26-03-09

Muziekjes 107 - Laïs - Helplessly Hoping

Platen En CD Beurs - Hasselt, Muziekodroom - zondag 29 maart 2009
 
Altijd een aanrader voor muziekliefhebbers en verzamelaars, de jaarlijkse beurs in de Muziekodroom.
Dit maal met overzichtstentoonstellingen over de legendarische Belgische trashmetal groep Cyclone en ook over Clouseau.
In bijlage ook de flyer m.b.t. deze beurs.
 
Meer info : CD & Vinyl Shop Pick Up, Beringersteenweg 7 A, 3550 Heusden Zolder, Tel  011 45 12 44,  Mail :  cdpickup@scarlet.be 

 

 
LaïsLenski - 21/03/09 Kerk Bret-Gelieren Genk
 
Een zeer kort concert van LaïsLenski, de voorbije zaterdag in een kerk in Genk.  Nauwelijks meer dan een uur en het was al gedaan.  Nochtans warden de dames van Laïs nogal opgetogen over hun nieuwe samenwerking met de cellist Simon Lenski (van DAAU), dat bleek overduidelijk.  Over het algemeen was het best een goed concert, weliswaar met de nodige hoogtes en laagtes, maar we altijd verrassend.
 
Wie gekomen was om de Läïs van vroeger nog eens te horen, was eraan voor de moeite.  De meisjes hebben de oude Laïs van zich afgeschud en kiezen resoluut voor een veel minder folky geluid en een veel meer modernere avantgarde sound.  Soms was het een beetje te zwaar op de hand, en haalde de experimenteerdrift de overhand, en dan was het niet echt my cup of tea.   Let wel, het nieuwe werk is zeker boeiend, maar teveel is soms trop, voor mij zouden er best wat meer liedjes van de 'oude' Laïs doorheen de set mogen geweven worden.  Een goede mix van oud en nieuw zou ideaal zijn en zeker zorgen voor een sterker concert. 
 
Het concert begon met een zeer knappe instrumental van Lenski solo.   De set bevatte enkele mooie covers, After The Goldrush van Neil Young en All That is My Own van Nico.  Er werd ook rijkelijk geput uit de vorige plaat The Ladies' Second Song en natuurlijk kwam het nieuwe repertoire uitgebreid aan bod.  Annelies Brosens zong twee nummers helemaal alleen, waarvan er zeker een van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj was.  Bloedstollend, het hoogtepunt van het concert.
 
De nieuwe cd is pas uit en steekt in een wondermooie hoes met prachtige, sfeervolle zwartwit foto's. En de dames waren er behoorlijk trots op.  Zelden artiesten gezien die met zoveel enthousiasme eigenhandig hun cd's aan de man brengen als The Lais Ladies vorige zaterdag.  En dat siert hun toch, na al die jaartjes on the road.
 
Laïs op YouTube
 
Laïs - Laïs Lenski
 

 
Muziekjes 107 is Laïs' versie van 'Helplessly Hoping' van Crosby, Stills, Nash.  Afkomstig van de 3cd Documenta van Laïs uit 2006.  Dit nummer staat op de eerste cd Live In Brussels 2004.  Luister ook naar de prachtige slide !  De originele versie is terug te vinden op de landmark cd CSN uit 1969.
 
Crosby, Stills & Nash cover
 
 

 
Hieronder nog een aankondiging van een zeer interessant concert dat nu zondag plaatsvindt.

Op ZONDAG 29 maart 2009 om 18 uur (deuren 17u15) hebben wij de eer om het legendarische MAGNA CARTA (U.K.), sinds 40 jaar één der beste en langst bestaande akoestische live-acts ter wereld, bij ons te gast te hebben voor hun allerlaatste concert ooit in België. Zij worden voorafgegaan door Next of Kin (B), met hun verhalende alt-country/americana, de geschikte opener voor deze ‘historische’ avond.

