30-11-08

Muziekjes 81 - MYRDDIN - Esta Noche Y La Rosa

Vreemde dagen...
 
Gisterenavond hadden we met een groepje vrienden een afspraak met Ivo Hermans (de bezieler van de Koerier Van Navarra (www.kovana.com), een muziektheater annex Spaans restaurant in Leuven), die ons een rondleiding door het begijnhof van Leuven heeft gegeven.  Het begijnhof in Leuven is prachtig, en de geschiedenis ervan is uitermate boeiend en is zeer verweven met die van Spanje en de hispanoflamenco's.  Alhoewel een zeer koude avond was, bleven we toch zeer geboeid door de verhalen en anecdotes van Ivo Hermans, en voor mij had het best nog wel wat langer mogen duren.  Op een bepaald moment stonden we op een van de centrale kruispunten van het begijnhof, waar op er een prachtig vakwerkhuis uit de Middeleeuwen staat (zie foto hieronder).  Op dat moment had ik een heel vreemd gevoel, dat ik op het moment zelf niet goed kon thuisbrengen en waar ik de rest van de avond geen acht meer op heb geslagen.  Integendeel, iets later zaten we in de warme en gezellige huiskamer van De Koerier Van Navarra en deden we ons tegoed aan een lekkere sherry.   Daarna kregen we in de keuken van het restaurant een demonstratie van de bereiding van een typische Arroz a la marinera (paella), die we daarna natuurlijk smakelijk hebben opgegeten, onder het genot van een uitstekende spaans wijn.  Hieronder ook een foto van het interieur van De Koerier Van Navarra (die ik van hun website heb geplukt, hopelijk met goedkeuring van Ivo Hermans)
 
 
Deze morgen had ik nog maar net de cd 'In de maat van de seizoenen' van Wannes Van De Velde opgezet, of ik kreeg een telefoontje van mijn moeder, met het slechte nieuws dat mijn grootmoeder gisterenavond overleden was, welgeteld 38 dagen voor dat we haar honderdste verjaardag zouden vieren.  Ondanks dat recentelijk fel achteruit geaan was , en ik de dag ervoor nog bij haar in het ziekenhuis ben geweest, kwam de melding nog onverwacht.  Want net voor we naar Leuven vertrokken zijn had ik nog met mijn moeder gebeld, en ze verzekerde me dat het nog wel even kon duren...  Niet dus.
 
Vandaag heb ik even de foto's op mijn fototoestel gecheckt, en ja, op het moment dat we gisteren daar aan dat Middeleeuwse huisje in het begijnhof stonden is mijn grootmoeder overleden.  Vandaar dat rare gevoel...
 
 
Spaanse keuken - Koerier van Navarra - Leuven
 
 

 
Muziekjes 81 is van Myrrdin, een Belgische flamencogitarist en zoon van Koen De Cauter.   Op zijn cd 'Novar' uit 2005 staat een flamencoversie van het gedicht 'Dien avond en die rooze' van Guido Gezelle, en in het Spaans wordt dat 'Esta noche y la rosa'.  Het lied wordt hier gezongen door Wannes Van De Velde, en deze versie gaat door merg en been.
Een perfecte symbiose van een gedicht van een priester-dichter uit de 19e eeuw, de muziek van een jeugdige en zeer getalenteerde flamencogitarist, en de zang van een van de grootmeesters van de vlaamse volksmuziek, die eveneens zijn hart en een flink stuk van zijn talent verpand heeft aan de flamenco.
 
 
Luister ook naar het prachtige gitaarspel van Myrddin.  Dit jaar nog zag ik hem in Hasselt aan het werk samen met de zanger Jose Ligero, op een wel zeer speciale locatie, nameijk op een boot in de kanaalkom.  Prachtige en intense muziek van twee jonge mannen die de flamenco voelen spelen, en die de betovering van flamenco op het aanwezige publiek wisten over te brengen.
 
