06-10-08

Muziekjes 66 - WARREN ZEVON & JACKSON BROWNE - Mohammed's Radio (live)

The sky is crying... (Jimmy Lafave in De Bosuil, Weert (NL) zondag 05/10/08)
Een rit van 250 km van het oosten van het land naar het uiterste westen, en dan nog even de grens over ; vertrokken in de regen en aangekomen in de regen, op een grijze zondagnamiddag, voor een namiddagconcert van de Texaanse singer-songwriter Jimmy Lafave.  Gelukkig zorgt Radio 21 voor aangename muziekjes en op de tonen van Shocking Blue ('Never marry a railroad man') en Jethro Tull's 'Locomotive breath' trekt het natte, grijze vlaamse landschap aan ons voorbij.  Even zelfs de radio loeihard gezet voor 'Higway to hell' van ACDC, alleen leidt de autoweg ons hopelijk niet naar de hel, maar naar een stukje muzikale hemel in De Bosuil.
De nederlandse band Charley Cruz & The Lost Souls verzorgt het voorprogramma en kwijt zich voortreffelijk van hun taak van opwarmer.  Met een handvol goeie eigen songs waarin soms wat echo's weerklinken van The Stones, The Blasters en The Flying Burrito Brothers en tevens een nieuwe, tweede cd pas uit, zou het best kunnen dat we van deze groep nog wel meer gaan horen...
 
Jimmy Lafave is een oude rot in het vak en een vaste waarde in de wereld van de singer-songwriters.  Sinds zijn eerste plaat 'Down Under' uit 1979 heeft hij al een 12-tal cd's gemaakt (zijn meest recente is 'Cimarron Manifesto' uit 2007) en hij tourt regelmatig de wereld rond, en was de voorbije week dus even in Nederland voor een aantal optredens.  Het vreemde aanvangsuur (17u) leek hem alvast geen parten te spelen, en vanaf het begin van het concert speelde hij heel geconcentreerd en met veel overgave.  Eenmaal slechts leek hij  zich af te vragen hoe laat het was, Texas time wel te verstaan ; ik vermoed dat de groep na het concert nog hun vlucht moest halen, all the way to george bush country, the Lone Star State of Texas.
 
De groep deed meer dan haar best voor dit voorlopig laatste optreden in Europa, en speelde een vrij lange set van net geen twee uur.  De setlist bestond uit een mix van eigen nummers en veel covers, vooral van Jimmie Lafave's grote held en inspirator Bob Dylan, waarvan hij maar liefst 3 nummers speelde ('Just like a woman,  een mooie en subtiele versie van 'Love minus zero' en een waarlijk verbazingwekkend prachtige versie van 'Just like Tom Thumb's blues').  Ook een verrassende want afwijkende versie van Springsteens 'Secret garden' en even ook was het blues time met de classic 'Key to the highway' .  In de bissen 'These days' van Jackson Browne en er werd afgesloten met een energieke interpretatie van 'The weight' van The Band.  Onder de eigen nummers de knappe roadsongs 'Lost highway' en 'Higway trance'.  Bezieling, passie en spelplezier, dat zijn zowat de kernwoorden van een Jimmy Lafave optreden.  En dit met een groot respect voor het muzikale erfgoed en muzikale helden.  Jimmy Lafave speelt dit jaar in de USA trouwens ook een aantal tribute shows voor Woody Guthrie, jammer genoeg voorlopig nog niet in Europa te zien. 
 
Al bij al een optreden dat heel erg de moeite waard was, en om 20u terug thuis, na wederom een rit in de regen.  Een meevaller, want morgen wordt het weer laat, met Stephen Stills in de AB in Brussel op het programma.
 
Fragmenten uit dit concert :
- Just like Tom Thumb's blues : http://www.youtube.com/watch?v=tv8Vo8c9GZw
- vanaf morgen meer filmpjes van dit concert op http://www.youtube.com/user/marcvos1
 
 

Muziekjes 66 : 'These days' van van namiddag leidt ons ons naar Jackson Browne, en naar een song van zijn boezemvriend Warren Zevon, 'Mohammed's Radio'.   Het nummer staat oorspronkelijk op de tweede titelloze lp van Warren Zevon uit 1976.  Deze versie komt uit een radiosessie die Warren Zevon en Jackson Browne tesamen deden voor de VPRO in Amsterdam in 1976.  The offender meets the pretender, als het ware... Jammer genoeg zijn deze legendarische opnames nooit officieel gereleased, want dit is top kwaliteit !
 
 

01:03 Gepost door Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muziekjes 66, jimmy lafave |  Facebook |

Commentaren

mooi, mooi, mooi Twee keer op één week benijd ik u. Cimarron Manifesto is een van mijn favoriete platen van vorig jaar. ook al heb ik hem pas in januari van dit jaar ontdekt. Fantastische plaat.
En 'These Days' associeer ik nog altijd met Nico. Jackson was nog een broekventje toen hij met haar in bed mocht kruipen. Maar schoon liedjes kon hij toen al schrijven. De charmeur.

Gepost door: Peerke | 06-10-08

De commentaren zijn gesloten.