05-04-09

Muziekjes 109 - ROLAND & BLUESWORKSHOP - Low Down Santa Fe

Roland - 28/03/09 - Casino Genk

Roland Van Campenhout is al een tijdje op tour met zijn wondermooie plaat 'Never Enough' van vorig jaar, zonder twijfel het beste en meest voldragen werkstuk van zijn zeer lange muzikale loopbaan.  Deze plaat klinkt geweldig, mede dankzij de hulp van Admiraal Tom Van Laere, en bevat een handvol songs die zich kunnen meten met de allergrootste onder de singer-songwriters.  En dan denken we met deze plaat vooral aan Bob Dylan en Nick Drake, omdat de muziek van dezen toch af en toe een echo vindt in de liedjes op 'Never Enough'.  In Genk kondigde Roland trouwens aan dat er binnenkort een dubbelcd van hem verschijnt,die een overzicht van zijn carriere zal bevatten, met als werktitel Parcours.  Vandaar dat wij in het Casino in Genk dan ook getuigen mochten zijn van de wereldpremiere (!) van het instrumentale, gelijknamige nummer Parcours.  Een mooi stukje muziek !

Op drums had hij Cesar Janssen meegebracht en ook zijn dochter Emma kwam af en toe wat meezingen. Een verrassing voor mij, ik heb Roland nog nooit met zijn dochter op het podium gezien, tijdens de toch al talrijke concerten die ik van hem heb bijgewoond.  Niet op het appel waren Tom Van Laere en Gene Taylor, jammer misschien, maar dit kon de pret toch niet drukken.

Roland speelde een fijne show, met dus uiteraard veel nummers uit 'Never Enough', oa. het onwaarschijnlijk prachtige Fire In The Morning en ook het titelnummer Never Enough . Ook een oudere classic als Mailbox Blues kwam aan bod, en het was absoluut een fijn wederhoren !   Verder ook het parlando blues nummerIt All Has To Do With It, en alhoewel ik deze song in het begin dat ik naar 'Never Enough luisterde, iets minder kon waarderen, ben ik nu helemaal overtuigd van de klasse van dat nummer.  Ik hoor nu nog Roland de John Coltrane mantra "a love supreme… a love supreme…" voordragen.  Gewoonweg ijzersterk ! Maar het mooiste moment van de avond was zijn solospot van 3 nummers, met onder meer Secret Love (door Doris Day de eeuwigheid in gezongen).  Op dat moment klopte alles, Roland alleen met zijn gitaar, de oude bluesman, de godfather van de Belgische blues, in zeer grote doen.  Dit is wereldniveau, beste mensen, ik kan alleen maar zeggen, ga naar Roland kijken en geniet van al die pracht.  Roland sloot af met Lonely Avenue van Ray Charles en even was ik verbouwereerd dat het zo snel gedaan was, zo zat ik in het concert en had ik me laten meeslepen door de mooie muziek.  Toen ik op mijn horloge keek echter , zag ik dat Roland bijna twee uur gespeeld had !  Time flies when you are having fun...

Roland in het Casino in Genk op YouTube :

 

Vergeeft U het even dat ik mijzelf citeer.  Ik heb ook nog even wat oude stukjes uit mijn Muziekjes van vorig jaar opgediept, die gaan over Never Enough van Roland :

Muziekjes 24 dd 25.02.08
ROLAND - NEVER ENOUGH (2008)
    Vers van de pers en te koop voor een verlaagde prijs (een nieuwe wanhoopspoging van de platenfirma om de volledig in het slop verzeild geraakt cd verkoop nieuw leven in te blazen ; een tevergeefse poging, wat mij betreft). In ieder geval de eerste cd die mij dit jaar van mijn stoel heeft geblazen, 10 songs en alle tien goed, sommigen zelfs geweldig.
    De plaat begint met 'Hissing o' the heath', een spoken word song met een pulserende beat, en die een heel dreigende sfeer oproept...Daarna het eerste hoogtepunt 'Midnight Star' ; de vergelijking met Nick Drake dringt zich op, niet toevallig denk ik, want Roland heeft ooit nog een zeer mooie cover van een Nick Drake nummer opgenomen, 'Northern Sky' op zijn cd 'Waltz', een van de allerbeste nummers van Nick Drake ; welnu 'Midnight star' is bijna zo goed, en dat is echt een geweldig compliment !  Volgt : de titelsong 'Never enough' met Roland op slide en Tom van Laere op banjo.  Daarna 'Male prostitute' en de kale muziek doet me een beetje aan de muziek van de film 'Paris Texas' van Wim Wenders denken met Ry Cooder op zeer eenzame slidegitaar, waarbij het erg moeilijk is om niet aan desolate wegen en uigestrekte woestijnvlaktes te denken.
    Een nummer dat mij uitermate intrigeert is 'It all has to do with it', een soort muzikale funkblues jam, waarin Roland niet zingt, maar zijn teksten dreigend als een voodooman uitspuwt en dikwijls dezelfde bezweringen herhaalt... a love supreme... a love supreme... waarschijnlijk met John Coltrane in gedachten.  Vlak daarna 'Fire in the morning', een mooie ballade, zeer breekbaar gezongen.  En het niveau blijft zeer hoog met 'Never too soon' en het laatste nummer 'Almost home', eveneens twee bloeidmooie trage nummers.  Rootsmziek uit België, ontroerend goed.
    Deze plaat werd geproduced door de admiraal Tom Van Laere, die ook meeschreef aan de nummers en eveneens van de partij was als muzikant en backing vocalist.  Een gouden combinatie, de door de wol geverfde bluesman geflankeerd door de zeer talentrijke jonge wolf, en niet voor niets wordt de vergelijking gemaakt met Johnny Cash en Rick Rubin.
    Een van de platen van het jaar en waarschijnlijk Roland's allerbeste ; niet te missen dus.
 
