28-04-09

Muziekjes 112 - JACKSON BROWNE - Somebody's Baby (live in Glasgow 1996)

 

Jackson Browne - 25/04/09 Antwerpen, Koningin Elisabethzaal   *****
Wat een fenomenaal concert !  Jackson Browne bevestigde gisterenavond nog maar eens zijn reputatie van superieure singer-songwriter, en dit al sinds vier decennia.  Hij is al een flink aantal keren in deze zaal gepasseerd, maar dit was misschien wel zijn beste optreden dat ik ooit gezien heb.  Jackson Browne had de dag voor het concert een dagje vrijaf in zijn zeer hectisch tourschema, en daarvan heeft hij dankbaar gebruik gemaakt om rustig wat in Antwerpen rond te wandelen, en een beetje in een park op een bankje te gaan zitten en kijken naar de spelende kinderen.  Even het hoofd leegmaken, ik kan me best voorstellen dat je soms een beetje doordraait als je maanden aan het stuk de halve wereld afdweilt, en alle steden waar je optreedt steeds meer op elkaar beginnen te lijken.  Niemand heeft dit fenomeen trouwens ooit beter beschreven dan hijzelf, op zijn superieure liveplaat 'Running On Empty', waar hij onnavolgbare wijze het hectische bestaan, de mooie momenten maar ook de verveling en de eenzaamheid van het leven 'on the road' beschrijft'.
 
Dat maakte dat wij in de Elisabethzaal een zeer ontspannen Browne op het podium kregen, die vooral gekomen was om de mensen een hele fijne muziekavond te bezorgen, en ook wel een beetje om zijn laatste plaat 'Time The Conqueror' te promoten.  Ik heb dit album de laatste weken intensief zitten beluisteren, en op deze plaat staan weer een aantal rasechte pareltjes.  Jackson Browne maakt namelijk nooit minder dan zeer goede platen.  Zijn laatste cd is dan ook een hele mooie geworden die beter wordt met de keer dat je ze draait.  Het niveau van 'Late For The Sky', 'The Pretender' en 'Running On Empty' zal hij wel nooit meer halen, maar dat hoeft ook helemaal niet, op deze platen heeft hij de perfectie bereikt.  Beter kan een singer-songwriter niet zijn.  Het werk van deze platen kwam dan ook nog regelmatig aan bod gisteren in Antwerpen, tot grote tevredenheid van het publiek, dat deze hartverwarmende liedjes voor altijd omarmd heeft, om ze nooit meer los te laten.
 
 
Er werd regelmatig afgeweken van de setlist (na het optreden ben ik erin geslaagd de setlist mee te gritsen), zo hoefde er maar iemand uit het publiek om een liedje te roepen, en prompt werd het ook gespeeld.  Bijgevolg werden we op volgende verrassingen getrakteerd : Take It Easy (waarna hij vroeg of er nog iemand iets van de Eagles wilde horen, en hij even de eerste noten van Tequila Sunrise inzette, Carmelita (iemand in de zaal riep gewoon heel hard 'Warren Zevon' en onmiddellijk overlegde hij met zijn muzikanten welk nummer ze zouden brengen van zijn overleden vriend) en ook het lieflijke 'Rosie'.
 
Hij begon sterk met Boulevard en na Everywhere I Go was het met het derde nummer The Barricades Of Heaven al helemaal raak, dit was te mooi voor woorden.  En vanaf dan werd het concert één feest en voelde je dat de magie in de lucht hing en dat het een zeer speciale avond zou worden. Volgde Fountain Of Sorrow, een van de vele Jackson Browne klassiekers, in een bloedmooie versie.  Vervolgens kondigde Browne aan dat hij een nieuwe plaat had voor te stellen, en speelde hij een viertal nummers uit 'Time The Conqueror, eerst het titelnummer en daarop Off To Wonderland (met een inleiding over Laurel Canyon, kort bij zijn woonplaats, vroeger een magische plaats waar iedereen nog terecht kon om er te wonen, maar nu jammer genoeg ingepalmd door de rijkere medeburger, met als gevolg dat Laurel Canyon veel van zijn oorspronkelijke sfeer verloren heeft), Live Nude Cabaret en het zeer sfeervolle Giving That Heaven Away.   Een stomende versie van Doctor My Eyes en het broedende, soulvolle Imagination sloten het eerste deel af.  Bijna een uur en een kwartier muziek en ik had al bijna het gevoel een volwaardig concert achter de rug te hebben.
 
