11-07-09

Muziekjes 120 - LUNA TWIST - African Time

05.07.09

Genk On Stage -  26-27-28/06/09
 

Door het grote aanbod aan groepjes en artiesten gedurende deze muzikale driedaagse in het centrum van Genk, was het soms een moeilijke keuze om maken, in onze opzet om zoveel mogelijk krenten uit de pap mee te pikken.  Vrijdag werd dat alvast CLEARWATER, een hele goeie CCR / John Fogerty covergroep ; en het moet gezegd, deze mensen deden heel erg hun best om hun grote voorbeelden te vereren met een zeer aardige tributeset, met natuurlijk allemaal bekende Fogerty klassiekers.  Alleen, binnen enkele weken staat de meester zelve op het podium van het BRBF festival in Peer, ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van dit beste bluesfestival ter wereld (of bijna toch).  Daar kunnen deze jongens van Clearwater natuurlijk niet tegen op, maar als u ooit een groepje zoekt om een feestje op te vrolijken met de fantastische Creedence sound & de klassieke Fogerty songs, zoek niet verder !

De tweede dag troffen we LUNA TWIST aan op het hoofdpodium, en was me dat even een aangename hernieuwde kennismaking, na zovele jaren ! Long time no see dus, en dat is heel jammer want Luna Twist klinkt vandaag nog steeds heel fris met hun typische funky rocksound, die voor een deel schatplichtig is aan Talking Heads, waar trouwens ook het nummer Life During Wartime werd van gespeeld ( http://www.youtube.com/watch?v=1cwaQtuxZEg&feature=ch... ).  Zanger Alain Tant gaf zelfs ruiterlijk toe dat ze indertijd toch wel bij de Pratende Hoofden de mosterd gehaald hadden, maar daar is uiteraard niets mis mee, integendeel, er zijn slechtere referenties.  Het was heel mooi om die mooie nummers van toen nog eens terug te horen : Look Out (You're Falling In Love Again), Golden Inside en natuurlijk de onverwoestbare belpop-klassieker African Timehttp://www.youtube.com/watch?v=70r0esgd1Ec&feature=ch... ).  Dit laatste nummer werd natuurlijk gspeeld in een extra long version (herinner u die fameuze 12" single van African Time), en dat zorgde ervoor dat het hele plein aan het meedansen was op deze geniale groove uit de jaren tachtig.  Gitarist / toetsenman / creatief brein Dirk Blanchart en bassist Alain Gevaert speelden trouwens erg gretig en enthousiast, net als indertijd, toen ze nog jonge honden waren.  Mooi om te zien.  Gevaert hamerde nog steed als vanouds op zijn bas, en zo werd de zeer herkenbare en funky sound natuurlijk in ere gehouden.  Nee, Luna Twist zou best nog kunnen meedraaien in het huidige clubcircuit, maar voorlopig schijnt de reünie toch van zeer tijdelijke aard te zijn.  Jammer, maar we respecteren natuurlijk de keuze van deze band.  Toen ze het podium verlieten, riep de zanger nog : "tot binnen 25 jaar".  We'll see what happens...

Daarna MONZA, met de geweldige Stijn Meuris, de brulboei van Limburg, en vanaf het eerste nummer (het absoluut schitterende Attica, tevens titelsong van de laatste Monza cd) golfde de energie over het plein in Genk,   De potige, dansbare, felle rockmuziek van Monza werd uitermate gesmaakt op deze mooie zomeravond.  Een sterke set met ook nog Van God Los, en enkele Noordkaap nummers, die nog absoluut niets van hun pluimen verloren hebben, zoals Gigant  ( http://www.youtube.com/watch?v=hasNF6ipjs8&feature=ch... )en Een Heel Klein Beetje Oorlog.  Stijn Meuris was blijkbaar al een hele tijd niet meer in Genk geweest, want hij verwonderde zich nogal over de nieuwe flatgebouwen in het centrum, en grappig was dat hij Genk zelfs (enigszins provocatief) bestempelde als het "Manhatten van Limburg"...  Monza sloot op fantastische wijze af met een cover van Bye Bye Till The Next Time van TC-Matic.  Laten we het hopen Stijn, laat we het hopen...!  Een geweldig optreden dus, van een van Belgisch beste rockgroepen.

