te verbeteren.

Een volgend magisch moment maakte ik mee in de bioscoop met de concertfilm 'Stop Making Sense' van Jonathan Demme : visuele schoonheid hand in hand met een glansprestatie van Talking Heads. In 1991 hielden de Talking Heads definitief op te bestaan.  Voor David Byrne was de creatieve bron op.  Dead end street.  Sindsdien weigert hij halsstarrig een reunie ook maar te overwegen, deels door zijn drukke bezigheden als solo performer en allerlei andere muzikale nevenactiveiten (oa. het bestieren van een platenlabel).  Zelf luister ik tegenwoordig ook bijna nooit meer naar de Talking Heads, of het zou naar 'Remain in Light' moeten zijn of naar de formidabele live dubbelaar 'The Name of this band is...'. Maar Talking Heads blijft wel een van de groepen die voor mij onlosmakelijk verbonden is met het begin van de jaren tachtig en er ook heel erg hun muzikale stempel hebben op gedrukt.

De Talking Heads hebben hun afpraak met de geschiedenis niet gemist.  Een zaak staat vast : eens komen de Talking Heads weer terug in de spotlights en worden ze misschien zelfs terug hip.  Misschien zal er zelfs ooit een reunie komen, maar het hoeft niet. De muziek spreekt voor zich en zal dat blijven doen.

Van de hieronder staande platen zijn de eerste 7 platen regelrechte TH klassiekers en onmisbaar om je een totaal beeld van de band te vormen.  De 3 laatste platen zijn ook niet minder dan heel goed, maar de genialiteit van de beginjaren is er toch een beetje uit.  Voor wie voorzichtig wil beginnen, is er een ideale inleiding tot de Talking Heads met de met kennis van zaken samengestelde compilatie 'Sand in the vaseline, popular favorites' (1992).  Een ideale kennismaking met een van de meest geniale en originele groepen  van de jaren tachtig.  Al de hits en geweldige singles staan erop ("Psycho Killer",  "Take Me to the River", "Heaven", "Once in a Lifetime",   "Burning Down the House",  "Slippery People", "Road to Nowhere",…) tesamen met nog een heleboel ander liedjes die stuk voor stuk de moeite waard zijn, alsook een single die niet op de reguliere albums terug te vinden is 'Love -> building on fire').

De commentaren zijn gesloten.