Het tweede deel begon met Jackson Browne alleen op acoustische gitaar, Something Fine, en weeral schieten superlatieven te kort, en dat geldt nog eens te meer voor het weergaloze These Days.  Het werd me bijna te machtig en ik was ontroerd bij het aanhoren van zoveel schoonheid.  Ook heel mooi was Lives In The Balance en het niet mis te begrijpen Going Down To Cuba (mét Cubaanse pianoklanken).  Tijd voor de absolute hoogtepunten  van de avond : Late For The SkyThe Pretender en Running On Empty, toevallig of niet ook de titelnummers van zijn drie klassieke platen uit de jaren zeventig.  Tijdloze prachtige muziek van een gepassioneerde man, die door verschillende generaties fans op handen wordt gedragen, en terecht wat mij betreft.  Veel mooier kan het niet worden op een concert, dit is - en ik wik mijn woorden - grote kunst van een bezielde artiest.
 
Het eerste bisnummer bracht wat ontspanning na zoveel ernstige pracht, en het was dan ook heerlijk meezingen en meedeinen op het perfecte popliedje Somebody's Baby.  In tegenstelling tot wat iedereen verwachtte, werd er niet afgesloten met The Load Out / Stay, zoals dat reeds bij zowat alle andere concerten van Jackson Browne in België het geval was.  Faut le faire, een perfect optreden weggeven, zonder je allergrootste klassieker en tevens bekendste nummer te spelen.  Maar het publiek was verzadigd, dus er werd niet gemord.  Gelukzalige blikken in de ogen van velen daarentegen spraken boekdelen.
 
De volgende keer dat Jackson Browne België aandoet, ben ik weer van de partij, en ik denk dat dit ook geldt voor een groot deel van het publiek van gisteren.   Het was hartverwarmend te zien dat er nog zovele mensen zijn, die weten te genieten van deze mooie songs van de ondertussen al zestigjarige Amerikaan. 
Na het concert werd Jackson Browne buiten opgewacht door een honderdtal fans, en werd hij vergast op een erehaag en nog maar eens een applaus als waardering voor een superieure muziekavond. En ik durf er mijn hele Jackson Browne cd-collectie op verwedden dat dat op het volgende concert in Amsterdam niet anders zal zijn !
 
 
Setlist (+ enkele van mijn filmpjes)
1
Everywhere I Go
Take it Easy
Barricades Of Heaven
Fountain Of Sorrow
Time The Conqueror
Off To Wonderland
Live Nude Cabaret
Giving That Heaven Away
Doctor My Eyes
Imagination
2
Something Fine
Don't You Wanna
These Days
Taking The Trouble
Lives In The Balance
Going Down To Cuba
Just Say Yeah
Late For The Sky
The Pretender
(encores)
Somebody's Baby
I Am A Patriot
   

 Muziekjes 112 - JACKSON BROWNE - Somebody's Baby (live in Glasgow 1996)

Een mooi popliedje, zo aanstekelijk dat ik er nooit kan aan kan weerstaan om mee te zingen.  Deze versie is afkomstig van de 'Australian Tour Souvenir / Best Of... Live' editie van de cd Looking East uit 1996, de cd waarop ook 'The Barricades Of Heaven' prijkt.

 

Muziekjes 112 - JACKSON BROWNE - Somebody's Baby (live in Glasgow 1996)
Wat een fenomenaal concert !  Jackson Browne bevestigde gisterenavond nog maar eens zijn reputatie van superieure singer-songwriter, en dit al sinds vier decennia.  Hij is al een flink aantal keren in deze zaal gepasseerd, maar dit was misschien wel zijn beste optreden dat ik ooit gezien heb.  Jackson Browne had de dag voor het concert een dagje vrijaf in zijn zeer hectisch tourschema, en daarvan heeft hij dankbaar gebruik gemaakt om rustig wat in Antwerpen rond te wandelen, en een beetje in een park op een bankje te gaan zitten en kijken naar de spelende kinderen.  Even het hoofd leegmaken, ik kan me best voorstellen dat je soms een beetje doordraait als je maanden aan het stuk de halve wereld afdweilt, en alle steden waar je optreedt steeds meer op elkaar beginnen te lijken.  Niemand heeft dit fenomeen trouwens ooit beter beschreven dan hijzelf, op zijn superieure liveplaat 'Running On Empty', waar hij onnavolgbare wijze het hectische bestaan, de mooie momenten maar ook de verveling en de eenzaamheid van het leven 'on the road' beschrijft'.
 
Dat maakte dat wij in de Elisabethzaal een zeer ontspannen Browne op het podium kregen, die vooral gekomen was om de mensen een hele fijne muziekavond te bezorgen, en ook wel een beetje om zijn laatste plaat 'Time The Conqueror' te promoten.  Ik heb dit album de laatste weken intensief zitten beluisteren, en op deze plaat staan weer een aantal rasechte pareltjes.  Jackson Browne maakt namelijk nooit minder dan zeer goede platen.  Zijn laatste cd is dan ook een hele mooie geworden die beter wordt met de keer dat je ze draait.  Het niveau van 'Late For The Sky', 'The Pretender' en 'Running On Empty' zal hij wel nooit meer halen, maar dat hoeft ook helemaal niet, op deze platen heeft hij de perfectie bereikt.  Beter kan een singer-songwriter niet zijn.  Het werk van deze platen kwam dan ook nog regelmatig aan bod gisteren in Antwerpen, tot grote tevredenheid van het publiek, dat deze hartverwarmende liedjes voor altijd omarmd heeft, om ze nooit meer los te laten.
 
