15-03-08

Muziekjes 28 - FAIRPORT CONVENTION - Who knows where the time goes

Een stem die je tot in het diepste van je ziel onroert, die van Sandy Denny, misschien wel de beste zangeres die de (engelse) folkmuziek ooit gekend heeft, jammer genoeg veel te vroeg overleden.
Gelukkig toch genoeg werk nagelaten om nog lang van haar muziek te kunnen genieten en je in gedachten te laten wegdrijven op een mooie blauwe wolk, omringd door de trillende, engelachtige stem van Sandy Denny en het prachtige gitaarspel van Richard Thompson. Deze laatste maakt nog veel muziek en maakt ons af en toe blij met een waar meesterwerk, en geeft nog zeer genietbare concerten, en altijd met dat expressieve gitaarspel en ook de altijd leuke humor, die zijn concerten toch altijd ietsje meer geven.
Het verhaal van Sandy Denny is echter geschreven, en het enige wat we kunnen doen is af en toe een hoofdstuk herlezen en genieten van al het moois dat ze ons nagelaten heeft.
Muziekjes 28 is het liedje 'Who knows where the time goes', meteen ook een van de grote klassiekers van Fairport, maar dit liedje is van zo een ontstellende schoonheid, dat ik degenen onder jullie dit dit nog niet zouden kennen, het toch niet wil onthouden.  Een melancholische mijmering over de tijd en hoe die wegslijt, time fades away,... Moeilijk om onbewogen te blijven bij een zo'n vertolking met zoveel ingehouden passie :
Across the evening sky, all the birds are leaving
But how can they know it's time for them to go?
Before the winter fire, I will still be dreaming
I have no thought of time
For who knows where the time goes?
Who knows where the time goes?
Sad, deserted shore, your fickle friends are leaving
Ah, but then you know it's time for them to go
But I will still be here, I have no thought of leaving
I do not count the time
For who knows where the time goes?
Who knows where the time goes?
And I am not alone while my love is near me
I know it will be so until it's time to go
So come the storms of winter and then the birds in spring again
I have no fear of time
For who knows how my love grows?
And who knows where the time goes? 
Te vinden op de cd " Unhalfbricking" van Fairport Convention uit 1969, een van de klassieke cd's uit de engelse folk en de folkmuziek tout court.  Fairport Convention doet nog altijd voort, zij het zonder de grote genieën van Sandy Denny, Richard Thompson en Iain Matthews.  Deze 2 laatste heren hebben beide een solo-carrière uitgebouwd en vooral Richard Thompson heeft een paar regelrechte klassiekers van cd's gemaakt.  Iain Matthews heeft zo'n beetje van alles gedaan : enkele magistrale solo cd's, enkele regelrechte miskleunen  (in de jaren tachtig bijna gestopt met muziek maken en zich teveel aangepast aan de heersende muzikale sound met synthesisers en zo), maar sinds een aantal jaren heeft hij terug het juiste spoor gevonden en heeft hij weer enkele platen gemaakt die de moeite waard zijn, oa met Elliott Murphy.

En graag wil ik ook het volgende concert aanbevelen : de Ierse bard Christy Moore, die vorig jaar nog een heel geslaagd concert gaf in het Koninlijk Circus in Brussel staat op donderdag 29 mei op de planken in O13 in Tilburg. Zeker de moeite waard om eens te gaan kijken ! Misschien iets minder bekend dan zijn jongere broer, Luka Bloom, maar eigenlijk meer de moeite waard, alhoewel over smaak natuurlijk niet (of juist een heleboel) te twisten valt.
cd tips Christy Moore :
- Live in Dublin (1978) : in zijn geheel goed, met prachtige tracks 'Hey Sandy' en 'Black is the colour of my true love's hair' ;absolute aanrader !  Zelf heb ik deze cd in Dublin in de Temple Bar wijk gekocht een 6-tal jaren geleden, maar ik vermoed dat deze cd ook hier vrij goed verkrijgbaar is in de beter platenzaak.  Die avond in Dublin de keuze moeten maken tussen twee concerten die mij allebei wel aantrekkelijk leken : Richard Thompson solo of The Doors (plus Ian Astburyals zanger minus Jim Morrison).  Toch blij dat we uiteindelijk voor Richard Thompson gekozen hebben, een grandioos concert namelijk in een zeer mooi en sfeervol therater in het centrum van Dublin ; en The Doors, ach ja, Jim Morrison zal wel dood blijven vemoed ik, dus ik denk dat het beter is dat ik mij tot de cd's beperk en het ideale Doors concert in mijn hoofd laat afdraaien.
view back cover
- Live at Vicar Street (2002) : geeft een iets beter idee van wat je tegenwoordig van een Christy Moore concert kan verwachten
  

14:24 Gepost door Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.