03-01-09

Muziekjes 97 - JACQUES BREL - Marieke

 

Het Uur Van De Wolf : The Pink Floyd Story : Which One's Pink ?
 
Vanavond op tv op Ned. 3 om 21.05u : een Britse documentaire (2007) van Chris Rodley over een van de allergrootste dinosaurussen uit de rockmuziek, Pink Floyd.  En voor het geval deze groep u maar matig moest interesseren, bedenk dat de documentaires in Het Uur Van De Wolf nooit minder dan briljant zijn, over welk onderwerp ze ook handelen.
 

 
Filip Jordens & Les Chopins du P'tit Matin (Hommage à Brel) - 27/12/08 CC Hasselt
 
Het laatste concert voor mij van 2008 en zeker niet het minste.  Jacques Brel is al 30 jaar dood en zal dat nog wel een tijdje blijven.  De muziek van Brel daarentegen is alleszins nog zeer levend, en dat denkt Filip Jordens er zeker ook van met dit programma waarin hij een mooie ode brengt aan Brel.  Jordens, waarvan de fysieke gelijkenis met Brel treffend en bijwijlen zelfs beangstigend is, doet uitermate zijn best om op de planken de legende en de muziek van Jaques Brel te doen herleven.  Niet dat hij qua performance maar enigszins aan le grand Jacques kan tippen, maar dat hoeft ook niet, second best is also good enough...
 
Jordens heeft goed naar de Brel dvd's gekeken, hij heeft zich dezelfde mimiek toegeëigend als Brel, hij zingt op dezelfde manier, hij beweegt op dezelfde manier, zelfs tot in de kleine details toe : dezelfde wapperende handjes, eveneens die geprononceerde mond en getuite lippen.  Hij kleedt zich in hetzelfde sobere, zwarte kostuum, witte hemd, zwarte das, alle details zijn minutieus overgenomen.  Zelfs bewegen doet hij op dezelfde manier als Brel, hij heeft dan ook met Brel dat grote, lange, smalle lichaam gemeen, dat zich soms geen houding weet te geven, maar altijd de overgave en de kracht van de muziek tot uiting brengt.  Zijn begeleidingsgroep bevindt zich op het podium in een sobere decorsetting met eenvoudig witgeel licht, net zoals in de jaren zestig.  Een pluim trouwens voor deze voortreffelijke muzikanten, met in een glansrol de pianist Alano Gruarin en orgelist Bart Van Caneghem.
 
Jordens komt op en barst los in een bombastische versie van 'La Bière', een topnummer in het oeuvre van Brel.  De overvloedige bombast, de bijna barokke toonzetting, die zo kenmerkend was voor veel van Brels liedjes, weet Filip Jordens dan ook goed te vatten en te vertolken, ook in nummers als 'Bruxelles', 'La valse a mille temps' en 'Les Bourgeois' en zeer zeker in het magnus opus van Brel 'Amsterdam'.
 
Maar het diepst snijden toch de ballades en de (muzikaal althans) rustige nummers, waarin Brel zijn leven, liefdes, lusten en lasten bezingt  : 'Ces gens-là, 'Mijn vlakke land', 'Marieke'.  En het mooiste werd gehouden voor op het laatst ; het eerste bisnummer was een sobere en indringende versie van 'Quand on n'a que l'amour', Jordens en alleen zijn acoustische gitaar.  Daarna nog 'Madeleine' en toen was het gedaan.  Geen 'ne me quitte pas', maar eigenlijk hebben we dat nog niet eens gemist op dit mooi eerbetoon aan de muziek van een van onze allergrootste Belgen.
 

Muziekjes 97 is de nederlandstalige versie van 'Marieke' van Jacques Brel, uitgebracht op een single in 1961 en pas in 1998 voor het eerst op cd verschenen op de compilatie 'Mijn Vlakke Land', een cd die enkel in België werd uitgebracht.
 
BREL, JACQUES - Mijn Vlakke Land
 
 
Momenteel loopt er bij de Fondation Jacques Brel in Brussel de tentoonstelling 'J'aime les Belges' (Editions Jacques Brel,  Oudkorenhuisplein 11, 1000 Brussel ,  02/511.10.20,  www.jacquesbrel.be ). 
"La Belgique vaut mieux qu'une querelle linguistique'  (J. Brel in 1971).  Inderdaad, zou ik zo zeggen.
 

Commentaren

jordens Een paar jaar geleden zag ik Filip Jordens in het Casino van Genk. Dat was niets minder dan briljant. Jammer dat ik er dit jaar niet kon bij zijn wegens erg ver weg.

Gepost door: Peerke | 05-01-09

De commentaren zijn gesloten.