 
Muziekjes 26 dd 01.03.08
Roland Van Campenhout met "Fire" in the morning", een prachtige ballade uit zijn meer dan voortreffelijke cd "Never enough" die zopas uigebracht werd.  Prachtig liedje, met muzikale begeleiding van oa. Tom van Laere (Admiral Freebee), mooi en breekbaar gezongen.  Doet mij vaagweg denken ook aan een nummer van The Rolling Stones, maar het schiet mij nu niet te binnen welk nummer.  Deze cd is te koop aan een verlaagde prijs (zo'n 10 à 12 euro), een nieuwe actie van de platenfirma om de het gezonken schip (platenverkoop) terug zeewaardig te krijgen.  Als u dit jaar maar enkele cd's koopt, laat deze er misschien bij zijn.  Zo mooi !
 


 
Met Muziekjes 109 gaan we even back in time met Roland.  In 1989 maakte Roland samen met zijn Bluesworkshop de uitstekende bluesgetinte cd Good As Bad Can Be, waarvan dit schitterende nummer Low Down Santa Fe afkomstig is.  Dit is blues pur sang, en kan zich meten met de allergrootsten uit de blues.  Op deze plaat staat het dan ook broederlijk naast de klassieker  7th Son van de blueslegende Willie Dixon (zie hier een versie van Willie Dixon zelf : http://www.youtube.com/watch?v=e6afWI1FZTU).
De pllaat bevat ook nog een mooie cover van Bacharach's Boats & Trains & Plains en verder nog wat uitstekende nummers van Roland zelf, zoals het titelnummer Good As Bad Can Be en Louisiana Woman.  En ook nog een nummer over zijn dochter met de grappige titel Wild Emma's Dance.
Jammer genoeg denk ik dat deze cd nog maar moeilijk te verkrijgen is in de winkels, dus misschien wordt het wel eens tijd voor een heruitgave, twintig jaar na de originele release ?
 
 
 
 
Wixel - 26/03/09 De Zotte Morgen Genk    (http://absolutelyfree.be/pages/kissmythursday.php)
 
Nog net op tijd in de Zotte Morgen aangekomen om het concertje van Wixel kunnen meepikken.  Ik kende deze band van haar nog pluim, maar de lovende driesterrenrecensie in Humo eind voirg jaar van de cd 'Somewhere Between The Sun And The Moon' had mijn nieuwsgierigheid toch aangescherpt.  De instrumentale muziek van Wixel is een genre op zich en is moeilijk te vergelijken met andere muziek.  Opmerkelijk is dat de bandleden voortdurend verwisselen van instrument, zonder dat daardoor de cohesie van de muziek verloren gaat.  Het haalt natuurlijk wel wat de vaart uit het optreden, maar dit is geen bezwaar voor deze band, die toch vooral geïnteresseerd is in het scheppen van een bepaalde sfeer met hun muziek.  Het geluid van Wixel is dromerig, kabbelend, soms wat experimenteel, en borduurt hoofdzakelijk verder op vloeiende gitaarpatronen, die aangevuld worden met geluidscollages maar ook met conventionele instrumenten als bas, drums, synths en soms een eenzame viool.  Fijne band dus met mooie atmosferische muziek.  Soms een beetje Tom Verlaine, soms wat Sonic Youth of Sigur Ros, maar vooral veel Wixel.  Cineasten die nog nog op zoek zijn naar wat mooie muziek voor een sfeervolle soundtrack,  zoek niet verder.
 
 

De commentaren zijn gesloten.