27-10-08

Muziekjes 72 - NEXT OF KIN - Home motel

Next of Kin - 18/10/08 - Living Room Sessions 2

Een avond om nooit te vergeten werd het, vorige zaterdag. Next of Kin speelde in onze huiskamer, voor een publiek van een 45-tal toehoorders, een prachtconcert van een tweetal uurtjes.  De reacties achteraf waren eensgezind en zeer positief.  Vooral de prachtige stemmen van Katrien en Dirk wisten velen uitermate te bekoren, en soms te ontroeren.  En als de zuivere stem van Katrien en de warme stem van Dirk zich harmonisch in elkaar vlochten, was het soms alsof je Gram Parsons en Emmylou Harrison nog eens samen hoorde zingen...  music directly from heaven's radio...

Next of Kin bestaat uit 'Migthy' Jef op de bulldog fiddle (contrabas), Katrien (viool en zang) en Dirk (acoustiche en electrische gitaar, zang).  Samen zorgen ze voor een mooie warme klank, met muziek die diep ingebed zit in het fijnste uit de amerikaanse country, bluegrass, rock en blues.

Als je je ogen sloot, waande je tijdens het concert soms in een desolate diner langs een verlaten highway, ergens in een verloren dorpje in small town America, waar de tijd overloos traag wegglijdt, en de jukebox een liedje van Hank Williams of Patsy Cline speelt.  Een truckchauffeur zit voorover gebogen aan de lange toog, lusteloos voor zich uit starend en met zijn lepeltje eindeloze rondjes draaiend in zijn tas koffie, denkend aan de vele kilometers die hij nog voor de  boeg heeft vooraleer hij weer thuis zal zijn.  Maar even goed kon je je zo inbeelden op een zaterdagavond in een gezellige honky tonk te vertoeven, waar er gedanst wordt op de muziek van good ole Willie Nelson en Emmylou Harris en er flesjes bier gedronken worden ("there ain't nothing like a good beer, man…") tot diep in de nacht.  En ook, de ochtend daarna, wanneer de eenzame poetsvrouw de verschraalde glazen spoelt, en de houten plankenvloer weer schoonveegt  ("we 'll sweep out the ashes in the morning"), om net op tijd klaar te zijn voor de eerste stamgast die zijn kater van de avond voordien weer komt doorspoelen. 

Het is niet zo eenvoudig om hoogtepunten te noemen, de hele set was coherent en sterk, en bestond uit allemaal zeer fijne liedjes, het ene al mooier dan het andere....  Een liedje dat er voor mij echt uitspringt in het repertoire van Next of Kin, is het eigen nummer 'Higway of regrets', dat tesamen met 2 liedjes van Steve Earle en eentje van Willie Nelson op hun mooie debuut-ep prijkt.  Welnu, talrijk zijn de cd's die ik van beide voorgenoemde heren hier thuis in de kast heb, en zowel Willie Nelson als Steve Earle heb ik reeds menig maal live aan het werk gezien, maar dit liedje 'Higway of regrets' hoeft echt niet onder te doen voor veel van de liedjes van deze beide grootmeesters.  Faut le faire !  Doe zo verder Dirk, we need you as a songwriter ("every band should have a Dirk...").  Een ander zeer mooi liedje van Dirk is 'Steel mill' met een pakkende, eenvoudige tekst en werkelijk zeer mooie zang en sfeervolle viool van Katrien.

Eveneens zeer de moeite waren 'Lucky Town' van Bruce Springsteen, dat hier een mooiere en eenvoudigere bewerking krijgt dan op de lichtjes overgeproducete cd van de Boss zelf, alsook 'Back on my feet again' en 'Dealin' with the devil'.  'I'm gone' was misschien wel het populairste liedje van de avond ; een grappige inleiding van Katrien en een vlotte en heel mooie vertolking van haar, waarop door het publiek heel enthousiast werd meegeklapt . In de bissen werd er dan ook nogmaals om dit nummer geroepen door het publiek.  En dan nog een persoonlijke favoriet om de avond helemaal af te maken, 'Many a long and lonesome highway' van Rodney Crowell... zo mooi...

