26-11-08

Muziekjes 79 - NICK DRAKE - River man

A skin too few : The days of Nick Drake (woensdag 26/11/08 - Ned. 2 - 23.20u)

Deze avond op tv, een documentaire van Jeroen Berkvens uit 2000 over de zeer getalenteerde maar jammer genoeg veel te vroeg overleden Nick Drake.  Door gebrek aan erkenning en succes raakte de van nature uit al onstabiele Nick Drake in een diepe depressie en een leven vol psychische pijn en kwellingen, wat uiteindelijk uitmondde in zijn zelfmoord in 1974.  Door zijn enorme verlegenheid was het voor hem ook moeilijk om voor een publiek te spelen, en hij heeft in zijn korte leven dan ook slechts enkele live optredens gegeven.  Jammer genoeg heeft hij ook nooit geweten, hoe ontzettend gewaardeerd en geliefd zijn mooie liedjes zouden worden voor zovele mensen.  Verschrikkelijk jammer, zo een verkwisting van talent.
 
Nick Drake heeft slechts drie platen gemaakt, en er is geen keuze mogelijk, ze zijn alle drie even essentieel :
 
- Five leaves left (1969)
- Bryter Layter (1970)
- Pink Moon (1972)
 
Later zijn er een aantal compilaties en cd's uitgebracht met outtakes en overschotjes, en ook een verzamelbox, Fruit Tree, die recentelijk heruitgebracht is met deze tv doocumentaire erbij.  Maar al wat je nodig hebt van Nick Drake staat eigenlijk op de drie hierbovengenoemde platen, die voor een zacht prijsje te koop zijn in de betere platenzaak.
 
Muziekjes 79 is 'River man' van zijn eerste plaat.  Onvoorstelbaar mooi en poëtisch, en als ik dit hoor moet ik altijd terugdenken aan het tv programma van Michiel Hendryckx, 'Het Bourgondisch complot, waarin hij met een vrachtschip van Gent naar het hart van Bourgondië vaart, en waar dit liedje als achtergrondmuziek werd gebruikt.
 

Motives for Jazz - 17/11/08 Casino Genk   www.motivesfestival.com

De eerste headliner op de laatste dag van het driedaagse jazzfestival in Genk was onze nationale jazz legende Philip Cathérine, die dit jaar 66 werd en ook al 4 decennia op het podium staat.  Hij wordt vooral geprezen omwille van zijn unieke gitaar sound, zijn signature sound, die je echt wel snel herkent als je een opname hoort waarop Cathérine meespeelt.  Gisteren bracht hij een soloset van een goed uur, en op het laatste nummer na, bespeelde hij alleen de acoustische gitaar.  Het was prachtig, Cathérine had er zin in, maakte grapjes en praatte afwisselend in het Nederlands, Engels en Frans.  Hij bracht een selectie uit zijn meest recente cd 'Guitars two' van dit jaar en ook enkele oudere nummers van 'Summer time' uit 2002 en ook een nummer van zijnn plaat 'Guitars' van 33 jaren geleden, die tot op heden niet op cd is verschenen, maar dit zou er zeker nog van komen, aldus Cathérine.  En 'Guitars three' zou voorzien voor binnen 33 jaar…

Zijn gitaarklank was warm en lyrisch.  Mooie melodieën ook, Philip Cathérine wordt romantischer met de jaren, althans zijn gitaarspel.  Hoogtepunten voor mij waren het stuk geschreven voor zijn drieënhalf jarige dochter ('Méline' ?), 'Tuscany', en 'Lendas brasilieras' een bossa nova getint nummer van zijn laatste plaat.  En af en toe ging hij zo op in zijn gitaarspel dat hij begon mee te neuriën en scatten... geweldig om te zien wat zijn muziek bij hemzelf teweeg bracht.  Soms samplede hij zichzelf live, en speelde hij onmiddellijk daarna een duet met zichzelf, zodat hij weeral verder kon improviseren op zijn eigen gitaarlijnen. Een duet door Philip Cathérine en Philip Cathérine, zo noemde hij dit zelf.  Van 'Guitars two' gesproken.   Alleen voor het bisnummer nam hij zijn welbekende electrische gitaar ter hand, en hier had hij een begeleiding op toetsen opgenomen op band.  Hoefde voor mij niet echt, hij kan echt wel een hele set boeien met zijn gitaar alleen, zijn muziek behoeft echt geen opsmuk op band opgenomen.