Ik draag dit lied op aan mijn gisteren overleden grootmoeder, die trouwens net als Maybelle Carter van The Carter Family geboren is in 1908. Een volle eeuw mensenleven en geschiedenis is niet meer, en de bedenking dat mijn 'grotema' voortaan alleen nog een mooie herinnering zal zijn, is iets waar ik nog zal moeten mee leren leven en dat zal niet gemakkelijk zijn...
 
 

DIEN AVOND EN DIE ROOZE

‘k Heb menig menig uur bij u
gesleten en genoten,
en nooit en heeft een uur met u
me een enklen
stond verdroten.
‘k Heb menig menig
blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een
bie, met u, met u,
er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zo lief met u,
zoo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zoo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als de uur wanneer ik dicht bij u,
dien avond, neêrgezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zoo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij, een uur bij u
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zoo lief en uitgelezen,
die rooze, al was ‘t een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
‘t en ware ik ‘t al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden: u
dien avond - en - die rooze!

 

28-11-08

Muziekjes 80 - ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN - The circus is leaving town

 

 Isobel Campbell & Mark Lanegan - 20/11/08 CC Hasselt

Vorige week waren de schone en het beest te gast voor een concert in het Cultuurcentrum van Hasselt.  Een vrij kort optreden, een uur en twintig minuten, maar het was best de moeite waard.  Geen gepraat  voor of tussen de liedjes, geen lange inleidingen, geen uitleg over de liedjes, alleen muziek.  Pas na 4 of 5 nummers sprak Isobel voor het eerst schuchter het publiek aan met een "hallo".  Lanegan was vast van plan helemaal niets te zeggen, maar viel slechts eenmaal uit zijn rol van Nurkmans toen Isobel hem schalks vroeg of dat misschien toch wel een glimlach was wat ze meende te zien op zijn gezicht.  Neen, een grijns, was het antwoord van Lanegan.

Maar de liedjes waren schoon, sommigen zelfs zéér schoon. En natuurlijk speelden ze het beste uit hun twee platen 'Ballad of the broken seas' en 'Sunday at devil dirt'.  Isobel zong heel mooi met haar engelachtige stem, ze speelde ook cello, en af en toe een beetje piano en af en toe nog wat andere toeters en bellen.  En fluiten, dat deed ze ook, mooi zelfs.  Mark Lanegan stond daar en zong, dat was alles, maar hij deed dat wel erg goed.  Heel zijn wezen was een en al concentratie om die mooie liedjes van Isobel toch maar zo goed mogelijk te zingen.  Zijn stem deed me nog het meest denken aan die van de betreurde Lee Hazlewood, bijna dezelfde lijzige manier van zingen.  Ook Leonard Cohen was nooit ver uit de buurt, en af en toe moest  ik ook wel een beetje aan (de rustige) Nick Cave denken.

Een concert om bij weg te zakken in je zetel, en je te laten onderdompelen door de schoonheid van de liedjes.  Geen overdreven podiumact, geen lichtshow, gewoon genieten van mooie muziek, niet meer, maar vooral niet minder.  Toppers in de set waren 'Saturday's gone', 'Salvation', Revolver' (een nummer van Lanegan) en en het schitterende 'Circus is leaving town' (the party is over now...), het laatste nummer van de reguliere set.  Daarna nog een viertal bisnummers, met oa. 'Ramblin' man' van Hank Williams en het was gedaan.

En thuis heb ik me nog maar eens laten meedrijven op die ballades van de gebroken zeeën, die zo zacht kabbelende golfjes veroorzaken ter hoogte van je ziel.

YouTube fragmenten :
 

Muziekjes 80 : Isobel Campbell & Mark Lanegan met 'The circus is leaving town', de slotsong uit de plaat 'Ballad of the broken seas' uit 2006.  Luister en huiver.  Donkere en verstilde pracht.  Verdere commentaar overbodig.
 