Nog even een woordje over de nestor van de band, namelijk 'Mighty Jef' met zijn 'bulldog fiddle', zijn geweldige contrabas, die zorgt voor het cement dat de groep samenhoudt ; Jef is een door de wol geverfde muzikant, die al gespeeld heeft met tal van artiesten, ik noem maar Tucker Zimmerman en in lang vervlogen tijden ook de schotse folkzanger Alex Campbell.  Zo zag ik hem vorig jaar nog aan het werk in café Patine in Antwerpen met de formatie Bateau-FeuTrio, waarin hij samen met zijn twee kompanen een fantastische interpretatie brengt van de zigeunerjazz van de grote Django Reinhardt, alsook van het betere franse chanson, en eigen interpretaties van liedjes van oa. Wannes Van De Velde en Koen De Cauter.


Katrien, Dirk en Jef, van harte bedankt voor de onvergetelijke avond !   You guys rock !!

Setlist  (onvolledig en niet in juiste volgorde) :

Back on my feet again (Tom Jans)
Annabelle (Gillian Welch)  http://nl.youtube.com/watch?v=YeTuFOPTXaQ
Eastern Kentucky
Home motel (Willie Nelson)  http://nl.youtube.com/watch?v=HE4j8uHI8j0
Highway of regrets
Jackson (Jerry Leiber & Billy Edd Wheeler ; bekend van de versie van Johnny & June Carter Cash)
Dealin' with the devil
Halo round the moon (Steve Earle)
Lucky town (Bruce Springsteen)  http://nl.youtube.com/watch?v=OwCpdfxMcYI
The fever (Otis Blackwell)  http://nl.youtube.com/watch?v=jCZK8wbEHx4
We'll sweep out the ashes in the morning (Joyce Allsup ; bekend van Gram Parsons & Emmylou Harris)  http://nl.youtube.com/watch?v=eGWX-ZLaVx8
 
bisnummers
I am gone (2e x)
The fever (2e x)
Many a long and lonesome highway (Rodney Crowell)  http://nl.youtube.com/watch?v=H-jnPIpSf8c
 
Muziekjes 72 is Next of Kin met 'Home motel', een prachtige versie van dit nummer van Willie Nelson ; een van de 4 liedjes van van hun eerste 4 track cd van dit jaar.
Luister ook eens naar de schitterende versie van 'Home motel' door de heilige drievuldigheid zelve, Willie Nelson, Daniel Lanois & Emmylou Harris, op de cd 'Teatro'  van Willie Nelson uit 1998, vol muziekjes gemaakt in de hemel en die door een gelukkig toeval op een schijfje werden geperst ter bevordering van het het zieleheil van ons, gewone stervelingen... We are not worthy !!  ....;-)
 
 
          Teatro    
 

22-10-08

Muziekjes 71 - JAMES TAYLOR - October Road

De lucht kleurt blauw vandaag, een mooie zon schijnt door de bomen die dezer dagen een symfonie van kleuren in zich dragen, van goudgeel tot diepbruin.  Het is onmiskenbaar october en het is een genot om rustig naar huis te rijden na het werk en je blik over het landschap te laten glijden.  Een Muziekje dat mooi past bij de periode van het jaar is 'October Road' van de gelijknamige plaat van James Taylor, de man met de prachtige, warme en diepe octoberkleurige stem.  De plaat is uit 2002 en sindsdien draai ik deze plaat telkens weer in deze maand van het jaar.  Het is een beetje de soundtrack geworden voor mij van het kantelpunt tussen het afscheid van de (na)zomer en de eerste winter die zijn komst aankondigt met een koudeprik 's morgens vroeg of de avond die steeds vroeger valt...