De afsluiter van het festival was John Scofield 'Piety Street Band'.  John Scofield is een superbegaafd gitarist, wiens muziek zich situeert op het kruispunt van jazz, funk, fusion en R&B.  Zijn begeleidingsgroep bestaat uit pianist Jon Cleary, die ook deel uitmaakt van de groep van Bonnie Raitt, waarmee hij enkele jaren schitterde op het Peer BRBF festival, drummer Ricky Fataar, lid van de Beach Boys, en bassist George Porter JR, mede-oprichter van de legendarische New Orleans groep The Meters, en ook reeds muzikant bij Paul McCartney, Robert Palmer en David Byrne.  Deze groep heeft Scofield tegenwoordig rond zich gevormd om een plaat te maken met allemaal oude klassiekers (zou uitkomen in het voorjaar van 2009), vooral gospel en blues, maar ook een beetje country en folk.  Absoluut geen jazz dus als afsluiter, alhoewel de jazz invloeden af en toe toch merkbaar waren, want buiten jazz vormde de muziek een schitterend amalgaam van al de reeds bovengenoemde genres.

Het speelplezier van de 4 heren spatte ervan af, en Jon Cleary stal regelmatig de show met zijn wervelend en rollende spel op hammond en zijn soulstem, zoals we dat van hem ook gewend zijn van zijn concerten als sidekick bij Bonnie Raitt.  Ook de bassist George Porter JR nam in enkele songs de zangpartijen voor zijn rekening en deed dat eveneens met verve. John Scofield zelf, die liet enkel zijn gitaar spreken, en schreeuwen, en tieren, en fluisteren, en nog van alles… doch altijd in dienst van de songs.

Het repertoire bestond uit nummers als 'I don't need no doctor', onder andere ook een cover van Hank Williams' "Angels and devils en afgesloten werd er met een mooie versie van 'I'll fly away',  ook bekend van de film 'O brother, where art thou ?'.

Scofield bracht ook hulde aan Philip Cathérine, die hij misschien wel de beste gitarist noemde die hij kende.  Hij ontmoette Cathérine trouwens al reeds op heel jonge leeftijd in Boston, en had tot dan toe nog nooit van België gehoord.  Voor hem was Cathérine dan ook zowat de introductie tot de europese jazz.

Een zeer genietbaar en ontspannend concert, muzikaal hoogstaand.  Meer moet dat soms niet zijn.

Fragment YouTube : I'll fly away http://nl.youtube.com/watch?v=4gTRbhz0NOg


Heima

Vorige week de prachtige concertfilm Heima gezien over de ijslandse groep Sigur Ros.  De film is opgevat als een soort road movie door hun eigen land, met veel aandacht voor het landschap, en af en toe korte stukjes interview met de groepsleden.

De natuurbeelden van Ijsland zijn prachtig en overdonderend ; samen met de muziek zorgen deze beelden van de werkelijk schitterende, ruwe, wilde natuur voor een totaalervaring die echt de moeite.

Sigur Ros speelde een soort van semi-acoustische sets op originele locaties in hun thuisland, dikwijls op erg afgelegen plaatsen, bijvoorbeeld op een berghelling of op een dorpspleintje of in een afgedankt fabrieksgebouw.  De finale van de film is een groots optreden in Reykjavik voor 30.000 mensen, de grootste menigte ooit in Ijsland bijeengekomen op een plaats.

De film maakt de hoge verwachtingen, die er waren naar aanleiding van de zeer lovende persrecensies, dus helemaal waar.  Een aanrader !

De commentaren zijn gesloten.