18-03-09

Muziekjes 106 - HUGO RASPOET - Helena

 

Willem Vermandere - 06/03/09 - Kesselt (Lanaken)

 

Vorige vrijdag naar het landelijk Kesselt afgezakt om er de bard Willem Vermandere nog eens aan het werk te zien.  En daar heb ik absoluut geen spijt van gehad, Vermandere staat namelijk altijd garant voor een avondje luisterplezier van hoog niveau.  Hij mag dan al niet de meest hippe vogel zijn die er heden ten dage onze vaderlandse podia bevolkt, de kwaliteit van zijn liedjes staat echter als een paal boven water.  Bovendien is hij een sappige verteller die met de nodige humor het publiek weet te bespelen, met zijn verhaaltjes die twijfelen tussen een lach en een traan.  Hij laat hij zich begeleiden door twee voortreffelijke muzikanten, die beiden al meer dan 20 jaar zijn compagnons de route zijn, Pol Depoorter (gitaren en mandoline) en Freddy Desmet (klarinet, trombone en en percussie).

 

Willem Vermandere is een echte kunstenaar, een liedjesschrijver, een muzikant (hij speelt fantastisch klarinet), een performer, een beeldhouwer, een ambachtsman, iemand die zijn werk ernstig neemt, zonder zichzelf daarom overdreven ernstig te nemen.  Hij is een dromer, doch staat wel degelijk met zijn twee voeten op de grond.  Dat blijkt wel degelijk uit zijn liedjes, waarin hij op een poëtische manier vertelt wat hij rondom zich ziet.  Zijn wereldbeeld is niet altijd onverdeeld positief, maar hij blijft optimistisch en hij heeft vertrouwen in de mens en en af en toe put hij zijn inspiratie uit zijn christelijke geloof.   Hij weet zijn ernstige liedjes fijn te relativeren door er leuke anecdotes tussen te vertellen, vooral verhaaltjes uit zijn jeugdjaren, die dikwijls op hun beurt dan weer een inspiratiebron zijn voor zijn liedjes.  Pakkend was het verhaal over zijn 95-jarige moeder, waar hij een liedje 'Ons Moederke' over heeft geschreven, en als hij de tekst aan haar liet lezen, zei ze alleen maar "zotte jongen" tegen haar zoon .  Het liedje ging over zijn vader en ook over zijn broer, die speelgoed maakte uit allerhande restmateriaal en afval, en die veel te jong gestorven is.  En dan was er ook nog dat liedje over de 'kinderboot' op de Leie, waarmee de pas geboren baby's werden aangevoerd ; althans dat maakte men in die tijd de kinderen wijs.   Of dat liedje over zijn kleinzoon van 10 jaar, waarmee hij zichzelf in vergelijking maar een computeranalfabeet vindt  ; het liedje dat daaruit voortvloeit, bezingt het hele alfabet aan de hand van allerlei computerpaferanalia.

 

En tussendoor las hij af en toe enkele mooie stukjes poëzie voor.  Gedichten over de kleine dingen in het leven die het allemaal de moeite waard maken.  Nog mooie nummers waren 'Klein ventje van Elverdinge', 'La Belle Rosselle' (ook met een heel verhaal over een vrouw die lang geleden naar Frankrijk was gevlucht en sindsdien altijd in hetzelfde dorpje is blijven wonen, en die hij daar heeft ontmoet). In het liedje 'Vladslo' bezingt hij het Duitse oorlogskerkhof aldaar, waar het indrukwekkende standbeeld 'Het Treurende Ouderpaar' van de Duitse kunstenares Käthe Kollwitz staat.  Oorlogsverdriet eens vanuit een andere hoek bekeken.

 

Op het einde van het concert kwamen de echte Vermandere-klassiekers aan bod : het enthousiast onthaalde 'Blanche en zijn peird' natuurlijk en 'Bange blankeman', voor mij een van de allerbeste liedjes ooit in het Nederlands geschreven, en nog altijd o zo relevant.  Meer dan ooit misschien. Willem Vermandere is nog steeds een van onze beste liedjesschrijvers, en het blijft een genoegen om hem nog eens aan het werk te zien.

 

Willem Vermandere in Kesselt op YouTube :

- Blanche en zijn peird : http://www.youtube.com/watch?v=jt495NXZXdI&feature=ch...

- Bange blankeman : http://www.youtube.com/watch?v=B2-JbBNol4Y&feature=ch...

 

 
 
 

Hugo Raspoet
Even aandacht voor een andere Vlaamse woordkunstenaar uit lang vervlogen tijden.  Muziekjes 106 is het zeer mooie liedje 'Helena' van de kleinkunstenaar Hug Raspoet.  Een prachtig liedje uit 1970 uit de gelijknamige LP.  Na enkele platen en EP's zette Hugo Raspoet in 1972 een punt achter zijn carriere.  Hij kwam ook in het nieuws wegens een liedje 'Evviva II Papa' (waarvan hieronder een stukje tekst) waarmee hij stelling innam tegen de paus en ooit werd zelfs een optreden door de politie stilgelegd bij het zingen van dit liedje...Ja de jaren zeventig...  Maar laten we Raspoet vooral herinneren vanwege dit pareltje van een liedje, Helena.
 
 
 
 
 
Zijn god heeft zich tot mens vernederd
Hij heeft zichzelf tot God gemaakt
omringd door feodale luister
waaruit hij nog niet is ontwaakt
Hij leeft nog in de middeleeuwen
hij hoort tot die folkloregroep
die stof levert voor damesbladen
een zinloze paradetroep
Maar encyclieken schrijft hij enkel
als het om seks en zeden gaat
en dan is het in een ouderwets Latijn
en is het een eeuw of meer te laat
ik wil over de pil nog zwijgen
omdat zijn veto mij niet raakt
maar is het niet ontzettend zielig
dat hij zich zo belachelijk maakt
En dat hij Hitler liet betijen
toen die de joden heeft vermoord
Dat kan ik nog misschien begrijpen
de Joden hadden zijn god vermoord
Maar waarom zwijgt hij zo hardnekkig
wanneer de neger wordt vertrapt
en wanneer overal ter wereld
de clerus met het geld aanpapt
 

De commentaren zijn gesloten.