18-10-08

Muziekjes 70 - TALKING HEADS - Heaven

Talking Heads

Deze week hoorde ik op de radio nog eens 'Road to nowhere' van de geweldige Talking Heads.  En meteen werd ik door de teletijdmachine van mijn geheugen terug in de tijd gekatapulteerd naar de wei van Wechter in 1982.  Mijn eerste keer Werchter was voor mij meteen al een van de beste afleveringen, want in de namiddag hadden we toen ook al het niet volslagen onbekende, jonge groep U2 uit Dublin gezien, die met de energie van een kleine orkaan de weide platwalsten.  En dan ook nog de Talking Heads op dezelfde dag mogen meemaken, de muziekgoden waren ons gunstig gezind die dag in de prille jaren tachtig van de vorige eeuw.  Het concert werd ingezet met de schitterende basriff van 'Take me to the river', met verve gespeeld door de toen nog jonge en knappe bassisteTina Weymouth, die hiermee meteen de hele weide (en ook wel een beetje mijn hart) in vuur en vlam zette.  Volgde een weergaloos goed, schitterend concert van de Pratende Hoofden in XL bezetting, die zich helemaal lieten gaan in een non stop happening van afrikaanse ritmes, Brian Eno-achtige soundscapes, enige hitjes en een flink stuk van het Talking Heads chef d'oeuvre 'Remain in Light'.  Ik vond het allemaal even mooi, maar het allermooist toch de reeds genoemde Al Green klassieker 'Take me to the river', een van de meest magische concertfragmenten uit mijn leven.  Ik heb de Talking Heads daarna nooit meer teruggezien op een podium.  Niet erg, de perfectie was bereikt, het zou toch moelijk zijn om dit nog te verbeteren.

Een volgend magisch moment maakte ik mee in de bioscoop met de concertfilm 'Stop Making Sense' van Jonathan Demme : visuele schoonheid hand in hand met een glansprestatie van Talking Heads. In 1991 hielden de Talking Heads definitief op te bestaan.  Voor David Byrne was de creatieve bron op.  Dead end street.  Sindsdien weigert hij halsstarrig een reunie ook maar te overwegen, deels door zijn drukke bezigheden als solo performer en allerlei andere muzikale nevenactiveiten (oa. het bestieren van een platenlabel).  Zelf luister ik tegenwoordig ook bijna nooit meer naar de Talking Heads, of het zou naar 'Remain in Light' moeten zijn of naar de formidabele live dubbelaar 'The Name of this band is...'. Maar Talking Heads blijft wel een van de groepen die voor mij onlosmakelijk verbonden is met het begin van de jaren tachtig en er ook heel erg hun muzikale stempel hebben op gedrukt.

De Talking Heads hebben hun afpraak met de geschiedenis niet gemist.  Een zaak staat vast : eens komen de Talking Heads weer terug in de spotlights en worden ze misschien zelfs terug hip.  Misschien zal er zelfs ooit een reunie komen, maar het hoeft niet. De muziek spreekt voor zich en zal dat blijven doen.

Van de hieronder staande platen zijn de eerste 7 platen regelrechte TH klassiekers en onmisbaar om je een totaal beeld van de band te vormen.  De 3 laatste platen zijn ook niet minder dan heel goed, maar de genialiteit van de beginjaren is er toch een beetje uit.  Voor wie voorzichtig wil beginnen, is er een ideale inleiding tot de Talking Heads met de met kennis van zaken samengestelde compilatie 'Sand in the vaseline, popular favorites' (1992).  Een ideale kennismaking met een van de meest geniale en originele groepen  van de jaren tachtig.  Al de hits en geweldige singles staan erop ("Psycho Killer",  "Take Me to the River", "Heaven", "Once in a Lifetime",   "Burning Down the House",  "Slippery People", "Road to Nowhere",…) tesamen met nog een heleboel ander liedjes die stuk voor stuk de moeite waard zijn, alsook een single die niet op de reguliere albums terug te vinden is 'Love -> building on fire').

YouTube
- Talking Heads - Take me to the river : http://nl.youtube.com/watch?v=25E0ACkA6uo
- Al Green - Take me to the river : http://nl.youtube.com/watch?v=jITioEUG-zc
 

Discografie
Talking Heads: 77 (1977)
More songs about buildings and food (1978)
Fear of music (1979)
Remain in light (1980)
The name of this band is Talking Heads (1982)
Speaking in tongues (1983)
Stop making sense (1984) (live album ; zie ook de geweldige gelijknamige concertfilm van Jonathan Demme)
Little creatures (1985)
True stories (1986)
Naked (1988)


Muziekjes 70 is 'Heaven' van de Talking Heads.  Staat op de derde plaat 'Fear of music' en is een van de allerbeste nummers van de groep. "Heaven is a place... a place where nothing... nothing never happens". Vreemd.