 
Ballad of the Broken Seas
 

26-11-08

Muziekjes 79 - NICK DRAKE - River man

A skin too few : The days of Nick Drake (woensdag 26/11/08 - Ned. 2 - 23.20u)

Deze avond op tv, een documentaire van Jeroen Berkvens uit 2000 over de zeer getalenteerde maar jammer genoeg veel te vroeg overleden Nick Drake.  Door gebrek aan erkenning en succes raakte de van nature uit al onstabiele Nick Drake in een diepe depressie en een leven vol psychische pijn en kwellingen, wat uiteindelijk uitmondde in zijn zelfmoord in 1974.  Door zijn enorme verlegenheid was het voor hem ook moeilijk om voor een publiek te spelen, en hij heeft in zijn korte leven dan ook slechts enkele live optredens gegeven.  Jammer genoeg heeft hij ook nooit geweten, hoe ontzettend gewaardeerd en geliefd zijn mooie liedjes zouden worden voor zovele mensen.  Verschrikkelijk jammer, zo een verkwisting van talent.
 
Nick Drake heeft slechts drie platen gemaakt, en er is geen keuze mogelijk, ze zijn alle drie even essentieel :
 
- Five leaves left (1969)
- Bryter Layter (1970)
- Pink Moon (1972)
 
Later zijn er een aantal compilaties en cd's uitgebracht met outtakes en overschotjes, en ook een verzamelbox, Fruit Tree, die recentelijk heruitgebracht is met deze tv doocumentaire erbij.  Maar al wat je nodig hebt van Nick Drake staat eigenlijk op de drie hierbovengenoemde platen, die voor een zacht prijsje te koop zijn in de betere platenzaak.
 
Muziekjes 79 is 'River man' van zijn eerste plaat.  Onvoorstelbaar mooi en poëtisch, en als ik dit hoor moet ik altijd terugdenken aan het tv programma van Michiel Hendryckx, 'Het Bourgondisch complot, waarin hij met een vrachtschip van Gent naar het hart van Bourgondië vaart, en waar dit liedje als achtergrondmuziek werd gebruikt.
 

Motives for Jazz - 17/11/08 Casino Genk   www.motivesfestival.com

De eerste headliner op de laatste dag van het driedaagse jazzfestival in Genk was onze nationale jazz legende Philip Cathérine, die dit jaar 66 werd en ook al 4 decennia op het podium staat.  Hij wordt vooral geprezen omwille van zijn unieke gitaar sound, zijn signature sound, die je echt wel snel herkent als je een opname hoort waarop Cathérine meespeelt.  Gisteren bracht hij een soloset van een goed uur, en op het laatste nummer na, bespeelde hij alleen de acoustische gitaar.  Het was prachtig, Cathérine had er zin in, maakte grapjes en praatte afwisselend in het Nederlands, Engels en Frans.  Hij bracht een selectie uit zijn meest recente cd 'Guitars two' van dit jaar en ook enkele oudere nummers van 'Summer time' uit 2002 en ook een nummer van zijnn plaat 'Guitars' van 33 jaren geleden, die tot op heden niet op cd is verschenen, maar dit zou er zeker nog van komen, aldus Cathérine.  En 'Guitars three' zou voorzien voor binnen 33 jaar…

Zijn gitaarklank was warm en lyrisch.  Mooie melodieën ook, Philip Cathérine wordt romantischer met de jaren, althans zijn gitaarspel.  Hoogtepunten voor mij waren het stuk geschreven voor zijn drieënhalf jarige dochter ('Méline' ?), 'Tuscany', en 'Lendas brasilieras' een bossa nova getint nummer van zijn laatste plaat.  En af en toe ging hij zo op in zijn gitaarspel dat hij begon mee te neuriën en scatten... geweldig om te zien wat zijn muziek bij hemzelf teweeg bracht.  Soms samplede hij zichzelf live, en speelde hij onmiddellijk daarna een duet met zichzelf, zodat hij weeral verder kon improviseren op zijn eigen gitaarlijnen. Een duet door Philip Cathérine en Philip Cathérine, zo noemde hij dit zelf.  Van 'Guitars two' gesproken.   Alleen voor het bisnummer nam hij zijn welbekende electrische gitaar ter hand, en hier had hij een begeleiding op toetsen opgenomen op band.  Hoefde voor mij niet echt, hij kan echt wel een hele set boeien met zijn gitaar alleen, zijn muziek behoeft echt geen opsmuk op band opgenomen.

