14-08-08

Muziekjes 54 (bis) - Isobel Campbell & Mark Lanegan (live AB 2008)

 Muziekjes 54 (bis) : dit nummer kreeg ik toegestuurd door Erik, waarvoor dank ! Dit is prachtig, Isobel Campbell & Mark Lanegan live in de AB in Brussel dit jaar.  Het concert heb ik niet gezien, maar zo te horen hebben we wel iets gemist, want dit is echt wel my cup of tea.  Prachtig, ingetogen, sfeervol... en dan die donkere stem van Lanegan.  Een pareltje !

 
Ik ken de laatste plaat van Campbell & Lanegan niet , maar afgaande op de enkele nummers die ik ervan gehoord heb, zal ik er niet aan kunnen weerstaan deze cd te kopen.  Hierbij ook de cd-review uit Humo van 17/08/08 :  Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at Devil Dirt  Op de duettenplaat Ballad of the Broken Seas botsten twee tegengestelde werelden op grandioze wijze met elkaar. Met de opvolger Sunday at Devil Dirt overtreffen Isobel Campbell en Mark Lanegan zichzelf: hun donkere semiclassics doen je bloedvaten in een oogwenk verdampen. Op hun debuut gingen Lanegan en Campbell een liaison met elkaar aan zoals Lee Hazlewood en Nancy Sinatra dat ooit deden, waarbij Ennio Morricone, Nick Caves sadistische murder ballads en het romanticisme van Scott Walker onder één dak huisden. Die sfeer van western gothic krijgt een passend vervolg op Sunday at Devil Dirt, maar terwijl Ballad of the Broken Seas nadrukkelijk opgebouwd werd rond het contrast tussen de grafdelversstrot van Lanegan en de lieflijke stem van Campbell domineert Lanegan op de tweede plaat. Als een eeuwenoude eik die kreunt onder een teisterende wind klinkt Lanegan in 'The Raven' of 'Seafaring Song', waarbij de Schotse cowgirl nog slechts sporadisch op kousenvoetjes komt aangetrippeld. Campbell wierp zich wel opnieuw op als schrijfster van alle nummers, uitgenomen het even grandioze als intrieste 'Salvation'. Daarbij wordt het snel duidelijk dat de chanteuse opnieuw put uit Harry Smith's Anthology of American Folk Music. 'Something to Believe' en 'Sally, Don't You Cry Anymore' zijn maar een paar stappen verwijderd van de folk die Campbell eerder op The Green Fields of Foreverland liet horen. De opvallendste songs op de plaat zijn echter een aan Leonard Cohen schatplichtig 'The Raven', en 'Come on over (Turn Me on)' dat het moeten hebben van een aardedonkere, verschroeide erotiek. Even briljant is het van een dramatisch strijkersorkest voorziene 'Who Built the Road', dat een zinnelijk vervolg breit aan 'Where the Wild Roses Grow' van Nick Cave en Kylie Minogue.
Daarna bepaalt Dr. John de zompige cadans in 'Back Burner' (Campbell lijkt omineus "like murder" te hijgen op de achtergrond), terwijl 'Keep Me in Mind, Sweetheart' een zorgeloze countryballad is, en de norse Lanegan zowaar vertederd zingt in 'Trouble'. Vertederd? Lanegan? Het lijkt erop dat Belle de prins dan toch uit het Beest gekregen. (V2) (Gunter Van Assche)
(****)
Sunday at Devil Dirt

De commentaren zijn gesloten.