Next of Kin (B - alt-country-americana)

Al van hun eerste ontmoeting hadden Dwight (Dirk De Bruyn - guitar,vocals), Kathy (Katrien De Lombaert  - fiddle, vocals) en Geoff (Jef Van Gool - “bulldog fiddle”) in de gaten dat ze ergens verre verwanten moesten zijn. En inderdaad, ze bleken afstammelingen van de Kins (muziekminnende, praatgrage,  enthousiaste, melancholische dromers). Ze hadden ieder reeds andere muzikale wegen bewandeld (folk, country, bluegrass, blues, jazz), maar het leek of al die wegen onvermijdelijk bij “Next of Kin” moesten uitkomen. Zij zijn de “Next of Kin” die, met een hart voor de wat vergeten Amerikaanse singer-songwriters, de traditie van verhalende songs trachten levend te houden en er ook hun eigen bijdrage aan willen leveren...
Next of Kin” brengt een avondvullend programma van eigen songs en bewerkingen van liedjes uit “The Great American Songbook”. Van verhalende songs, alt-country, western-swing tot tearjerker,...
kortom: akoestische americana, van ingetogen en fragiel tot vrolijk swingend,... met ziel, zonder marketingfranjes en beperkt in decibels.

Magna Carta (UK - singer-songwriter-folk)

MAGNA CARTA zijn Chris Simpson & Linda Taylor.  De band werd in ’69 opgericht en behoort tot de beste en langst bestaande akoestische live-acts ter wereld. Op het podium hypnotiseren zij het publiek met hun poëtische, close harmony folk-popsongs, die zij putten uit het 30-tal albums die zij in de loop der jaren uitbrachten. “Seasons” (met o.a. “Airport Song”) en “Lord of the Ages” zijn meesterwerken in het genre. Zij worden beschouwd als het Engelse antwoord op Simon & Garfunkel.  Sinds hun ontstaan concerteerde MAGNA CARTA in de grootste concertzalen ter wereld: Royal Albert Hall, Kensington Palace,... van Katmandu over St.-Moritz tot Zuid-Amerika en het Midden-Oosten. Ze deden ontelbare festivals en radio- en tv-optredens. Ze traden op voor zowel de Engelse als de Nederlands koninklijke familie. Chris Simpson schreef ook de muziek voor een aantal Bitse tvseries.  Eind 2002 verscheen de prachtige DVD “Ticket to the Moon”, een registratie van een concert op 2 december 2001 in het Klif Theater op het eiland Texel (NL).  Op 11 mei van dit jaar (en dus na veertig jaar toeren) stoppen ze er mee. Op die datum spelen zij hun allerlaatste concert in de Carré in Amsterdam. Daarna gaan Chris, Linda en Matt Barnhoorn (sinds 2002 violist en mandolinespeler bij M.C.) elk hun eigen weg. Het concert van 29 maart wordt hun laatste in België. Mis het niet!!!

Plaats van het concert: “De Boerderij” (club), Nestor De Tièrestraat 126 te Oudenaarde (Eine)
Kaarten in voorverkoop kosten 14 euro, aan de deur 16 euro en kunnen besteld worden bij Music House (055 301685) en bij FNAC.
Zoals naar gewoonte maken we opnieuw enkele aanwezigen gelukkig met een gratis cd of een ander presentje.
 

18-03-09

Muziekjes 106 - HUGO RASPOET - Helena

 

Willem Vermandere - 06/03/09 - Kesselt (Lanaken)

 

Vorige vrijdag naar het landelijk Kesselt afgezakt om er de bard Willem Vermandere nog eens aan het werk te zien.  En daar heb ik absoluut geen spijt van gehad, Vermandere staat namelijk altijd garant voor een avondje luisterplezier van hoog niveau.  Hij mag dan al niet de meest hippe vogel zijn die er heden ten dage onze vaderlandse podia bevolkt, de kwaliteit van zijn liedjes staat echter als een paal boven water.  Bovendien is hij een sappige verteller die met de nodige humor het publiek weet te bespelen, met zijn verhaaltjes die twijfelen tussen een lach en een traan.  Hij laat hij zich begeleiden door twee voortreffelijke muzikanten, die beiden al meer dan 20 jaar zijn compagnons de route zijn, Pol Depoorter (gitaren en mandoline) en Freddy Desmet (klarinet, trombone en en percussie).

 