De afsluiter van het festival was John Scofield 'Piety Street Band'.  John Scofield is een superbegaafd gitarist, wiens muziek zich situeert op het kruispunt van jazz, funk, fusion en R&B.  Zijn begeleidingsgroep bestaat uit pianist Jon Cleary, die ook deel uitmaakt van de groep van Bonnie Raitt, waarmee hij enkele jaren schitterde op het Peer BRBF festival, drummer Ricky Fataar, lid van de Beach Boys, en bassist George Porter JR, mede-oprichter van de legendarische New Orleans groep The Meters, en ook reeds muzikant bij Paul McCartney, Robert Palmer en David Byrne.  Deze groep heeft Scofield tegenwoordig rond zich gevormd om een plaat te maken met allemaal oude klassiekers (zou uitkomen in het voorjaar van 2009), vooral gospel en blues, maar ook een beetje country en folk.  Absoluut geen jazz dus als afsluiter, alhoewel de jazz invloeden af en toe toch merkbaar waren, want buiten jazz vormde de muziek een schitterend amalgaam van al de reeds bovengenoemde genres.

Het speelplezier van de 4 heren spatte ervan af, en Jon Cleary stal regelmatig de show met zijn wervelend en rollende spel op hammond en zijn soulstem, zoals we dat van hem ook gewend zijn van zijn concerten als sidekick bij Bonnie Raitt.  Ook de bassist George Porter JR nam in enkele songs de zangpartijen voor zijn rekening en deed dat eveneens met verve. John Scofield zelf, die liet enkel zijn gitaar spreken, en schreeuwen, en tieren, en fluisteren, en nog van alles… doch altijd in dienst van de songs.

Het repertoire bestond uit nummers als 'I don't need no doctor', onder andere ook een cover van Hank Williams' "Angels and devils en afgesloten werd er met een mooie versie van 'I'll fly away',  ook bekend van de film 'O brother, where art thou ?'.

Scofield bracht ook hulde aan Philip Cathérine, die hij misschien wel de beste gitarist noemde die hij kende.  Hij ontmoette Cathérine trouwens al reeds op heel jonge leeftijd in Boston, en had tot dan toe nog nooit van België gehoord.  Voor hem was Cathérine dan ook zowat de introductie tot de europese jazz.

Een zeer genietbaar en ontspannend concert, muzikaal hoogstaand.  Meer moet dat soms niet zijn.

Fragment YouTube : I'll fly away http://nl.youtube.com/watch?v=4gTRbhz0NOg


Heima

Vorige week de prachtige concertfilm Heima gezien over de ijslandse groep Sigur Ros.  De film is opgevat als een soort road movie door hun eigen land, met veel aandacht voor het landschap, en af en toe korte stukjes interview met de groepsleden.

De natuurbeelden van Ijsland zijn prachtig en overdonderend ; samen met de muziek zorgen deze beelden van de werkelijk schitterende, ruwe, wilde natuur voor een totaalervaring die echt de moeite.

Sigur Ros speelde een soort van semi-acoustische sets op originele locaties in hun thuisland, dikwijls op erg afgelegen plaatsen, bijvoorbeeld op een berghelling of op een dorpspleintje of in een afgedankt fabrieksgebouw.  De finale van de film is een groots optreden in Reykjavik voor 30.000 mensen, de grootste menigte ooit in Ijsland bijeengekomen op een plaats.

De film maakt de hoge verwachtingen, die er waren naar aanleiding van de zeer lovende persrecensies, dus helemaal waar.  Een aanrader !