En dan de verrassing van het hele weekend, BOB GELDOF, waarvan ik op voorhand absoluut niets verwachtte, althans niets goed.  Vooroordelen zijn dus blijkbaar altijd een slecht idee, want draaide dit even anders uit... Om een of andere (mij onbekende) reden was dit het enige concert van Bob Geldof in 2009.  Dat zou je alvast niet zeggen, als je zag en hoorde hoe goed Bob en zijn muzikanten op elkaar ingespeeld waren.  Begonnen werd er met The Great Song Of Indifference  ( http://www.youtube.com/watch?v=lMBl7-odyR4&feature=ch... ) en de sfeer zat er meteen in, en er werd volop meegezongen... "I don't mind, I don't mind, I don't mind at all"...  Zeer entertainend en zo bleef het gedurende het hele concert.  Meest verbazingwekkend voor mij was dat Bob Geldof en zijn muzikanten (waaronder een heel enthousiaste violist, die zelfs een mondje Nederlands sprak) beschikten over een hele mooie keltisch folksound, die nog het meest deed denken aan Mike Scott en zijn Waterboys.  Niet dat zijn songs zo sterk waren als die van Mike Scott, maar dat is ook heel moeilijk, en anders zouden we het wel op voorhand geweten hebben ook waarschijnlijk.  Natuurlijk werd het obligate I Don't Like Mondayshttp://www.youtube.com/watch?v=zh5lNfDWQHA&feature=ch... ) van The Boomtown Rats ook gespeeld ; daar zal Bob wel nooit meer onderuit komen, om nog een concert te spelen zonder deze superhit.  Maakt niet uit, het was alvast zeer mooi.  En dat gold dus voor het hele concert, alleen vind ik het vreemd dat er geëindigd werd met hetzelfde nummer als waarmee er begonnen werd.  Een heel mooi nummer zeker ? Maar voor de rest geen opmerkingen, Bob Geldof mocht er best zijn.  Chapeau voor deze "wereldverbeteraar" (en dit is absoluut niet ironisch bedoeld), dat hij er ook nog in slaagt om zo meeslepende muziek te maken.

Op de slotavond stond FRANK BOEIJEN op het programma, en die was alvast in zijn nopjes dat hij op zo een mooie zomervond voor een bomvol plein in Genk mocht spelen.  Hij deed dan ook meer dan zijn best om een goeie set neer te zetten en dat lukte hem dus wonderwel.  Boeijen is natuurlijk ook al een veteraan uit de Nederlandstalige muziek en zijn repertoire is bij het publiek uitstekend gekend.  Al vroeg in de set kwam een van zijn prijsnummers aan bod, het heel mooie Koud In Mijn Harthttp://www.youtube.com/watch?v=XbuI9vdYePk&feature=ch... ).  Doch een flink aantal van zijn liedjes is zeker zo goed, zoniet beter : het prachtige Zwart Wit, en zeker ook Donkerblauw en Heb Me Lief.  Of beter nog, het prachtige liedje Tijd, met een eenvoudige maar pakkende tekst.   En afgesloten werd er - een beetje voorspelbaar, dat wel - met Kronenburg Park, een echte Frank Boeijen klassieker die door het publiek dan ook zeer gesmaakt werd.  Ik ben eigenlijk niet zo goed vertrouwd met het repertoire van Boeijen, en ik vind zijn sound soms wat gladjes, maar als songschrijver staat deze man op een torenhoog niveau in het Nederlandse taalgebied.  Alvast een geslaagde afsluiter van een zonnig weekend in Genk, vol mooie muziekjes.  Meer moet dat soms niet zijn.

 

 

Muziekjes 120 - LUNA TWIST - African Time

 

Een van de beste Belgische singles ooit, overbekend voor veertigjarigen en ouder, en hopelijk ook voor zoveel mogelijk anderen.

Schitterende intro en dan die basriff, probeer maar eens stil te blijven zitten bij deze muziek...

 

 

 

 


 

 

 

Commentaren

De bassist van Luna Twist heet Filip Moortgat en niet Alain Gevaert en dat de reunie van korte duur zou zijn klopt ook niet.De band werkt aan nieuwe nummers!!!
Muzikale Luna Twist groeten!!
Franky

Gepost door: franky | 18-07-09

De commentaren zijn gesloten.