Willem Vermandere is een echte kunstenaar, een liedjesschrijver, een muzikant (hij speelt fantastisch klarinet), een performer, een beeldhouwer, een ambachtsman, iemand die zijn werk ernstig neemt, zonder zichzelf daarom overdreven ernstig te nemen.  Hij is een dromer, doch staat wel degelijk met zijn twee voeten op de grond.  Dat blijkt wel degelijk uit zijn liedjes, waarin hij op een poëtische manier vertelt wat hij rondom zich ziet.  Zijn wereldbeeld is niet altijd onverdeeld positief, maar hij blijft optimistisch en hij heeft vertrouwen in de mens en en af en toe put hij zijn inspiratie uit zijn christelijke geloof.   Hij weet zijn ernstige liedjes fijn te relativeren door er leuke anecdotes tussen te vertellen, vooral verhaaltjes uit zijn jeugdjaren, die dikwijls op hun beurt dan weer een inspiratiebron zijn voor zijn liedjes.  Pakkend was het verhaal over zijn 95-jarige moeder, waar hij een liedje 'Ons Moederke' over heeft geschreven, en als hij de tekst aan haar liet lezen, zei ze alleen maar "zotte jongen" tegen haar zoon .  Het liedje ging over zijn vader en ook over zijn broer, die speelgoed maakte uit allerhande restmateriaal en afval, en die veel te jong gestorven is.  En dan was er ook nog dat liedje over de 'kinderboot' op de Leie, waarmee de pas geboren baby's werden aangevoerd ; althans dat maakte men in die tijd de kinderen wijs.   Of dat liedje over zijn kleinzoon van 10 jaar, waarmee hij zichzelf in vergelijking maar een computeranalfabeet vindt  ; het liedje dat daaruit voortvloeit, bezingt het hele alfabet aan de hand van allerlei computerpaferanalia.

 

En tussendoor las hij af en toe enkele mooie stukjes poëzie voor.  Gedichten over de kleine dingen in het leven die het allemaal de moeite waard maken.  Nog mooie nummers waren 'Klein ventje van Elverdinge', 'La Belle Rosselle' (ook met een heel verhaal over een vrouw die lang geleden naar Frankrijk was gevlucht en sindsdien altijd in hetzelfde dorpje is blijven wonen, en die hij daar heeft ontmoet). In het liedje 'Vladslo' bezingt hij het Duitse oorlogskerkhof aldaar, waar het indrukwekkende standbeeld 'Het Treurende Ouderpaar' van de Duitse kunstenares Käthe Kollwitz staat.  Oorlogsverdriet eens vanuit een andere hoek bekeken.

 

Op het einde van het concert kwamen de echte Vermandere-klassiekers aan bod : het enthousiast onthaalde 'Blanche en zijn peird' natuurlijk en 'Bange blankeman', voor mij een van de allerbeste liedjes ooit in het Nederlands geschreven, en nog altijd o zo relevant.  Meer dan ooit misschien. Willem Vermandere is nog steeds een van onze beste liedjesschrijvers, en het blijft een genoegen om hem nog eens aan het werk te zien.

 

Willem Vermandere in Kesselt op YouTube :

- Blanche en zijn peird : http://www.youtube.com/watch?v=jt495NXZXdI&feature=ch...

- Bange blankeman : http://www.youtube.com/watch?v=B2-JbBNol4Y&feature=ch...

 

 
 
 

Hugo Raspoet
Even aandacht voor een andere Vlaamse woordkunstenaar uit lang vervlogen tijden.  Muziekjes 106 is het zeer mooie liedje 'Helena' van de kleinkunstenaar Hug Raspoet.  Een prachtig liedje uit 1970 uit de gelijknamige LP.  Na enkele platen en EP's zette Hugo Raspoet in 1972 een punt achter zijn carriere.  Hij kwam ook in het nieuws wegens een liedje 'Evviva II Papa' (waarvan hieronder een stukje tekst) waarmee hij stelling innam tegen de paus en ooit werd zelfs een optreden door de politie stilgelegd bij het zingen van dit liedje...Ja de jaren zeventig...  Maar laten we Raspoet vooral herinneren vanwege dit pareltje van een liedje, Helena.
 
 
 
 
 
Zijn god heeft zich tot mens vernederd
Hij heeft zichzelf tot God gemaakt
omringd door feodale luister
waaruit hij nog niet is ontwaakt
Hij leeft nog in de middeleeuwen
hij hoort tot die folkloregroep
die stof levert voor damesbladen
een zinloze paradetroep
Maar encyclieken schrijft hij enkel
als het om seks en zeden gaat
en dan is het in een ouderwets Latijn
en is het een eeuw of meer te laat
ik wil over de pil nog zwijgen
omdat zijn veto mij niet raakt
maar is het niet ontzettend zielig
dat hij zich zo belachelijk maakt
En dat hij Hitler liet betijen
toen die de joden heeft vermoord
Dat kan ik nog misschien begrijpen
de Joden hadden zijn god vermoord
Maar waarom zwijgt hij zo hardnekkig
wanneer de neger wordt vertrapt
en wanneer overal ter wereld
de clerus met het geld aanpapt