Er werd regelmatig afgeweken van de setlist (na het optreden ben ik erin geslaagd de setlist mee te gritsen), zo hoefde er maar iemand uit het publiek om een liedje te roepen, en prompt werd het ook gespeeld.  Bijgevolg werden we op volgende verrassingen getrakteerd : Take It Easy (waarna hij vroeg of er nog iemand iets van de Eagles wilde horen, en hij even de eerste noten van Tequila Sunrise inzette, Carmelita (iemand in de zaal riep gewoon heel hard 'Warren Zevon' en onmiddellijk overlegde hij met zijn muzikanten welk nummer ze zouden brengen van zijn overleden vriend) en ook het lieflijke 'Rosie'.
 
Hij begon sterk met Boulevard en na Everywhere I Go was het met het derde nummer The Barricades Of Heaven al helemaal raak, dit was te mooi voor woorden.  En vanaf dan werd het concert één feest en voelde je dat de magie in de lucht hing en dat het een zeer speciale avond zou worden. Volgde Fountain Of Sorrow, een van de vele Jackson Browne klassiekers, in een bloedmooie versie.  Vervolgens kondigde Browne aan dat hij een nieuwe plaat had voor te stellen, en speelde hij een viertal nummers uit 'Time The Conqueror, eerst het titelnummer en daarop Off To Wonderland (met een inleiding over Laurel Canyon, kort bij zijn woonplaats, vroeger een magische plaats waar iedereen nog terecht kon om er te wonen, maar nu jammer genoeg ingepalmd door de rijkere medeburger, met als gevolg dat Laurel Canyon veel van zijn oorspronkelijke sfeer verloren heeft), Live Nude Cabaret en het zeer sfeervolle Giving That Heaven Away.   Een stomende versie van Doctor My Eyes en het broedende, soulvolle Imagination sloten het eerste deel af.  Bijna een uur en een kwartier muziek en ik had al bijna het gevoel een volwaardig concert achter de rug te hebben.
 
Het tweede deel begon met Jackson Browne alleen op acoustische gitaar, Something Fine, en weeral schieten superlatieven te kort, en dat geldt nog eens te meer voor het weergaloze These Days.  Het werd me bijna te machtig en ik was ontroerd bij het aanhoren van zoveel schoonheid.  Ook heel mooi was Lives In The Balance en het niet mis te begrijpen Going Down To Cuba (mét Cubaanse pianoklanken).  Tijd voor de absolute hoogtepunten  van de avond : Late For The SkyThe Pretender en Running On Empty, toevallig of niet ook de titelnummers van zijn drie klassieke platen uit de jaren zeventig.  Tijdloze prachtige muziek van een gepassioneerde man, die door verschillende generaties fans op handen wordt gedragen, en terecht wat mij betreft.  Veel mooier kan het niet worden op een concert, dit is - en ik wik mijn woorden - grote kunst van een bezielde artiest.
 
Het eerste bisnummer bracht wat ontspanning na zoveel ernstige pracht, en het was dan ook heerlijk meezingen en meedeinen op het perfecte popliedje Somebody's Baby.  In tegenstelling tot wat iedereen verwachtte, werd er niet afgesloten met The Load Out / Stay, zoals dat reeds bij zowat alle andere concerten van Jackson Browne in België het geval was.  Faut le faire, een perfect optreden weggeven, zonder je allergrootste klassieker en tevens bekendste nummer te spelen.  Maar het publiek was verzadigd, dus er werd niet gemord.  Gelukzalige blikken in de ogen van velen daarentegen spraken boekdelen.
 
De volgende keer dat Jackson Browne België aandoet, ben ik weer van de partij, en ik denk dat dit ook geldt voor een groot deel van het publiek van gisteren.   Het was hartverwarmend te zien dat er nog zovele mensen zijn, die weten te genieten van deze mooie songs van de ondertussen al zestigjarige Amerikaan. 
Na het concert werd Jackson Browne buiten opgewacht door een honderdtal fans, en werd hij vergast op een erehaag en nog maar eens een applaus als waardering voor een superieure muziekavond. En ik durf er mijn hele Jackson Browne cd-collectie op verwedden dat dat op het volgende concert in Amsterdam niet anders zal zijn !

De commentaren zijn gesloten.